Sukta 128

Mantra 1

खिलानि । यः स॒भेयो॑ विद॒थ्यः सु॒त्वा य॒ज्वाथ॒ पूरु॑षः । सूर्यं॒ चामू॑ रि॒शादस॒स्तद् दे॒वाः प्राग॑कल्पयन्

ഖില പദ്യങ്ങൾ. സഭയ്ക്കു യോഗ്യനും, വിദഥ (പവിത്രസഭ)യ്ക്കു യോഗ്യനും—സോമം പിഴിഞ്ഞ്, യജ്ഞം ചെയ്യുന്ന യജ്വാവായി—ആ പുരുഷൻ സ്ഥാപിതനാകുന്നു. സൂര്യനെയും, അമൂം രിശാദസ (ഹാനി-ഭക്ഷകർ) ശക്തികളെയും—ഇവയെല്ലാം ദേവന്മാർ മുൻകൂട്ടി ക്രമപ്പെടുത്തി.

Mantra 2

यो जा॒म्या अप्र॑थय॒स्तद् यत् सखा॑यं॒ दुधू॑र्षति । ज्येष्ठो॒ यद॑प्रचेता॒स्तदा॑हु॒रध॑रा॒गिति॑

സ്വജനങ്ങളുടെ ക്ഷേമം വളർത്താതെ, സഖാവിനെ ആക്രമിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ—ജ്യേഷ്ഠൻ വിവേകരഹിതനായിരിക്കുമ്പോൾ—അവനെ ജനങ്ങൾ ‘അധര’ (താഴ്ന്നവർഗം) എന്നു പറയുന്നു.

Mantra 3

यद् भ॒द्रस्य॒ पुरु॑षस्य पु॒त्रो भ॑वति दाधृ॒षिः । तद् वि॒प्रो अब्र॑वीदु॒ तद् ग॑न्ध॒र्वः काम्यं॒ वचः॑

സമൃദ്ധനായ പുരുഷനു ധൈര്യവാനായ, അജയ്യധൈര്യമുള്ള പുത്രൻ ജനിക്കുമ്പോൾ—ഇതു വിപ്രൻ (പ്രേരിത ഋത്വിജ്) സത്യമായി പ്രസ്താവിച്ചു; ഇതു ഗന്ധർവന്റെ കാമ്യ (ആഗ്രഹനീയ) വചനം.

Mantra 4

यश्च॑ प॒णि रघु॑जि॒ष्ठ्यो यश्च॑ दे॒वां अदा॑शुरिः । धीरा॑णां॒ शश्व॑ताम॒हं तद॑पा॒गिति॑ शुश्रुम

പണി—പിടിച്ചെടുക്കുന്നതിൽ അതിവേഗനായവൻ—മറ്റൊരുവൻ ദേവന്മാർക്ക് ഹവിസ് അർപ്പിക്കാത്തവൻ; ധീരരും ശാശ്വതജ്ഞാനികളും ആയവരിൽ നിന്ന് ഞാൻ ഇതു കേട്ടിരിക്കുന്നു: ‘അവൻ അപാഗ (ത്യജിക്കപ്പെട്ടവൻ) ആകുന്നു.’

Mantra 5

ये च॑ दे॒वा अय॑ज॒न्ताथो॒ ये च॑ पराद॒दिः । सूर्यो॒ दिव॑मिव ग॒त्वाय॑ म॒घवा॑ नो॒ वि र॑प्शते

യാഗം ചെയ്യാത്ത ദേവന്മാരും, വിധി (യജ്ഞകർമ്മം) ഉപേക്ഷിച്ചവരും—സൂര്യൻ സ്വർഗത്തിലേക്കു പോയതുപോലെ—ആ മഘവൻ (ഉദാരദാതാവ്) ഞങ്ങളെ പിരിച്ചെറിയുന്നു.

Mantra 6

योना॒क्ताक्षो॑ अनभ्य॒क्तो अम॑णि॒वो अहि॑र॒ण्यवः॑ । अब्र॑ह्मा॒ ब्रह्म॑णः पु॒त्रस्तो॒ता कल्पे॑षु सं॒मिता॑

അഞ്ജനം പുരട്ടാത്ത കണ്ണുകളുള്ളവൻ, സ്വയം അഭ്യക്തനല്ല; മണി (താവീസ്) ഇല്ലാത്തവൻ, സ്വർണം ഇല്ലാത്തവൻ—ബ്രാഹ്മണൻ അല്ല, ബ്രാഹ്മണന്റെ പുത്രനായാലും—എങ്കിലും സ്തോതാവ്, കല്പങ്ങളിൽ (വിധി-വിധാനങ്ങളിൽ) യഥാവിധി അളക്കപ്പെട്ട/നിയതനായവൻ.

