Venkatachala Mahatmya
Venkatachala Mahatmya
This section is anchored in the sacred mountain geography of Veṅkaṭācala (Tirumala–Veṅkaṭeśvara hill complex in South India), presenting the landscape as a theologically charged tīrtha where divine presence is narrated through temple-centric myth, ritual instruction, and merit discourse. The setting repeatedly ties mountain topography to Vaiṣṇava iconography (Śrīnivāsa/Janārdana) and to the protective, stabilizing symbolism of Varāha in relation to Bhūdevī (Dharaṇī).
Adhyayas in Venkatachala Mahatmya
40 chapters to explore.
Adhyaya 1
Veṅkaṭācalamāhātmya (Adhyāya 1): Nāradasya Varāhadarśanam, Dharaṇī–Varāha-saṃvādaḥ, Tīrtha-māhātmya-nirdeśaḥ
ອັດຍາຍ 1 ເປີດຂຶ້ນຕາມແບບປູຣານະ ທີ່ Naimiṣāraṇya ເມື່ອ Śaunaka ແລະບັນດາລິສີກຳລັງປະກອບພິທີ satra ນານ 12 ປີ ເພື່ອຄຸ້ມຄອງໂລກ ແລະເຊີນສູຕະ Ugraśravas ໃຫ້ເລົ່າ Skanda Purāṇa. ສູຕະລະລຶກເຖິງການຖາມ Vyāsa ໃນອະດີດ ແລະ Vyāsa ໄດ້ເລົ່າເຫດການເກົ່າ: Nārada ຂຶ້ນພູ Sumeru ເຫັນມະນະດົບທິບອັນສະຫງ່າງາມໃຕ້ຕົ້ນ pippala ຈັກກະວານ ແລະໄດ້ darśana ພຣະ Puruṣottama ຜູ້ມີພຣະພັກ Varāha ປະທັບເທິງບັນລັງດອກບົວ ມີລິສີ ແລະເທວະດາລ້ອມຮອບ. Dharaṇī (ແຜ່ນດິນ) ມາພ້ອມສະຫາຍ ແລະເຄື່ອງບູຊາ ໄດ້ຮັບອ້ອມກອດຈາກ Varāha ແລະຖາມເຖິງພູເຂົາຫຼັກໆທີ່ຕັ້ງເປັນເສົາຄ້ຳຂອງນາງ. Varāha ລຽນຊື່ພູເຂົາໃຫຍ່ຫຼາຍສາຍ ແລ້ວເນັ້ນພູມທັດສັກສິດທາງໃຕ້ໃກ້ແມ່ນ້ຳແລະທະເລສາບ ໂດຍຊີ້ໄປທີ່ Nārāyaṇādri/Śrīveṅkaṭācala ແລະສະຖານທີ່ໃກ້ຄຽງ: Suvarṇamukharī, Kamalākha-sarovar ແລະເຂດວັດ. ອັດຍາຍນີ້ຈັດອັນດັບ tīrtha ໂດຍຍົກ Svāmipuṣkariṇī ເປັນສູງສຸດ ແລະກ່າວວ່າໃນນັ້ນມີ tīrtha ຫຼາຍຢ່າງ (ຕາມຄຳກ່າວ “66 ໂກຣ” ອັນເປັນແບບພິທີ). ຍັງກຳນົດ tīrtha ຫົກປະການ ແລະບອກຜົນບຸນຂອງການອາບນ້ຳຕາມເວລາ ທີ່ Kumāradhārikā, Tuṃba, Ākāśagaṅgā, Pāṇḍava, Pāpanāśana ແລະ Devatīrtha. ທ້າຍສຸດ Dharaṇī ສັນລະເສີນ Varāha; Varāha ເຄື່ອນໄປ Vṛṣabhācala/Śeṣācala ພ້ອມນາງ ແລະ phalaśruti ຮັບຮອງວ່າຜູ້ຟັງຫຼືອ່ານດ້ວຍສັດທາ ຈະໄດ້ສະຖານະ ແລະຄວາມປາຖະໜາສຳເລັດ.
Adhyaya 2
Śrīvarāha-mantrārādhanavidhiḥ (The Ritual Procedure for Worship through the Śrīvarāha Mantra)
ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນບົດສົນທະນາທີ່ສືບຖ່າຍມາ: ສູຕະເລົ່າເຫດການໂບຮານໃນວົງຈັກໂລກເກົ່າ (ໄວວັສວະຕະ ມັນວັນຕະຣະ; ກຣິຕະຍຸກ). ພຣະທະຣະນີເຂົ້າໄປຫາພຣະວະຣາຫະທີ່ນາຣາຍະນາດຣິ ແລະທູນຖາມມັນຕຣາພິເສດທີ່ເຮັດໃຫ້ພຣະອົງພໍພຣະໄທ ແລະໃຫ້ຜົນຄົບຖ້ວນ—ຄວາມຮັ່ງມີ ອໍານາດ ລູກຫຼານ ແລະທ້າຍສຸດການເຖິງ “ພຣະບາດ” ສໍາລັບຜູ້ປະພຶດວິໄນ. ພຣະວະຣາຫະເຜີຍມັນຕຣາອັນລັບສູງສຸດ ແລະກໍາຊັບໃຫ້ຖ່າຍທອດແຕ່ແກ່ຜູ້ມີສັດທາ ແລະສໍາລວມຕົນ. ມັນຕຣາແມ່ນ “oṃ namaḥ śrīvarāhāya dharaṇyuddharaṇāya ca” ແລະອັດທະຍາຍໃຫ້ຂໍ້ມູນມັນຕຣາສາດ: ຣິສິ (ສັງກະຣະສະນະ), ເທວະຕາ (ວະຣາຫະ), ຉັນທັສ (ປັງກະຕິ), ແລະ ບີຈະ (śrī-bīja). ກໍານົດການຈະປະ 4 ລ້ານ (ສີ່ລັກ) ສໍາລັບຜູ້ໄດ້ຮັບຈາກຄູອາຈານແທ້ ແລະໃຫ້ທໍາໂຮມະດ້ວຍ payasa (ເຂົ້ານົມ) ປົນນ້ໍາເຜິ້ງ ແລະ ກີ. ບົດທະຍານບັນຍາຍຮູບພຣະອົງ—ສະຫວ່າງດັ່ງຜົນຶກ, ຕາແດງດັ່ງດອກບົວ, ໜ້າເປັນໝູປ່າແຕ່ອ່ອນໂຍນ, ມີ 4 ພຣະຫັດຖະຖື ຈັກຣະ/ສັງຂະ/ອະພະຍະ/ດອກບົວ, ນຸ່ງຜ້າແດງ-ຄໍາ ແລະປະດັບອາພອນ, ພ້ອມນິມິດສະເຫຼີມສະໜອງໂລກເຊັ່ນ Śeṣa. ທ້າຍບົດກໍານົດຜົນ: ສວດ 108 ເທື່ອເປັນປະຈໍາ ຈະໄດ້ຕາມປາດຖະນາ ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍຄວາມຫຼຸດພົ້ນ. ຕໍ່ມາມີຕົວຢ່າງ: ມະນຸຊື່ ທັມມະ ໄດ້ສະຖານະພຣະເທວະ, ອິນທຣະໄດ້ຄືນສະຫວັນຫຼັງຖືກສາບ, ນັກບໍລິສຸດໄດ້ທາງສູງ, ແລະ ອະນັນຕະ ໄດ້ເປັນ “ຜູ້ຮອງຮັບແຜ່ນດິນ” ຫຼັງຈະປະທີ່ Śvetadvīpa; ແລ້ວພຣະທະຣະນີຖາມຕໍ່ເຖິງການມາ ແລະການປະທັບຢູ່ຍາວນານຂອງ Śrīnivāsa ທີ່ Veṅkaṭa.
