Sukta 71

Mantra 1

बृहस्पते प्रथमं वाचो अग्रं यत्प्रैरत नामधेयं दधानाः । यदेषां श्रेष्ठं यदरिप्रमासीत्प्रेणा तदेषां निहितं गुहाविः ॥

பிரஹஸ்பதே! அவர்கள் முதலில் வாக்கின் முன்னணியை இயக்கி, நாமதேயத்தைத் தாங்கி (அதை) நிறுவியபோது—அவர்களுடைய சிறந்தது எது, அரிப்ரம (களங்கமற்றது) எது, ஆத்மத் தூண்டுதலால்; அதுவே அவர்களிடத்தில் குகையில் நிக்ஷிப்தமாய் இருந்து வெளிப்பட்டது.

Mantra 2

सक्तुमिव तितउना पुनन्तो यत्र धीरा मनसा वाचमक्रत । अत्रा सखायः सख्यानि जानते भद्रैषां लक्ष्मीर्निहिताधि वाचि ॥

சல்லடையால் சத்துவைச் சலித்து தூய்மைப்படுத்துவது போல, அவர்கள் (தங்கள்) வாக்கைத் தூய்மைப்படுத்துகின்றனர்—அங்கு தூரர்கள் மனத்தால் வாக்கை வடித்தனர். அங்கேயே தோழர்கள் தோழமைப் பந்தங்களை அறிகின்றனர்; அவர்களுடைய நன்மைமிகு லக்ஷ்மி வாக்கிலேயே நிக்ஷிப்தமாய் உள்ளது.

Mantra 3

यज्ञेन वाचः पदवीयमायन्तामन्वविन्दन्नृषिषु प्रविष्टाम् । तामाभृत्या व्यदधुः पुरुत्रा तां सप्त रेभा अभि सं नवन्ते ॥

யஜ்ஞத்தின் மூலம் அவர்கள் வாக்கின் பாதையில் சென்றனர்; அவளை அவர்கள் ரிஷிகளுள் புகுந்தவளாகக் கண்டனர். அவளை முன்னே கொண்டு வந்து பல திசைகளில் பரப்பினர்; அந்த வாக்கை ஏழு ரேபர்கள் (ஊக்கமுற்ற ஸ்தோத்திரகர்கள்) ஒன்றாகச் சேர்ந்து ஒப்புதலுடன் வணங்குகின்றனர்.

Mantra 4

उत त्वः पश्यन्न ददर्श वाचमुत त्वः शृण्वन्न शृणोत्येनाम् । उतो त्वस्मै तन्वं वि सस्रे जायेव पत्य उशती सुवासाः ॥

ஒருவன்—பார்த்தும்—வாக்கை காணான்; ஒருவன்—கேட்டும்—அவளை உண்மையாகக் கேளான். ஆனால் மற்றொருவனுக்கோ அவள் தன் உடலை வெளிப்படுத்துகிறாள்—கணவனுக்காக ஆவலுடன், நன்கு அலங்கரித்த மனைவிபோல்.

Mantra 5

उत त्वं सख्ये स्थिरपीतमाहुर्नैनं हिन्वन्त्यपि वाजिनेषु । अधेन्वा चरति माययैष वाचं शुश्रुवाँ अफलामपुष्पाम् ॥

நீ—உண்மையான நட்பில் உறுதியாக நிலைபெற்றவன் என்று அவர்கள் சொல்கிறார்கள்—வலிமையோரிடையிலும் உன்னை யாரும் தள்ளிச் செலுத்த முடியாது. ஆனால் இவன் மாயையோடு நடக்கிறான்; வாக்கை கேட்டும் அது பயனற்றது—மலரும் இல்லை, கனியும் இல்லை.

