ദേവി in the Skanda Purana

അവിടെ ബ്രഹ്മവിദ്യാസ്വരൂപമായ ഏക പരാശക്തി നിലകൊണ്ടിരുന്നു. ഗണേശൻ വിസ്മയാവിഷ്ടനായി അവളുടെ ദർശനത്തിൽ മാത്രം തൽപരനായി നിന്നു.

അപ്പോൾ പരാശക്തി പരന്തപനായ മഹാദേവനെ സ്തുതിച്ചു. മഹാദേവൻ ആ പരാശക്തിയോട്—“ഹേ ശോഭനേ, വരം തിരഞ്ഞെടുക്കുക” എന്നു പറഞ്ഞു.

അപ്പോൾ മഹാദേവനോടു പരമമായ വരം അപേക്ഷിച്ചു—“ഹേ ദേവാ, നിങ്ങൾ വധിച്ച ഈവൻ എന്റെ പുത്രനാണ്; ഇതിൽ സംശയമില്ല.”

ഈ മൂഢൻ പ്രകൃതിയുടെ അംശത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചതിനാൽ നിന്നെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് എന്റെ തൃപ്തിക്കായും ഈ പുത്രനെ ജീവിപ്പിക്കണമേ.

അവൾ മഹാവിദ്യ, മഹാമായ, പരമ മേധയുടെ സ്വരൂപിണി; അവൾ തന്നേ രുദ്രകാളി, അവൾ തന്നേ അംബാ—പരാ സതി ദാക്ഷായണി.

അവൻ ഹിമാലയം ഭാര്യയോടുകൂടെ അവിടെ എത്തി, പുത്രിയെ കണ്ടു ആദരത്തോടെ മഹാസതിയോട് പറഞ്ഞു—“ഹേ മഹാദേവി, ഹേ കാന്തിമയി, ഈ തപസ്സിനെക്കുറിച്ച് ദുഃഖിക്കരുത്।”

പാർവതിയെ ദർശിക്കുവാൻ, പുത്രന്മാർ ചുറ്റിപ്പറ്റിയ നിലയിൽ, അവൻ സഖിമാർ ചുറ്റിപ്പറ്റിയ മഹാദേവിയെ ദർശിച്ചു.

‘ഞാൻ ആര്? നീ ആര്? പിന്നെ ഇവർ മറ്റുള്ളവർ എവിടെ നിന്ന്—മഹാമായയെ ആശ്രയിച്ചവർ?’ ഈ പ്രപഞ്ചം ആടിന്റെ പാൽ ഇല്ലാത്ത മുലക്കണ്ണുപോലെ നിർർത്ഥകമാണ്।

ഹേ മഹാദേവീ, നീ ഭക്തയാണ്—മഹാഭാഗ്യവതികളിൽ ശ്രേഷ്ഠ. നിന്റെ തപസ്സാൽ സമ്പാദിച്ച ആ ഭക്തിയെ പരിശ്രമത്തോടെ അനുഷ്ഠിച്ച് ആദരിക്കണം.

കമ്പലയും അശ്വതരനും—മഹേശൻ ആഭരണങ്ങളാക്കിയ ആ രണ്ടു നാഗങ്ങളെ—മഹാദേവി പരിഹാസവാക്കുകൾ പറഞ്ഞു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഹരിച്ചു।

പരിഹാസവാക്കുകൾ പറഞ്ഞു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൗപീനാവരണവും എടുത്തുകളഞ്ഞു; അപ്പോൾ ഗണങ്ങളും അവളുടെ സഖികളും ലജ്ജയാൽ പീഡിതരായി।

അവൻ അനവധി മന്ത്രവാദികളെയും വൈദ്യന്മാരെയും മറ്റു ഉപായങ്ങളെയും പ്രയോഗിച്ചു; മഹാമായയിൽ ബന്ധിതമനസ്സുള്ള എന്റെ മാതാപിതാക്കളും അതുപോലെ തന്നെ ശ്രമിച്ചു.

പിതാവായ രുദ്രനെയും മാതാവായ അംബികയെയും ഉപേക്ഷിച്ച് ജീവിക്കുന്നവൻ, സ്വന്തം പിതാവിനെ തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചവനെപ്പോലെ, പിതൃകൾക്ക് പിണ്ഡ-തർപ്പണം നല്കാത്തവനാകുന്നു. ആ രുദ്രന്റെ മഹിമയെ ഉത്തമ ‘ശതരുദ്രീയം’ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നു.

ജഗന്മാതാവിന് ജന്മം നല്കുന്നവളാകുവാൻ വിഭാവരീ ക്രമേണ ഗർഭാന്തരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; ഗുഹയുടെ ഭാവി മാതാവായ ആ ദേവിയുടെ കാന്തിയും തേജസ്സും അവൾ കൂടുതൽ വർദ്ധിപ്പിച്ചു।

പുരാണസ്തുതികളാലും, സാമഗാനസ്വരങ്ങളാലും, വൈദികപ്രശംസകളാലും, ഗുഹ്യനാമങ്ങളാലും—ഹേ മഹാദേവാ, നമസ്കാരം; മഹാദേവിക്കും വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം.

ഉമാ മഹാദേവി നിന്റെ ഭാര്യയായിരിക്കെ പോലും ഞങ്ങൾ ഇവിടെ വന്നു. അതിനാൽ ഞങ്ങളുടെ രാജ്യം അസുരന്മാർ കവർന്നെടുക്കുന്നത് യുക്തമാണ്.

ഹേ അംബികേ, അവൻ നാനാവിധ അത്ഭുതഗുണങ്ങളുടെ അധാരമാണ്; പ്രതിഹാരൻ (ദ്വാരപാലകൻ) എന്നു കരുതപ്പെടുന്നു. ദേവി അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ പുരാന്തകാ, ഇത്തരമൊരു പുത്രനേക്കുറിച്ചും എന്റെ ആഗ്രഹം നിയന്ത്രണമില്ലാത്തതാണ്.

‘പാഞ്ചാല’ എന്ന നാമമുള്ള ഈ യക്ഷൻ, ലക്ഷക്കണക്കിന് യക്ഷരുടെ അനുചരസഹിതൻ; ഹേ ദേവീ, നിനക്കു ദാസനായി സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു—മഹാമായയുടെ ശതശക്തികളാൽ യുക്തൻ.

അവന് സിദ്ധി നിശ്ചയമായും ഉണ്ടാകുന്നു, അത് വിഘ്നങ്ങളാൽ നശിക്കാതിരുന്നാൽ. കാരണം ഇവിടെ സിദ്ധാംബികാ മഹാദേവി സന്നിഹിതയായി വസിക്കുന്നു.

നിശ്ചയം നിന്റെ ജ്ഞാനം അല്പം; നിന്റെ വേദാധ്യയനവും വ്യർഥം—കാരണം സർവ്വഭൂതജനനിയായ അംബികയെ നീ മാതാവായി അംഗീകരിക്കുന്നില്ല।