Mantra 7

य आ॒क्ताक्षः॑ सुभ्य॒क्तः सुम॑णिः॒ सुहि॑र॒ण्यवः॑ । सुब्र॑ह्मा॒ ब्रह्म॑णः पु॒त्रस्तो॒ता कल्पे॑षु सं॒मिता॑

യാരുടെ കണ്ണുകൾ യഥാവിധി ആക്ത (അഭ്യക്ത)മായിരിക്കുന്നു, അവൻ നന്നായി ലേപിതനാണ്, നല്ല മണി (താലിസ്മാൻ/അമുലെറ്റ്) ധരിച്ചിരിക്കുന്നു, ശുഭ ഹിരണ്യ (സ്വർണം) കൊണ്ടു സമ്പന്നനാണ്; സുബ്രാഹ്മൻ—ബ്രഹ്മണന്റെ പുത്രൻ—അത്തരം സ്തോതൃ ടോട്ടാ, കല്പങ്ങളിൽ (വിധി-നിയമങ്ങളിൽ) സമ്യക് അളക്കപ്പെട്ടും സ്ഥാപിതനുമായിരിക്കുന്നു.

Mantra 8

अप्र॑पा॒णा च॑ वेश॒न्ता रे॒वां अप्रति॑दिश्ययः । अय॑भ्या क॒न्या कल्या॒णी तो॒ता कल्पे॑षु सं॒मिता॑

അപ്രപാണാ—അർത്ഥം അവ്യയ/അവിനാശി—കൂടാതെ ഗൃഹത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നവൾ, സമ്പന്ന, കുറ്റപ്പെടുത്തപ്പെടാത്തവൾ; അയഭ്യാ—അലംഘ്യ/അഭേദ്യ—കന്യ, കല്യാണി; ടോട്ടാ—കല്പങ്ങളിൽ (വിധി-വിധാനങ്ങളിൽ) യഥാവിധി അളക്കപ്പെട്ടും സ്ഥാപിതവുമാണ്.

Mantra 9

सुप्र॑पा॒णा च॑ वेश॒न्ता रे॒वान्त्सुप्रति॑दिश्ययः । सुय॑भ्या क॒न्या कल्या॒णी तो॒ता कल्पे॑षु सं॒मिता॑

സുപ്രപാണാ—ഉത്തമ പാനം/തൃപ്തിദാനം ചെയ്യുന്നവൾ—കൂടാതെ ഗൃഹത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നവൾ, സമൃദ്ധ, സുപ്രതിദിശ്യയഃ—എല്ലായിടത്തും നന്നായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടവൾ; സുയഭ്യാ—സുസംരക്ഷിത/അലംഘ്യ—കന്യ, കല്യാണി; ടോട്ടാ—കല്പങ്ങളിൽ യഥാവിധി അളക്കപ്പെട്ടും സ്ഥാപിതവുമാണ്.

Mantra 10

परि॑वृ॒क्ता च॒ महि॑षी स्व॒स्त्या च यु॒धिंग॒मः । अना॑शुर॑श्चाया॒मी तो॒ता कल्पे॑षु सं॒मिता॑

പരിവൃക്താ—തിരഞ്ഞെടുത്ത് പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ട—മഹിഷി (രാജ്ഞി) ആകുന്നു; സ്വസ്ത്യാ—മംഗളത്തോടെ—കൂടാതെ യുധിംഗമഃ—യുദ്ധത്തിലേക്ക് പോകുന്നവൾ/യുദ്ധഗാമി; അനാശുഃ—അവിനാശി—ഛായാമീ; ടോട്ടാ—കല്പങ്ങളിൽ യഥാവിധി അളക്കപ്പെട്ടും സ്ഥാപിതവുമാണ്.