Adhyaya 3
अगस्त्यप्रार्थनया भगवतः सर्वजनदृग्गोचरत्ववर्णनम्; तथा पद्मावत्युत्पत्तिः वसुदानजन्म च (Agastya’s Petition for Divine Visibility; Origins of Padmāvatī and Birth of Vasudāna)
ອັດທະຍາຍ 3 ເປັນບົດສົນທະນາທີ່ ພຣະສີວຣາຫະ (Śrīvarāha) ເລົ່າໃຫ້ ທະຣະນີ (ແຜ່ນດິນ) ຟັງເຖິງເຫດການໃນອະດີດ. ພຣະສຣີນິວາສ/ຮຣີ ປະທັບຢູ່ໃກ້ ສວາມິປຸສກະຣິນີ ເທິງ ເວັງກະຕາຈະລະ ໃນວິມານອັນສູງສົງ ແລະຖືກພັນລະນາວ່າບໍ່ປາກົດໃຫ້ມະນຸດເຫັນຈົນສິ້ນກັລປະ; ແຕ່ໂດຍພຣະບັນຊາ ພຣະອົງກໍເປັນທີ່ພຶງບູຊາຂອງປະຊາຊົນ. ທະຣະນີຖາມວ່າ ຖ້າພຣະເທວະດາ “ມອງບໍ່ເຫັນ” ແລ້ວ ການບູຊາສາທາລະນະຈະດຳລົງໄດ້ແນວໃດ. ພຣະສີວຣາຫະຕອບໂດຍກ່າວເຖິງການອາຣາທະນາ 12 ປີຂອງ ລືສີອະກັສຕະຍະ (Agastya) ແລະຄຳອະທິຖານໃຫ້ພຣະອົງປາກົດໃຫ້ສັດມີກາຍທັງປວງເຫັນ. ພຣະອົງປະທານຄວາມປາກົດໃຫ້ເຫັນ ແຕ່ຍັງຮັກສາຄວາມພິເສດຂອງວິມານໄວ້. ຕໍ່ມາເລື່ອງລາວຫັນໄປສູ່ລາຊະວົງ: ການເກີດຂຶ້ນຂອງກະສັດ ມິດຣະວັຣມາ ແລະສາຍເລືອດຈົນເຖິງ ອາກາສະຣາຊາ. ມີຕອນກຳເນີດທີ່ ປັດມາວະຕີ ຜຸດຂຶ້ນຈາກດິນໃນພິທີໄຖນາ ໄດ້ຮັບເປັນທິດາ ແລະຝາກໄວ້ໃຫ້ພຣະມະເຫສີ ທະຣະນີ. ຫຼັງນັ້ນ ທະຣະນີຕັ້ງຄັນ ແລະປະສູດ ວະສຸດານະ ທ່າມກາງນິມິດມົງຄຸນ; ການຮຽນອາວຸດ ແລະວິໄນຖືກສະຫຼຸບເພື່ອສ້າງຄຸນທຳກະສັດ ແລະປະຫວັດສັກສິດຂອງດິນແດນນັ້ນ.
Adhyaya 4
Pad्मिनी/Pad्मावती-Lakṣaṇa and Śrīnिवास Encounter in the Puṣpāṭavī (Chapter 4)
ບົດທີ 4 ເປີດເລື່ອງດ້ວຍການຖ່າຍທອດຫຼາຍຊັ້ນ: ສູຕະເລົ່າຄໍາຖາມຂອງ ທະຣະນີ ແລະ ວະຣາຫະ ຕອບໂດຍຍ້ອນຄວາມວ່າ ອາກາສະຣາຊາ ໄດ້ຕັ້ງຊື່ລູກສາວຜູ້ເກີດຈາກແຜ່ນດິນວ່າ «ປັດມິນີ». ຕໍ່ມາ ເລື່ອງຍ້າຍໄປທີ່ສວນ/ປ່າພັກອາໄສຂອງ ປັດມາວະຕີ ເມື່ອພຣະິສີ ນາຣະດະ ມາຮອດຢ່າງບໍ່ຄາດຄິດ. ຕາມຄໍາຂໍຂອງ ປັດມາວະຕີ, ນາຣະດະ ໄດ້ບັນຍາຍລັກສະນະມົງຄຸນ (lakṣaṇa) ຢ່າງລະອຽດ ແລະສະຫຼຸບວ່າ ຮູບກາຍຂອງນາງ «ເໝາະສົມສໍາລັບ ວິສນຸ» (Viṣṇu-yogya) ດຸດດັ່ງ ພຣະລັກສະມີ. ຫຼັງຈາກນາຣະດະຫາຍໄປ, ປັດມິນີ/ປັດມາວະຕີ ແລະໝູ່ເພື່ອນເຂົ້າໄປໃນ ປຸສະປາຖະວີ ເພື່ອເກັບດອກໄມ້ລະດູໃບໄມ້ຜຸດ; ດອກໄມ້ຫຼາຍຊະນິດຖືກກ່າວເຖິງ ແລະປ່າຖືກວາດເປັນພື້ນທີ່ພິທີ-ສຸນທຣະຍະ. ມີຊ້າງດຸຮ້າຍປາກົດ ທໍາໃຫ້ເກີດຄວາມຢ້ານ, ແຕ່ເລື່ອງກໍຫັນໄປສູ່ການມາຮອດຂອງຜູ້ຂີ່ມ້າຖືຄັນທະນູ ຜູ້ມີສະຫວ່າງໄສ—ສຣີນິວາສ/ເວັງກະຕາດຣິ-ນິວາສິນ ຜູ້ແນະນໍາຕົນເອງວ່າ «ກຣິສນະ» ແຫ່ງວົງສຸຣະຍະ. ນາງໆກ່າວວ່າບໍ່ເຫັນ «ອີຫາມຣຶກ» ທີ່ລາວຊອກຫາ, ທ້າທາຍການເຂົ້າມາໃນປ່າຫຼວງ ແລະຖາມຕົວຕົນ. ລາວກ່າວວ່າມາລ່າສັດ ແລະຕໍ່ມາຍອມຮັບວ່າຫຼົງໃຈເມື່ອເຫັນ ປັດມາວະຕີ; ໝູ່ເພື່ອນເຕືອນເລື່ອງໂທດຫຼວງ ແລະລາວຈຶ່ງຈາກໄປຢ່າງວ່ອງໄວສູ່ພູພ້ອມຜູ້ຕິດຕາມ.
