കുരുക്ഷേത്രം

ദ്വിജന്മാർ സേവിക്കുന്ന സമന്തപഞ്ചകമെന്ന പുണ്യദേശത്തേക്ക് ഞാൻ പോയി; അവിടെ പുരാതനകാലത്ത് പാണ്ഡവരും കൗരവരും തമ്മിലും, ഭൂമിയിലെ സകല രാജാക്കന്മാരും തമ്മിലും, ആ മഹായുദ്ധം നടന്നിരുന്നു.

അഗ്നിപോലെ ദ്യുതിമാനായ അവൻ തന്റെ വീര്യത്താൽ സമസ്ത ക്ഷത്രിയബലത്തെ നിർമ്മൂലമാക്കി, സമന്തപഞ്ചകത്തിൽ രക്തം നിറഞ്ഞ അഞ്ചു ‘രുധിരഹ്രദ’ങ്ങൾ—രക്തകുളങ്ങൾ—ഉണ്ടാക്കി.

സൂതൻ പറഞ്ഞു—പരീക്ഷിത്തിന്റെ പുത്രനായ ജനമേജയൻ സഹോദരന്മാരോടുകൂടെ കുരുക്ഷേത്രത്തിൽ ദീർഘ സത്രയാഗം അനുഷ്ഠിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവന്റെ മൂന്ന് സഹോദരന്മാർ—ശ്രുതസേനൻ, ഉഗ്രസേനൻ, ഭീമസേനൻ.

അതിനുശേഷം അവൻ കുരുക്ഷേത്രത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കി പുറപ്പെട്ടു. അത്യന്തം ക്ഷീണിച്ച്, വിശപ്പും ദാഹവും കൊണ്ട് പീഡിതനായി, വഴിയന്വേഷിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ട് നടന്നു.

കിഴക്കിൽ നിന്ന് പടിഞ്ഞാറുവരെ, തെക്കിൽ നിന്ന് വടക്കുവരെ—കുരുദേശത്തിലെ സമന്തപഞ്ചകത്തിൽ അവൻ രക്തത്തിന്റെ അഞ്ചു ഹ്രദങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി।

വാരാണസി, കുരുക്ഷേത്രം, പ്രയാഗം; ജാഹ്നവി (ഗംഗ)യും; യമുനയും പുണ്യ നർമദയും; പുണ്യ പ്രാചിയും സരസ്വതിയും—(എല്ലാം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു)।

അവർക്കു ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ ഒന്നും ദുർലഭമാകുകയില്ല—കോകാമുഖത്തിൽ, കുരുക്ഷേത്രത്തിൽ, നൈമിഷത്തിൽ, ഋഷിസംഗമത്തിലും।

നാരദൻ പറഞ്ഞു—ഹേ രാജേന്ദ്രാ! അതിനുശേഷം പ്രശസ്തമായ കുരുക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോകണം; അവിടെ എത്തിയ എല്ലാ ജീവികളും പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് വിമുക്തരാകുന്നു।

മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും കുരുക്ഷേത്രം അതിവിശിഷ്ടമാണ്; കുരുക്ഷേത്രത്തിലെ പൊടിക്കണങ്ങളും കാറ്റിൽ പറന്നാൽ പോലും അത്യന്തം പാവനമാക്കുന്നു.

ബ്രാഹ്മണപുത്രൻ ക്ഷീണിച്ച കുതിരകളോടുകൂടെ താനാശ്രയമില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ, ആത്മരക്ഷയ്ക്ക് പരമായുധമായ ബ്രഹ്മാസ്ത്രം തന്നെയെന്ന് അവൻ അന്തിമമായി കരുതി।

സുഹൃത്തായ അർജ്ജുനന്റെ വാക്ക് കേട്ട്, ശ്രീകൃഷ്ണൻ ഇരുസൈന്യങ്ങൾക്കും മധ്യത്തിൽ രഥം നിർത്തി. അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് തന്റെ നോട്ടം കൊണ്ട് തന്നെ ശത്രുക്കളുടെ ആയുസ്സ് അവിടുന്ന് കവർന്നെടുത്തു. പാർത്ഥസാരഥിയായ ആ കൃഷ്ണനിൽ എനിക്ക് അനുരാഗമുണ്ടാകട്ടെ.

അവൻ തന്നെയാണ് എന്റെ വിഭു ശ്രീകൃഷ്ണൻ; യുദ്ധഭൂമിയിൽ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോൾ ഭീഷ്മൻ, കർണ്ണൻ, ദ്രോണൻ, ശല്യൻ മുതലായവർ നയിച്ച കൗരവസേനാവ്യൂഹത്തിലെ എല്ലാവരുടെയും ആയുസ്സും ഉത്സാഹബലവും മനോബലവും ദൃഷ്ടിയാൽ തന്നെ അപഹരിച്ചു।