Mantra 11

वा॒वा॒ता च॒ महि॑षी स्व॒स्त्या च यु॒धिंग॒मः । श्वा॒शुर॑श्चाया॒मी तो॒ता कल्पे॑षु सं॒मिता॑

വാവാതാ, മഹിഷീ (രാജ്ഞി)യും; സ്വസ്തിയോടും, യുദ്ധത്തിലേക്കു പോകുന്നവനോടും; ശ്വാ-രക്ഷകത്വം (അഥവാ ശ്വാശുര) — ഛായാമീ; ടോട്ടാ— കല്പങ്ങളിൽ (വിധിനിയമങ്ങളിൽ) യഥാവിധി അളക്കപ്പെട്ടും സ്ഥാപിതവുമാണ്.

Mantra 12

यदि॑न्द्रा॒दो दा॑शरा॒ज्ञे मानु॑षं॒ वि गा॑हथाः । विरू॑पः॒ सर्व॑स्मा आसीत् सह य॒क्षाय॒ कल्प॑ते

ഹേ ഇന്ദ്രാ, ദാശരാജ്ഞ (പത്ത് രാജാക്കന്മാരുടെ) യുദ്ധത്തിന്റെ ആ ദിവസം നീ മനുഷ്യസമരത്തിലേക്ക് കുതിച്ചുകയറിയിരുന്നെങ്കിൽ—അവൻ എല്ലാവർക്കും കാണത്തക്കവിധം വികൃതരൂപനായിത്തീർന്നു; നിനക്കൊപ്പം ഈ (മന്ത്ര-കർമ്മം) യക്ഷനുവേണ്ടി സജ്ജമാക്കപ്പെടുന്നു.

Mantra 13

त्वं वृ॑षा॒क्षुं म॑घव॒न्नम्रं॑ म॒र्याकरो॒ रविः॑ । त्वं रौ॑हि॒णं व्यास्यो॒ वि वृ॒त्रस्याभि॑न॒च्छिरः॑

ഹേ മഘവൻ, നീ വൃഷാക്ഷുവിനെ താഴ്ത്തി അവനെ ആശ്രിതനായി (വശനായി) ആക്കി; സൂര്യൻ തന്നെ ഈ കൃത്യം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. നീ വായ് വിശാലമായി തുറന്ന് വൃത്രന്റെ ശിരസ് അടിച്ചു വെട്ടി, ചീറി വേർപ്പെടുത്തി.

Mantra 14

यः पर्व॑ता॒न् व्य॑दधा॒द् यो अ॒पो व्य॑गाहथाः । इन्द्रो॒ यो वृ॑त्र॒हान्म॒हं तस्मा॑दिन्द्र॒ नमो॑ऽस्तु ते

പർവതങ്ങളെ പിളർത്തി വേർപ്പെടുത്തിയവൻ, ജലങ്ങളിൽ കുതിച്ചുകയറിയവൻ—വൃത്രഹൻ മഹാനായ ഇന്ദ്രൻ; അതുകൊണ്ട്, ഹേ ഇന്ദ്രാ, നിനക്കു നമസ്കാരം.

Mantra 15

पृ॒ष्ठं धाव॑न्तं ह॒र्योरौच्चैः॑ श्रव॒सम॑ब्रुवन्। स्व॒स्त्यश्व॒ जैत्रा॒येन्द्र॒मा व॑ह सु॒स्र॑म्

ഹര്യ (കപില) എന്ന രണ്ടു അശ്വങ്ങളിൽ പൃഷ്ഠം മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞപ്പോൾ, അവർ യശസ്സിനായി ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു: “അശ്വമേ, സ്വസ്തി ഉണ്ടാകട്ടെ; ജയത്തിനായി ഇന്ദ്രനെ ഇവിടെ വഹിക്ക—സുസ്രം, നന്നായി മൃദുവായി ഓടുക.”

Mantra 16

ये त्वा॑ श्वे॒ता अजै॑श्रव॒सो हार्यो॑ युञ्जन्ति॒ दक्षि॑णम्। पूर्वा॒ नम॑स्य दे॒वानां॒ बिभ्र॑दिन्द्र महीयते

ആർ—ശ്വേതാ, അജൈശ്രവസ്—നിനക്കായി വലതുവശത്ത് ഹര്യ (കപില) അശ്വങ്ങളെ കെട്ടിച്ചേര്ക്കുന്നുവോ; ദേവന്മാരുടെ പുരാതന നമസ്കാരം ധരിച്ചുകൊണ്ട് ആ ഇന്ദ്രൻ മഹിമപ്പെടുന്നു.