Adhyaya 5
पद्मावतीदर्शन-प्रसङ्गः तथा बकुलमालिकाया यात्रामार्ग-निर्देशः (Padmāvatī Encounter and Bakulamālikā’s Route Instructions)
ບົດນີ້ຫັນຈາກການສະເດັດມາອັນເປັນທິບພະຍາດ ໄປສູ່ຄວາມຄິດຮອດຢູ່ໃນໃຈ. ສຣີນິວາສເຂົ້າໄປໃນມະນະດົບປະດັບແກ້ວມະນີ ແລະຈົ່ມຢູ່ໃນການລະລຶກເຖິງຄວາມງາມຂອງປັດມາວະຕີ ຈົນເກີດສະພາບມໍຫະ (ຫຼົງໄຫຼສັບສົນ) ຄ້າຍກັບພະວັງ. ບະກຸລະມາລິການໍາເຄື່ອງບູຊາທີ່ຈັດຕຽມຢ່າງປະນີດເຂົ້າມາ ແລະຖາມດ້ວຍຄໍາຖາມທີ່ແຫຼມຄົມ ໂດຍອ່ານອາການທາງກາຍແລະໃຈຂອງພຣະອົງ. ສຣີນິວາສຕອບກັບດ້ວຍເລື່ອງກໍ່ກໍາເນີດທີ່ຜູກໂຍງປັດມາວະຕີກັບການເວລາໃນຕໍານານ: ຄວາມສຳພັນວິດາວະຕີ/ສີຕາ ແລະຄໍາສັນຍາທີ່ຖືກເລື່ອນໄປໃນຍຸກຫຼັງ ເພື່ອມາຮ່ວມກັນ ຈຶ່ງຢືນຢັນວ່າຄວາມຮັກປັດຈຸບັນເປັນການສືບຕໍ່ຂອງຄໍາປະຕິຍານທາງທຳມະ ແລະພຣະປະສົງອັນສັກສິດ. ຕໍ່ມາເປັນການຊີ້ແນະເສັ້ນທາງສັກສິດ: ໃຫ້ເດີນທາງຜ່ານ ນຣິສິງຫະ-ຄູຫາ, ອາສຣົມອະກັດສະຕະ ແລະ ອະກັດສະເຕຍສະ-ລິງຄະ ທີ່ແມ່ນ້ໍາສຸວັນນະມຸຄະຣີ, ຜ່ານປ່າແລະທະເລສາບທີ່ມີຊື່ ຈົນເຖິງ ນາຣາຍະນະປູຣີ/ເມືອງຂອງອາກາສະຣາຊາ. ມີການລາຍຊື່ພືດສັດອຸດົມສົມບູນ ເປັນແຜນທີ່ຂໍ້ຄວາມທີ່ຜູກທິດສະດີທາງທຳມະກັບພູມສັນຖານ. ທ້າຍບົດ ບະກຸລະມາລິກາເລີ່ມການເດີນທາງ ແລະພົບພາກພວກຂອງປັດມາວະຕີ ເປີດທາງໃຫ້ການສົນທະນາຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 6
Padmāvatī’s Vision, Royal Divination, and Vaiṣṇava Marks of Devotion (Chapter 6)
ບົດທີ 6 ປະສານເລື່ອງໃນຮາຊະວັງກັບຄໍາສອນທາງທະວະວິທະຍາ. ນາງສາວໃນພະລາຊະວັງຂອງອາກາສະຣາຊາ ເລົ່າວ່າ ໃນຂະນະເກັບດອກໄມ້ກັບເຈົ້າຍິງປັດມາວະຕີ ພວກນາງໄດ້ເຫັນບຸລຸດຜູ້ໜຶ່ງຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນໄມ້ ຜິວຄໍາຄືອິນດຣະນີລາ ປະດັບຄໍາ ແລະຖືອາວຸດ; ທ່ານນັ້ນຫາຍໄປຢ່າງວ່ອງໄວ ເຮັດໃຫ້ປັດມາວະຕີເປັນລົມ. ກະສັດຈຶ່ງປຶກສາດາຍວະຊະຍະ (ນັກພະຍາກອນດາວ) ຜູ້ວິນິດໄຊວ່າດວງດາວໂດຍລວມເປັນມົງຄຸນ ແຕ່ມີຄວາມຜິດປົກກະຕິ: ເຈົ້າຍິງຖືກກະທົບເນື່ອງຈາກເຫັນບຸລຸດຜູ້ພິເສດ ແລະສຸດທ້າຍຈະໄດ້ຮ່ວມຄູ່ກັບທ່ານ; ຈະມີນາງສາວຜູ້ນໍາຂ່າວມາພ້ອມຄໍາແນະນໍາອັນເປັນປະໂຫຍດ. ດາຍວະຊະຍະຍັງກໍານົດໃຫ້ຈັດພິທີອະພິເສກ ໂດຍພຣາຫມັນນໍາ ແກ່ອະກັສຕະເຢຊະ-ລິງຄະ. ຕໍ່ມາ ບະກຸລະມາລິກາ ມາຈາກສຣີເວັງກະຕາດຣິ ແລະຖືກນໍາເຂົ້າສູ່ພະລາຊະວັງ. ທ່ານທະຣະນີ (ເທວີແຜ່ນດິນ/ພຣະມະເຫສີ) ປຶກສານາງພຸລິນດິນີ (ຍິງຊົນເຜົ່າ) ແລະໄດ້ຄໍາຕອບຢ່າງສັດຈິງວ່າ ອາການຂອງປັດມາວະຕີເກີດຈາກຄວາມຮັກ ໂດຍເທວະອົງເອງ—ຮະຣິແຫ່ງໄວກຸນຖະ—ຜູ້ທ່ອງໄປໃນເວັງກະຕາດຣິໃກ້ສະວາມິປຸສກະຣິນີ; ພຣະອົງຈະສົ່ງລະລິຕາເປັນຄົນກາງ ແລະການຮ່ວມຄູ່ຈະສໍາເລັດ. ບົດນີ້ຈົບລົງດ້ວຍຄໍາປາໄສຂອງປັດມາວະຕີເກືອບລັກສະນະຜູ້ພັກຕະ: ສັນຍາພາຍນອກ (ເຄື່ອງໝາຍສັງຂະ-ຈັກກະ, ອູຣະດວະ-ປຸນດຣະ, ການຖືນາມ 12 ປະການ) ແລະວິໄນພາຍໃນ (ສະດຸດວິດາ, ຄວາມຈິງ, ບໍ່ປອງຮ້າຍ, ຄວາມສໍາລວມທາງເພດ, ຄວາມເມດຕາ). ຍັງອະທິບາຍພິທີປະທັບຕາປັນຈາຍຸດຫະ (ສັງຂະ, ຈັກກະ, ຄັນທະນູ/ລູກສອນ, ຄະທາ, ດາບ) ຜ່ານໂຮມະ ແລະຕາປະທັບຮ້ອນ ເພື່ອກໍານົດຜູ້ພັກຕະໃຫ້ມີສິນທໍາ ແລະມີເຄື່ອງໝາຍພິທີ. ທ້າຍສຸດ ບັນດານາງສາວສໍາເລັດການບູຊາອະກັສຕະເຢຊະ ແລະຖວາຍອາຫານກັບທານແກ່ພຣາຫມັນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.
Adhyaya 7
बकुलमालिकादूत्यं पद्मावतीपरिणयनिश्चयश्च (Bakula-mālikā’s Embassy and the Determination of Padmāvatī’s Marriage)
ບົດນີ້ດໍາເນີນເລື່ອງຈາກລາຊະສໍານັກໄປສູ່ວັດ ເພື່ອໃຫ້ນິທານການອະພິເສກຂອງ ພັດມາວະຕີ–ສຣີນິວາສ ເປັນທາງການທັງດ້ານພິທີກໍາ ແລະ ການປົກຄອງ. ພຣະມະເຫສີ ທະຣະນີ ສອບຖາມຕົວຕົນ ແລະ ຈຸດປະສົງຂອງ ບະກຸລະມາລິກາ ຜູ້ຮັບໃຊ້ເທວະ ເພື່ອວາງຫຼັກການກວດສອບແລະຄວາມນ່າເຊື່ອຖື. ບະກຸລະມາລິກາ ເລົ່າເຖິງການເຄື່ອນໄຫວຂອງ ສຣີນິວາສ ຢູ່ເທິງ ເວັງກະຕາດຣິ, ການພົບພາໃນປ່າ ແລະ ການພົບກັບພຣະຣາຊາ ສັງຂະ ທີ່ ສວາມິຕີຣຖະ ບ່ອນທີ່ກ່າວເຖິງການບໍາເພັນຕະປະ ແລະ ການສ້າງສະຖານບູຊາເປັນທາງແຫ່ງພັກຕິທີ່ຖືກຕ້ອງ. ສຣີນິວາສ ຍັງຊີ້ນໍາເສັ້ນທາງເຉພາະ—ໃຫ້ນົບນ້ອມ ວິສວັກເສນ ແລະ ອາບນ້ໍາທີ່ ສວາມິປຸສກະຣິນີ—ເພື່ອເຊື່ອມພູມສັນຖານສັກສິດກັບການປະຕິບັດທີ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ. ຕໍ່ມາ ອາກາສະຣາຊາ ປຶກສາລັດຖະມົນຕີ ແລະ ພຣະຄູ-ໂຫຣາ ພຣະຫັດສະປະຕິ ໃຫ້ກໍານົດລະດູການອະພິເສກ (ອຸຕຕະຣະພາລກຸນີ; ເດືອນໄວສາຂະ) ແລະເກີດການສະເຫຼີມສະຫຼອງທັງເມືອງແລະທັງຟ້າ: ວິສວະກັມມາ ປະດັບເມືອງ, ອິນທຣະ ໂປຍດອກໄມ້, ແລະເທວະອື່ນໆຮ່ວມອຸປະຖໍາ. ສຸດທ້າຍ ບະກຸລະມາລິກາ ແລະ ສຸກະ (ນົກແກ້ວຜູ້ສົ່ງຂ່າວ) ກັບໄປຫາ ສຣີນິວາສ ນໍາຄໍາອ້ອນວອນຂອງ ພັດມາວະຕີ. ພຣະອົງສົ່ງພວງມາລາເປັນໝາຍຮັບຮອງ ແລະ ການຕຽມພິທີກໍາກັບລະບຽບຕ້ອນຮັບພຣະເທວະກໍເລີ່ມຂຶ້ນ.