Mantra 6

यस्तित्याज सचिविदं सखायं न तस्य वाच्यपि भागो अस्ति । यदीं शृणोत्यलकं शृणोति नहि प्रवेद सुकृतस्य पन्थाम् ॥

சரியான செயல்விதியை அறிந்த தோழனைத் துறப்பவன்—அவனுக்கு வாக்கிலும் பங்கு இல்லை. அவன் கேட்டாலும் வெறுமையையே கேட்கிறான்; சுக்ருதம் (நன்றாகச் செய்யப்பட்ட கர்மம்) எனும் பாதையை அவன் உண்மையில் அறியான்.

Mantra 7

अक्षण्वन्तः कर्णवन्तः सखायो मनोजवेष्वसमा बभूवुः । आदघ्नास उपकक्षास उ त्वे ह्रदा इव स्नात्वा उ त्वे ददृश्रे ॥

கண்களும் காதுகளும் உடைய தோழர்கள் மனத்தின் வேக ஓட்டங்களில் சமமல்லாதவர்களாயினர். சிலர் முழங்கால் அளவிலே; சிலர் கைக்குழி அளவிலே; ஆனால் சிலர்—நீராடிய பின் குளங்கள் போல—உன்னுள் தெளிவுற்று ஒளிர்ந்து வெளிப்படுகின்றனர்.

Mantra 8

हृदा तष्टेषु मनसो जवेषु यद्ब्राह्मणाः संयजन्ते सखायः । अत्राह त्वं वि जहुर्वेद्याभिरोहब्रह्माणो वि चरन्त्यु त्वे ॥

இதயம் வடித்த மனத்தின் வேகங்களில், பிராமணர்கள்—தோழர்கள்—ஒருமித்து யஜனம் செய்யும் போது, இங்கே நிச்சயமாக வேதம் அறிந்தோர் உன்னைப் பின்தள்ளுகின்றனர்; பிரஹ்ம-வாக்கைத் தாங்கும் ஆசாரியர்கள் உன்னுள் சுதந்திரமாகச் சஞ்சரிக்கின்றனர்.

Mantra 9

इमे ये नार्वाङ्न परश्चरन्ति न ब्राह्मणासो न सुतेकरासः । त एते वाचमभिपद्य पापया सिरीस्तन्त्रं तन्वते अप्रजज्ञयः ॥

இவர்கள் முன்னே செல்லவும் இல்லை, அப்பால் கடக்கவும் இல்லை—இவர்கள் உண்மையான பிராஹ்மணர் (பிரஹ்மத்தைத் தாங்குவோர்) அல்லர்; சோமத்தைப் பிழிவோரும் அல்லர். அவர்கள் தீய வழியால் வாக்கை அணுகுகின்றனர்; அறியாமையால் அவர்கள் சிதைந்த நெசவின் வறண்ட தானையை இழுத்துப் பரப்புகின்றனர்.

Mantra 10

सर्वे नन्दन्ति यशसागतेन सभासाहेन सख्या सखायः । किल्बिषस्पृत्पितुषणिर्ह्येषामरं हितो भवति वाजिनाय ॥

புகழுடன் வந்து, சபையில் வெற்றி பெறும் அந்த நண்பனின் நட்பில் எல்லா தோழரும் மகிழ்கின்றனர். ஏனெனில் அவர் அவர்களுக்கு குற்றம் கழுவுபவர், போஷணம் அளிப்பவர்; வலிமை-செழிப்பிற்காக அவர் உரிய இடத்தில் நிலைபெறுகிறார்.

Mantra 11

ऋचां त्वः पोषमास्ते पुपुष्वान्गायत्रं त्वो गायति शक्वरीषु । ब्रह्मा त्वो वदति जातविद्यां यज्ञस्य मात्रां वि मिमीत उ त्वः ॥

ருச்சுகளின் போஷகர் உன்னுடன் அமர்ந்து, வளர்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்; ஶக்வரீச் சந்தங்களில் காயத்ரம் உன்னைப் பாடுகிறது. பிரஹ்மா-புரோஹிதர் உனக்கு ஜாதவித்யா (பிறப்பறிவு) கூறுகிறார்; யஜ்ஞத்தின் மாத்திரைகளைச் சரியாகப் பிரித்து அளந்து நிறுவுகிறார்.