Adhyaya 8
Śrīnिवासस्य लक्ष्म्यादिकृत-परिणयालंकारः — The Bridal Adornment and Marriage Procession of Śrīnिवास
ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນລໍາດັບພິທີອັນສົງ່າງາມ ໂດຍພຣະສີວະຣາຫະເປັນຜູ້ເລົ່າ. ພຣະສຣີນິວາສເອີ້ນພຣະລັກສະມີ ແລະມອບໝາຍໃຫ້ນາງຈັດການການຕຽມງານມົງຄຸນ. ບຸກຄົນທີ່ເປັນນາມທຳ ແລະໝວດໝູ່ແຫ່ງເວດະ ເຊັ່ນ Śruti, Smṛti, Dhṛti, Śānti, Hrī, Kīrti ພາກັນນໍາເຄື່ອງພິທີ—ນ້ໍາມັນຫອມ ເຄື່ອງນຸ່ງ ເຄື່ອງປະດັບ ກະຈົກ ມັດສກ໌ ແລະເຄື່ອງໝາຍຮາຊະອໍານາດ—ເປັນສັນຍາລັກຂອງການປະດັບຕາມທຳມະ. ພຣະລັກສະມີປະກອບພິທີຊະໂລມ ແລະອາບນ້ໍາດ້ວຍນ້ໍາຫອມທີ່ເກັບມາຈາກສະຫວັນ ແລະຕີຣຖະ ແລ້ວຈຶ່ງແຕ່ງກາຍປະດັບ. ພຣະສຣີນິວາສທາ ūrdhva-puṇḍra ແລະຂຶ້ນປະທັບຄຣຸດ. ມີຂະບວນແຫ່ອັນຄຶກຄື້ນໄປສູ່ນາຣາຍະນະປູຣີ/ເມືອງຂອງອາກາສະຣາຊ ພ້ອມເທວະ ລຶສີ ຄັນທະຣະວະ ແລະອັບສະຣາ ພ້ອມການສະດຸດສະດອງມົງຄຸນ. ພິທີອະພິເສກກັບພຣະປັດມາວະຕີ ສໍາເລັດດ້ວຍການແລກພວງມາລາ (ສາມເທື່ອ) ເຂົ້າເຮືອນມົງຄຸນ ແລະອົງປະກອບງານແຕ່ງງານຕາມປະເພນີ ລວມທັງການຜູກ maṅgalya-sūtra ແລະ lājā-homa. ຫຼັງຈາກນັ້ນມີການລຽງລາຍການຂອງຂວັນ (prābhṛta) ຢ່າງຫຼາຍ—ເຂົ້າເກັດ ນ້ໍາມັນເນີຍ ນົມຜະລິດຕະພັນ ໝາກໄມ້ ຜ້າ ຄໍາ ເພັດນິລະມະນີ ສັດລ້ຽງ ມ້າ ຊ້າງ ແລະຜູ້ຮັບໃຊ້—ສະທ້ອນຄວາມໃຈບຸນຂອງກະສັດເປັນການຖວາຍຕາມທຳມະ. ພຣະສຣີນິວາສປະທານພອນໃຫ້ອາກາສະຣາຊມີພັກດີບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ແລະໃຈຕັ້ງຢູ່ທີ່ພຣະບາດ; ທ້າຍສຸດເທວະທັງຫຼາຍກັບຄືນສູ່ຖິ່ນຂອງຕົນ ແລະພຣະອົງປະທັບໃກ້ສະວາມິປຸສກະຣິນີ ຮັບການບູຊາຕໍ່ເນື່ອງ.
Adhyaya 9
अथ वसुनिषादवृत्तान्तः—रंगदासकैंकर्यं—तोण्डमान्नृपकथा—पद्मसरोवरमाहात्म्यम् (Vasu the Niṣāda, Raṅgadāsa’s service, Toṇḍamān’s encounter, and the Padma-saras glory)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາລະຫວ່າງ ທະຣະນີ ແລະ ພຣະວະຣາຫະ ກ່ຽວກັບວ່າໃນກະລິຍຸກ ຜູ້ຄົນຈະເຫັນການປະທັບຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້າເທິງພູໄດ້ຢ່າງໃດ. ພຣະວະຣາຫະໄດ້ເລົ່າເຫດການຕົວຢ່າງ: ວາສຸ ນິສາດ ຜູ້ຢູ່ປ່າ ມີພັກຕິຕໍ່ ປຸຣຸສົດຕະມະ ໄດ້ນໍາເຂົ້າສະຍາມາກຕົ້ມຄົວປົນນໍ້າເຜິ້ງ ຖວາຍແດ່ພຣະວິສນຸ ຜູ້ປະທັບກັບ ສຣີ ແລະ ພູ. ເມື່ອລູກນ້ອຍກິນຂອງຖວາຍ ວາສຸເຂົ້າໃຈຜິດ ຍົກດາບຈະຟັນ; ພຣະວິສນຸປາກົດຈາກຕົ້ນໄມ້ ຈັບດາບ ແລະສອນວ່າ ພັກຕິຂອງເດັກນ້ອຍເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງ ພ້ອມຢືນຢັນວ່າພຣະອົງຍັງປະທັບຢູ່ທີ່ ສວາມິ-ສະຣະ/ສວາມິປຸສກະຣິນີ. ຕໍ່ມາ ຣັງກະດາສ ຜູ້ມາຈາກແດນປານດະຍາ ໄດ້ໄປສັກກາລະຕາມຕີຣຖະ: ສະຖານວະຣາຫະ, ສຸວັນນະມຸຂະຣີ, ກາມະລາຂະຍະສະຣະ, ຈັກຣະຕີຣຖະ ແລ້ວເຫັນ ສຣີນິວາສ ໃກ້ສວາມິປຸສກະຣິນີ. ລາວສ້າງສວນ ຂຸດບໍ່ນໍ້າ ແລະຈັດດອກໄມ້ເປັນເສວາປະຈໍາ; ແຕ່ຄັ້ງໜຶ່ງຖືກດຶງໃຈໂດຍການຫຼິ້ນນໍ້າຂອງຄັນທະຣະວະ ຈົນພາດໜ້າທີ່ ແລະອາຍ. ພຣະເຈົ້າປອບໃຈ ຊີ້ວ່າເຈດຕະນາພາຍໃນເປັນຫົວໃຈ ແລະພະຍາກອນຄວາມຮຸ່ງເຮືອງດັ່ງກະສັດ ຄຽງຄູ່ກັບພັກຕິ ຈົນເຖິງມົກສະ. ຕໍ່ໄປເລົ່າເຖິງ ໂຕນດະມານ ກະສັດວົງສົມະກຸລະ ຜູ້ອອກລ່າສັດໃກ້ເວັງກະຕາດຣິ ໄດ້ຜ່ານຕີຣຖະຕ່າງໆ ແລະພົບເທວີ ເຣນຸກາ. ນົກແກ້ວຫ້າສີຮ້ອງ “ສຣີນິວາສ” ນໍາທາງໃຫ້ພົບຜູ້ຮັກສາປ່ານິສາດ ຜູ້ນໍາໄປຫາພຣະເຈົ້າທີ່ຊ່ອນຢູ່ໃກ້ສວາມິປຸສກະຣິນີ; ທັງສອງບູຊາ ແລະແບ່ງປັນຂອງຖວາຍສະຍາມາກ-ນໍ້າເຜິ້ງ. ເຣນຸກາປະທານພອນການເມືອງ—ອານາຈັກບໍ່ມີໃຜຊະນະ ແລະນະຄອນຫຼວງຕັ້ງຊື່ຕາມພຣະອົງ—ເປັນ “ເທວະເທວະ-ປຣະສາດ”. ທ້າຍສຸດ ສຸກະອະທິບາຍມະຫາຕະມະຂອງ ປັດມະ-ສະຣະ: ພຣະລັກສະມີ (ປັດມາ/ຣາມາ) ເນື່ອງຈາກຄໍາສາບຂອງ ທຸຣວາສາ ໄດ້ບໍາເພັນຕະປະຢູ່ທະເລສາບດອກບົວ; ເທວະທັງຫຼາຍສັນລະເສີນດ້ວຍສະຕຸຕິ. ພຣະນາງປະທານພອນໃຫ້ຜູ້ອາບນໍ້າ ແລະບູຊາດ້ວຍໃບບິລວະ ພ້ອມສະຕຸຕິນີ້: ຟື້ນຟູກຽດສັກສີທີ່ເສຍໄປ, ຄວາມຮັ່ງມີ, ແລະມົກສະ; ແລ້ວເສດັດກັບໄວກຸນຖະພ້ອມພຣະວິສນຸເທິງຄຣຸດ.
Adhyaya 10
Toṇḍamān’s Accession; Varāha Revelation at the Valmīka; Bilamārga Guidance; Aṣṭhi-saras Revival; Bhīma the Potter’s Liberation; Phalaśruti
ອັດທະຍາຍ 10 ສານເລື່ອງການຮັບຮອງອໍານາດກະສັດ, ການຄົ້ນພົບສະຖານທີ່ສັກສິດ, ແລະການວາງລະບົບພິທີບູຊາທີ່ Veṅkaṭācala. ເລີ່ມດ້ວຍ Toṇḍamān ຂຶ້ນຄອງລາຊະສົມບັດ ແລະຍົກຍ້ອງ Padmasaras ວ່າເປັນບ່ອນຊໍາລະບາບ-ໃຫ້ຄວາມຈະເລີນ ຜ່ານການຮ້ອງສັນລະເສີນ (kīrtana), ການລະລຶກ (smaraṇa) ແລະການອາບນ້ໍາ (snānā). ພ້ອມກັນນັ້ນ Vasu ຫົວໜ້າຊາວປ່າ ໄດ້ພົບ Varāha ສະຫວ່າງໄສ ເຂົ້າໄປໃນ valmīka (ຈອມມົດ) ແລະຮັບພຣະດໍາລັດໃຫ້ລ້າງຈອມມົດດ້ວຍນົມງົວ, ຍົກຮູບເທວະຈາກຖານຫີນ, ແລະສ້າງການບູຊາດ້ວຍຜູ້ຊ່ຽວຊານ Vaikhānasa. Toṇḍamān ໄດ້ຮັບການຢືນຢັນຜ່ານນິມິດຝັນເຖິງ bilamārga (ທາງອຸໂມງ) ແລະຕາມຮອຍສັນຍາຂອງພຣະ (pallava) ຈົນເລີ່ມກໍ່ສ້າງກໍ່ກໍາແພງ prākāra ແລະປະຕູ. ຍັງຖືກສັ່ງໃຫ້ຮັກສາຕົ້ນມະຂາມ (tamarind) ແລະຕົ້ນ campaka ເປັນໝາຍສະແດງການປະທັບຢູ່ຂອງເທວະ. ຕໍ່ມາເກີດບົດທົດສອບທາງທໍາ-ການປົກຄອງ: ການຄຸ້ມຄອງ brāhmaṇī ທີ່ຖືພາຊົ່ວຄາວຖືກລະເລີຍຈົນນາງເສຍຊີວິດ, ແຕ່ Śrīnivāsa ຊີ້ນໍາພິທີແກ້ໄຂທີ່ Aṣṭhi-saras ອັນເປັນທະເລສາບປ້ອງກັນ “ອະປະມຣິຕຍຸ” ແລະຊຸບຊີວິດນາງຄືນດ້ວຍການອາບນ້ໍາ. ບົດນີ້ຍັງຢືນຢັນພະລັງຂອງພັກຕິອັນຖ່ອມຕົນ: Bhīma ຊ່າງປັ້ນໝໍ້ແຫ່ງ Kurvagrāma ຖວາຍຂອງງ່າຍໆ ແຕ່ພຣະອົງຮັບໄວ້; ເມື່ອກະສັດໄປເຢັ້ຍ ທັງສອງຜົວເມຍໄດ້ຮັບ Vaikuṇṭha. ທ້າຍສຸດ Toṇḍamān ຈັດການສືບລາຊະສົມບັດ ປະພຶດຕະປະສະຍາ ເຂົ້າເຝົ້າພຣະ ແລະໄດ້ sā-rūpya ກັບ Viṣṇupada; phalaśruti ສັນຍາຜົນສູງສົ່ງແກ່ຜູ້ຟັງ-ສວດອ່ານດ້ວຍສັດທາ।
Adhyaya 11
स्वामिपुष्करिणी-स्नानमाहात्म्यं तथा काश्यपोपाख्यानम् (Glory of bathing in Swāmipuṣkariṇī and the Kāśyapa episode)
ບົດທີ 11 ຍົກຍ້ອງ “ສະວາມິປຸສກະຣິນີ” ເປັນຕີຣະຖະທີ່ຊໍາລະບາບ ໂດຍສອດແຊກນິທານດ້ານຈັນຍາບັນ. ສູຕະກ່າວວ່າ ກາສຍະປະ ອາບນ້ໍາໃນສະວາມິປຸສກະຣິນີ ສາມາດທໍາລາຍມົນທິນທາງສິນທໍາອັນຫນັກໜ່ວງ. ບັນດາຣິສີຖາມເຫດຜົນຂອງຄວາມຜິດແລະການພົ້ນໄວ ຈຶ່ງໃຫ້ສູຕະເລົ່າເລື່ອງທີ່ເຊື່ອມກັບພຣະຣາຊາ ປະຣີກຊິດ. ປະຣີກຊິດໃນຍາມລ່າສັດ ໄດ້ພົບຣິສີຜູ້ນິ່ງງຽບ ແລະໂກດທີ່ບໍ່ຕອບ ຈຶ່ງນໍາງູຕາຍວາງໄວ້ເທິງບ່າຂອງທ່ານ. ລູກຊາຍຂອງຣິສີ ຊື່ ສຣິງກີ ໄດ້ສາບແຊ່ງວ່າ ພຣະຣາຊາຈະຕາຍດ້ວຍການກັດຂອງ ຕັກສະກະ ໃນ 7 ມື້. ແມ່ນວ່າມີການປ້ອງກັນ ແຕ່ຕັກສະກະໃຊ້ກົນລະຍຸດ ປາກົດຕົນປົກປິດຢູ່ທ່າມກາງພວກທີ່ຄ້າຍພຣາຫມະນ ແລະຊ່ອນໃນຜົນໄມ້ເປັນໜອນ ເພື່ອໃຫ້ຄໍາສາບແຊ່ງສໍາເລັດ. ກາສຍະປະ ເປັນແພດມັນຕຣະຜູ້ສາມາດແກ້ພິດ ແຕ່ຖືກຕັກສະກະຂັດຂວາງ ດ້ວຍການທົດສອບອໍານາດ ແລະລໍ້ລວງດ້ວຍຊັບສິນ ໃຫ້ກັບຄືນ. ພາຍຫຼັງທ່ານຖືກຕໍານິຕໍ່ຫນ້າສາທາລະນະວ່າບໍ່ຊ່ວຍພຣະຣາຊາ. ກາສຍະປະໄປຫາຣິສີ ຊາກະລະຍະ ຜູ້ກໍານົດວ່າ “ບໍ່ຊ່ວຍເມື່ອມີຄວາມສາມາດຊ່ວຍຊີວິດຈາກພິດ” ແມ່ນຄວາມຜິດຫນັກ ແລະມີຜົນຕໍ່ສັງຄົມ. ທ່ານແນະນໍາໃຫ້ໄປເວງກະຕາດຣິ ອາບນ້ໍາໃນສະວາມິປຸສກະຣິນີດ້ວຍສັງກັນປະ ບູຊາ ວະຣາຫະສະວາມິນ ແລະຕໍ່ມາ ສຣີນິວາສ; ໂດຍດາຣະຊະນະ ແລະການປະພຶດວິໄນ ກາສຍະປະໄດ້ຟື້ນຄືນສຸຂະພາບ ກຽດສັກສີ ແລະກິດຕິຄຸນ. ທ້າຍບົດມີຟະລະສຣຸຕິ ສັນຍາສະຖານະສູງແກ່ຜູ້ຟັງດ້ວຍສັດທາ ເຊື່ອມການຊໍາລະກັບພັກຕິ ເຈດຕະນາ ແລະພູມສັກສິດ.
Adhyaya 12
स्वामिपुष्करिणी-स्नानात् नरकनिस्तारः (Deliverance from Naraka through Bathing in Swāmi Puṣkariṇī)
ໃນອັດຍາຍນີ້ ບັນດາລະສີຖາມສູຕະມຸນີໃຫ້ອະທິບາຍມະຫິມາ (vaibhava) ຂອງ «ສຣີ ສວາມິ ພຸສກຣິນີ/ສວາມິ-ຕີຣຖ» ທີ່ກ່າວວ່າ ແມ່ນແຕ່ລະລຶກເຖິງກໍຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນໄດ້. ສູຕະຕອບວ່າ ຜູ້ທີ່ສັນລະເສີນ ເລົ່າຂານ ຫຼື ອາບນ້ຳໃນຕີຣຖນີ້ ຈະບໍ່ປະສົບນະລົກ 28 ປະເພດເລີຍ. ຕໍ່ມາ ອັດຍາຍໄດ້ລຽງຊື່ນະລົກເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະເຊື່ອມໂຍງບາບກຳບາງຢ່າງກັບຜົນກຳ: ຍຶດເອົາຊັບສິນ ແລະຄວາມສຳພັນຂອງຜູ້ອື່ນ, ເກຽດຊັງພໍ່ແມ່ ແລະຜູ້ຮູ້, ລະເມີດທາງເວດ, ເຮັດອັນຕະລາຍກະທົບສັດທັງຫຼາຍ, ປະພຶດທາງເພດຜິດທຳ, ກໍ່ກວນຄວາມສາມັກຄີດ້ວຍລັດທິອະທຳ, ຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດໃນການປະພຶດ, ຄວາມຮຸນແຮງຕໍ່ສັດ, ແລະການເຮັດພິທີແບບຫຼອກລວງ. ຫຼັງແຕ່ລະຕົວຢ່າງ ມີຄຳຮັບຮອງຊ້ຳໆວ່າ ອາບນ້ຳໃນສວາມິ-ຕີຣຖ ຈະປ້ອງກັນການຕົກນະລົກນັ້ນ. ທ້າຍສຸດ ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ຜົນບຸນທຽບໄດ້ກັບຍັດຍະພິທີໃຫຍ່ ແລະທານໃຫຍ່, ຊຳລະບາບໜັກໄດ້ທັນທີ, ແລະເຮັດໃຫ້ເກີດປັນຍາ ຄວາມວາງວິໄສ ແລະຄວາມແຈ້ງໃສໃນໃຈ. ມີຄຳເຕືອນບໍ່ໃຫ້ມອງວ່າການສັນລະເສີນນີ້ເປັນການເກີນຈິງ ເພາະຄວາມບໍ່ເຊື່ອແມ່ນອັນຕະລາຍທາງຈິດວິນຍານ. ການເຫັນ, ອາບ, ສັນລະເສີນ, ສຳຜັດ, ແລະການກາບໄຫວ້ທີ່ຕີຣຖນີ້ ຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທາງຄົບຖ້ວນເພື່ອພົ້ນຈາກຄວາມຢ້ານກົວຄວາມຕາຍ ແລະໄດ້ຮັບ bhukti–mukti (ຄວາມຜາສຸກໂລກີ ແລະຄວາມຫຼຸດພົ້ນ).
Adhyaya 13
धर्मगुप्तचरित्रवर्णनम् | Dharma-gupta’s Episode and the Efficacy of Svāmipuṣkariṇī
ສູຕະສືບຕໍ່ກ່າວເຖິງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ ສວາມິຕີຣຖະ ໂດຍເລົ່າປະຫວັດຂອງພຣະຣາຊາ ທັມມະຄຸບຕະ ບຸດຂອງນັນດະ ແຫ່ງວົງສົມະ. ນັນດະມອບການປົກຄອງໃຫ້ບຸດ ແລ້ວເຂົ້າປ່າເພື່ອບຳເນັດ. ທັມມະຄຸບຕະປົກຄອງດ້ວຍນະໂຍບາຍ ການບູຊາຍັດ ແລະການໃຫ້ທານແກ່ພຣາຫມະນ ຮັກສາລະບຽບສັງຄົມໃຫ້ສົງົບ ບໍ່ໃຫ້ມີການລ່າລວງປົ່ນປີ້. ໃນຄັ້ງໜຶ່ງໄປລ່າສັດ ຄືນມືດກໍຄອບງຳໃນປ່ານ່າຢ້ານ. ພຣະອົງບູຊາສັນທະຍາ ແລະສວດຄາຖາ ກາຍັດຣີ ແລ້ວຂຶ້ນໄປຢູ່ເທິງຕົ້ນໄມ້; ຫມີຕົວໜຶ່ງທີ່ໜີສິງໂຕກໍປີນຂຶ້ນມາ. ຫມີຂໍໃຫ້ຕົກລົງກັນເຝົ້າຍາມຄືນ; ສິງໂຕພະຍາຍາມຊັກຈູງໃຫ້ຫັກຫຼັງຄຳສັນຍາ ແຕ່ຫມີໄດ້ເຕືອນວ່າການທຳລາຍຄວາມໄວ້ວາງໃຈ (ວິສວາສະ-ຆາຕະ) ໜັກກວ່າບາບອື່ນ. ຕໍ່ມາເມື່ອພຣະຣາຊາໂຍນຫມີທີ່ກຳລັງນອນ ຫມີເຜີຍຕົນເປັນລະສີ ທະຍານະກາດຖະ ແລະສາບໃຫ້ພຣະອົງບ້າຄັ້ງ. ລະສີຍັງບອກວ່າສິງໂຕແທ້ໆແມ່ນຍັກສະ ພັດຣະນາມະ ອະດີດລັດຖະມົນຕີຂອງກຸເບຣະ ຖືກໂຄຕະມະສາບໃຫ້ເປັນສິງ; ໂດຍການສົນທະນາກັບທະຍານະກາດຖະ ຍັກສະພົ້ນຄຳສາບ ແລະກັບໄປອະລະກາ. ເມື່ອອຳມາດແຈ້ງຂ່າວຄວາມບ້າໃຫ້ນັນດະ ນັນດະໄປພົບລະສີ ໄຈມິນີ. ໄຈມິນີຊີ້ນຳໃຫ້ນຳເຈົ້າຊາຍໄປອາບນ້ຳທີ່ ສວາມິປຸສກະຣິນີ ຢູ່ເຂົາເວັງກະຕະ ໃກ້ແມ່ນ້ຳສຸວັນນະມຸຂະຣີ; ອາບນ້ຳແລ້ວຄວາມບ້າຫາຍທັນທີ. ພໍ່ລູກບູຊາ ເວັງກະເຕສະ/ສຣີນິວາສະ ແລະທັມມະຄຸບຕະໃຫ້ທານ ກັບໄປປົກຄອງດ້ວຍທຳ. ທ້າຍບົດກ່າວຜົນບຸນວ່າ ການຈົມນ້ຳໃນສວາມິປຸສກະຣິນີ ຊ່ວຍຜູ້ທີ່ຖືກຄວາມບ້າ ໂລກຊັກຄ້າຍລົມຊັກ ແລະອຳນາດດາວຮ້າຍ; ແລະກ່ອນອາບນ້ຳທີ່ໃດກໍຕາມ ຖ້າກ່າວ “ສວາມິຕີຣຖະ” ສາມເທື່ອ ຈະນຳໄປສູ່ຖິ່ນພຣະພຣະຫມັນ; ການຟັງເລື່ອງນີ້ກໍທຳລາຍບາບໜັກໄດ້.
Adhyaya 14
सुमत्याख्यद्विजवृत्तान्तः — The Account of the Brahmin Sumati and Purification at Svāmi-puṣkariṇī
ບົດນີ້ ສູຕະເລົ່າໃຫ້ບັນດາລະສີໃນນາຍມິສາຣັນຍະ ຟັງເປັນອິຕິຫາສ ເພື່ອອະທິບາຍອານຸພາບຊໍາລະບາບຂອງ ສະວາມີຕີຣຖ/ສະວາມີ-ປຸສກະຣິນີ. ລະສີຖາມເຖິງ ສຸມະຕິ—ຊາດຕະກູນ ການຕົກຕໍ່າທາງທໍາ ແລະວິທີໄດ້ຮັບການໄຖ່ບາບ. ສູຕະກ່າວວ່າ ສຸມະຕິເປັນລູກຂອງ ຍັຊຍະເທວ ພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ທັນ ແລະມີສິນທໍາ ໃນມະຫາຣາດສະຕຣະ. ແຕ່ສຸມະຕິກັບຫຼົ່ນລົງຢ່າງໜັກ: ທິ້ງພໍ່ ແລະພັນລະຍາຜູ້ຊື່ສັດ ໄປຄົບຫານາງກິຣາຕີ (ຍິງຊົນເຜົ່າ) ລັກຂອງ ເມົາເຫຼົ້າ ແລະສຸດທ້າຍຂ້າພຣາຫມັນຄົນໜຶ່ງ ໃນຂະນະປອມຕົວເພື່ອປົ່ນ. ບາບນີ້ເອີ້ນວ່າ “ມະຫາປາຕະກະ” ແລະ “ພຣະຫມະຫັດຍາ” ຖືກພາບເປັນອໍານາດນ່າຢ້ານ ຕາມຫຼອກຫຼອນເຖິງເຮືອນ ແລະຂູ່ເຕືອນຍັຊຍະເທວວ່າ ການໃຫ້ທີ່ພັກແກ່ຄົນຕົກຕໍ່າ ຈະນໍາໄພມາສູ່ຄອບຄົວທັງໝົດ. ໃນຍາມວິກິດ ລະສີ ທຸຣວາສະ (ອົງປະກອບແຫ່ງຣຸດຣະ) ມາຮອດ; ຍັຊຍະເທວຂໍວິທີຊໍາລະບາບ. ທຸຣວາສະກ່າວວ່າ ການໄຖ່ບາບທົ່ວໄປເກືອບຈະເຮັດບໍ່ໄດ້ ແຕ່ໃຫ້ທາງອອກດ້ວຍສະຖານທີ່: ໄປອາບນໍ້າທີ່ ເວັງກະຕາດຣິ ຕີຣຖ ຄື ສະວາມີ-ປຸສກະຣິນີ. ເມື່ອສຸມະຕິອາບນໍ້າ ອາກາສະວານີປະກາດວ່າ ບໍລິສຸດທັນທີ ແລະຍົກຍ້ອງຕີຣຖນັ້ນເປັນ “ຂວານຟັນຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງບາບ”. ທ້າຍບົດມີຜົນສະຣຸຕິ ສັນຍາບຸນສູງແກ່ຜູ້ຟັງ ຫຼືສະດຸດອ່ານເລື່ອງນີ້.
Adhyaya 15
कृष्णतीर्थमाहात्म्य (Kṛṣṇatīrtha Māhātmya / The Glory of Kṛṣṇatīrtha)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍພຣະສູຕະກ່າວເຖິງມາຫາຕມະຍະຂອງ ກຣິສນະຕີຣຖະ ຢູ່ເຂົາເວັງກະຕະ ອັນມີບຸນຫຼາຍ ແລະເປັນທີ່ຊຳລະບາບ. ກ່າວວ່າ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ອົບອຸ່ນບໍ່ຮູ້ຄຸນ (kṛtaghna) ແລະຜູ້ບໍ່ເຄົາລົບພໍ່ແມ່ ແລະອາຈານ ກໍສາມາດບໍລິສຸດໄດ້ດ້ວຍການອາບນ້ຳທີ່ນີ້ ເພື່ອຟື້ນຟູຄຸນທຳ. ຕໍ່ມາເປັນນິທານກຳເນີດ: ິສີຊື່ ກຣິສນະ (ຢູ່ໃນກອບເລື່ອງຣາມະກຣິສນະ) ປະກອບຕະປະສະຢ່າງເຂັ້ມຂັ້ນຢູ່ເວັງກະຕາຈະລະ ຢືນນິ່ງບໍ່ໄຫວ ຫຼາຍປີ ຈົນຈອມປວກ (valmīka) ຄຸ້ມຮ່າງ ແລະມີຝົນຫນັກຟ້າຮ້ອງ. ຟ້າຜ່າທຳລາຍຍອດຈອມປວກ ແລ້ວພຣະວິສນຸ/ສຣີນິວາສະ ປາກົດພ້ອມສັງຂະ ຈັກຣະ ແລະຄະດາ ປະທັບເທິງຄຣຸດ ແລະປະດັບດ້ວຍມາລາດອກໄມ້ປ່າ. ພຣະອົງພໍໃຈໃນຕະປະສະ ແລະປະກາດໂອກາດອາບນ້ຳອັນມົງຄຸນພິເສດ: ເມື່ອດວງອາທິດຢູ່ໃນ ມະກະຣະ (Capricorn) ໃນວັນພອຣນະມາສີ (ເດືອນເຕັມ) ທີ່ກົງກັບນັກສັດ Puṣya. ອາບນ້ຳໃນກຣິສນະຕີຣຖະວັນນັ້ນ ໄດ້ພົ້ນບາບ ແລະສຳເລັດເປົ້າໝາຍ; ເທວະ ມະນຸດ ແລະຜູ້ພິທັກທິດທັງຫຼາຍຈະມາຊຸມນຸມເພື່ອຊຳລະ. ພຣະອົງຍັງກ່າວວ່າ ຕີຣຖະນີ້ຈະໂດງດັງຕາມຊື່ຂອງິສີ; ແລະຟະລະສຣຸຕິທ້າຍບົດກ່າວວ່າ ຜູ້ຟັງ ແລະສະດຸດອ່ານເລື່ອງນີ້ ຈະໄດ້ເຂົ້າເຖິງ ວິສນຸໂລກະ.
Adhyaya 16
Jaladāna-praśaṃsā at Veṅkaṭādri (Praise of Water-Giving at Veṅkaṭācala)
ບົດນີ້ຍົກຍ້ອງ «ຊະລະດານ» (ການໃຫ້ນ້ຳ) ທີ່ເວັງກະຕາດຣິ ເປັນກຳມະທຳທີ່ຕັດສິນໃຈດ້ານຈິດທຳ ແລະມີຜົນກຳມະທີ່ແຮງກວ່າປົກກະຕິ. ສຣີສູຕະກ່າວວ່າ ການລະເລີຍການໃຫ້ນ້ຳ ໂດຍສະເພາະຕໍ່ຜູ້ຫິວນ້ຳ ອາດນຳໄປສູ່ການເກີດໃໝ່ທີ່ບໍ່ດີ. ຕໍ່ມາເລົ່າອິຕິຫາສະ: ພຣະຣາຊາ ເຮມາງກະ ແຫ່ງວົງອິກສະວາກຸ ເປັນຜູ້ໃຈບຸນກວ້າງຂວາງ (ໃຫ້ງົວ, ຊັບສິນ, ອຸປະຖຳພິທີ) ແຕ່ກັບອ້າງວ່າ “ນ້ຳຫາງ່າຍ” ຈຶ່ງບໍ່ເປັນບຸນ. ພຣະອົງຍັງໃຫ້ກຽດຜິດຄົນ ແລະບໍ່ຮູ້ຈັກເລືອກຜູ້ຄວນຮັບ (pātra-viveka) ໂດຍລະເລີຍພຣາຫມັນຜູ້ຮຽນຮູ້ ແລະມີວິໄນ. ຜົນຄື ພຣະອົງຕົກຕ່ຳເກີດຫຼາຍຊາດ ຈົນສຸດທ້າຍເກີດເປັນຈິ້ງແລນເຮືອນ (gṛhagodhikā) ຢູ່ມິຖິລາ. ເມື່ອພຣະລະສີ ສຣຸຕະເທວ ມາຢ້ຽມ ແລະຖືກກະສັດທ້ອງຖິ່ນບູຊາ ນ້ຳລ້າງຕີນ (pādodaka) ກະເດັນໄປໂດນຈິ້ງແລນ ເຮັດໃຫ້ເກີດ jāti-smaraṇa (ຈື່ຈຳຊາດກ່ອນ). ເຮມາງກະສາລະພາບຄວາມຜິດ ແລະສຣຸຕະເທວອະທິບາຍສາເຫດ: ບໍ່ໃຫ້ນ້ຳທີ່ເວັງກະຕາດຣິ ແລະໃຫ້ທານຜິດທາງ. ດ້ວຍການໂອນບຸນ ແລະການຊຳລະດ້ວຍນ້ຳ ພຣະລະສີຊ່ວຍໃຫ້ພຣະອົງພົ້ນຈາກສະພາບສັດ ໄດ້ຂຶ້ນສະຫວັນ ເກີດເປັນກະສັດອີກ ແລະສຸດທ້າຍໄດ້ Viṣṇu-sāyujya. ບົດຈົບດ້ວຍການຢືນຢັນຄວາມບໍລິສຸດຂອງເວັງກະຕາດຣິ ແລະຊະລະດານເປັນທາງໄປສູ່ໂລກຂອງພຣະວິສນຸ (Viṣṇuloka-prada).
Adhyaya 17
Śrīveṅkaṭācala-kṣetrādi-varṇanam (Description of Veṅkaṭācala and its Sacred Preeminence)
ບົດນີ້ເປັນການອະທິບາຍຕໍ່ເນື່ອງຂອງ ສູຕະ ກ່ຽວກັບຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ ເວັງກະຕາດຣິ/ເວັງກະຕາຈະລາ. ບົດນີ້ຢືນຢັນວ່າ ຕີຣຖະທັງໝົດ ທັງໃນໂລກແລະໃນຈັກກະວານ ລ້ວນຢູ່ພາຍໃນພູເວັງກະຕາ ເຮັດໃຫ້ສະຖານທີ່ນີ້ເປັນດັ່ງຈັກກະວານນ້ອຍຂອງຄວາມສັກສິດ. ພຣະເຈົ້າຖືກພັນນາຕາມຮູບລັກສະນະໄວສະນະວະ: ສັງຂະ-ຈັກກະ, ຜ້າສີເຫຼືອງ (pītāmbara), ແລະ ເພັດ Kaustubha ຊີ້ໃຫ້ເຫັນພຣະອຳນາດປົກປ້ອງ ແລະຄວາມບໍລິສຸດອັນຕັ້ງຢູ່ເທິງເວດາ. ເນື້ອເລື່ອງຍັງກ່າວເຖິງການມີສ່ວນຮ່ວມຢ່າງກວ້າງຂວາງຂອງຜູ້ຄົນໃນການຮັບໃຊ້ປະຈຳປີ ແລະບັນບົດຂອງງານບຸນເດືອນ Bhādrapada ທີ່ການໄປຮ່ວມພິທີນຳໄປສູ່ການຊຳລະມົນທິນ. ລາຍລະອຽດສຳຄັນແມ່ນ Brahmotsava: ພຣະພຣະຫມາໄດ້ສະຖາປະນາພິທີຊັກທຸງ (dhvaja-ārohaṇa) ໃນເດືອນ Kanyā ແລະງານປະຈຳປີນີ້ເປັນຈຸດຮວມຂອງມະນຸດ, ເທວະ, ຄັນທະວະ, ສິດທະ ແລະດວິຈະຜູ້ຮູ້. ດ້ວຍການປຽບທຽບອັນສູງສຸດ (ເຊັ່ນ ຄົງຄາໃນບັນດາແມ່ນ້ຳ, ວິສະນຸໃນບັນດາເທວະ) ເວັງກະຕາຖືກຢືນຢັນວ່າເປັນ “uttamottama” ໃນບັນດາກະເສດຕຣະ. ທ້າຍບົດມີຟະລະສຣຸຕິ ສັນລະເສີນການຟັງດ້ວຍສັດທາ ວ່າຈະນຳໄປສູ່ສະຖານະອັນສູງໃນໂລກຂອງວິສະນຸ. ບົດນີ້ຍັງແນະນຳ Śrīsvāmi-puṣkariṇī ເປັນຕີຣຖະຫຼັກ ແລະພັນນາພຣະອົງປະທັບໃກ້ນ້ຳສັກສິດນັ້ນ ມີພຣະລັກສະມີໂອບອຸ້ມ ແລະປະທານພອນແກ່ຜູ້ບູຊາ.
Adhyaya 18
Śrīveṅkaṭeśvaravaibhava-varṇanam (Theological Description of the Glory of Veṅkaṭeśvara)
ບົດທີ 18 ເປັນການອະທິບາຍທາງເທວະວິທະຍາຂອງ ສູຕະ ກ່ຽວກັບພະລັງການຊ່ອຍໃຫ້ພົ້ນທຸກຂອງ ສຣີນິວາສ/ເວັງກະເຕສະວະຣະ. ກ່າວວ່າ ການໄດ້ເຫັນພຣະອົງ (darśana) ແມ່ນພຽງຄັ້ງດຽວ ກໍສາມາດນໍາໄປສູ່ ໂມກສະ ແລະ ການຮ່ວມກັບພຣະວິສນຸ (Viṣṇu-sāyujya) ໄດ້; ພ້ອມທັງປຽບທຽບຕາມຍຸກ ເພື່ອຊູ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ໃນກະລິຍຸກ ບຸນກຸສົນເກີດຜົນໄວເປັນພິເສດ. ເວັງກະຕາຈະລະ (Veṅkaṭācala) ຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທົ່ງທີ່ຕີຣຖະອັນຄົບຖ້ວນ ທີ່ຮວບຮວມອານຸພາບຂອງສະຖານທີ່ສັກສິດຫຼາຍແຫ່ງ ແລະມີເທວະ, ມຸນິ, ແລະ ປິຕຣຶ (pitṛs) ຢູ່ໂດຍນັຍສັນຍາລັກ. ບົດນີ້ເນັ້ນການລະລຶກແລະການສັນລະເສີນ ເຫນືອກວ່າພິທີກຳພາຍນອກ ແລະອະທິບາຍ “ອັດຖະວິທາ ພັກຕິ” (aṣṭavidhā bhakti) ເຊັ່ນ ຄວາມຮັກຕໍ່ຜູ້ອຸທິດຕົນ, ຄວາມພໍໃຈຈາກການບູຊາ, ການຮັບໃຊ້ສ່ວນຕົວ, ຄວາມກະຕືລືລົ້ນຟັງກຽດຕິຄຸນ, ແລະການລະລຶກຢູ່ເສມອ. ມີຄໍາເຕືອນດ້ານຈັນຍາບັນ ບໍ່ໃຫ້ລະເລີຍ ຫຼືມີຈິດຕໍ່ຕ້ານຕໍ່ສູນກາງອັນສັກສິດນີ້. ຕອນຟະລະສຣຸຕິ (phalaśruti) ສັນຍາວ່າ ຜູ້ຟັງ ຫຼືອ່ານບົດນີ້ດ້ວຍສັດທາ ຈະພົ້ນຈາກບາບ, ຫຼີກພົ້ນທຸກທໍລະມານຂອງຍະມະ, ໄດ້ໄປສູ່ໂລກຂອງພຣະວິສນຸ ແລະໄດ້ຮັບອານຸສົງຫຼາຍປະການ.
Adhyaya 19
Veṅkaṭācala-Nityāvasthā, Ārohaṇa-Krama, and Pāpavināśana-Tīrtha Māhātmya (दर्शन-आरोहण-तीर्थमाहात्म्य)
ບົດນີ້ພາຍາຍາມສະແດງວ່າ ເວັງກະຕາຈະລາ (Veṅkaṭācala) ແມ່ນດິນແດນສັກສິດຢູ່ຕະຫຼອດການ ມີທະເລສາບ ແມ່ນ້ຳ ປ່າ ແລະອາສຣົມຫຼາຍຫຼາຍ ພ້ອມດ້ວຍພຣະລິສີເຊັ່ນ ວະສິດຖະ, ສິດທະ, ຈາຣະນະ ແລະກິນນະຣະ ອາໄສຢູ່. ພຣະເທວະອົງໃຫຍ່ກໍສະຖິດຢູ່ເປັນປະຈຳ: ພຣະວິສນຸກັບລັກສະມີ ແລະທະຣະນີ; ພຣະພຣະຫມາກັບສາວິຕຣີ ແລະສະຣະສະວະຕີ; ພຣະສິວະກັບປາຣະວະຕີ; ຄະເນສະ ແລະ Ṣaṇmukha; ອິນທຣະ ແລະເທວະອື່ນໆ ພ້ອມດ້ວຍເທວະດາດາວ, ວະສຸ, ປິຕຣະ, ແລະໂລກະປາລ ເຮັດໃຫ້ພູນີ້ເປັນດັ່ງພິທີບູຊາບໍ່ຂາດສາຍ. ຕໍ່ມາກໍກຳນົດຂັ້ນຕອນການຂຶ້ນພູ: ຜູ້ແສວງບຸນຕ້ອງກ່າວຂໍອະໄພຕໍ່ເວັງກະຕາດຣິ ແລະຂໍໃຫ້ໄດ້ເຫັນພຣະມາທະວະ, ແລ້ວຈຶ່ງກ້າວຂຶ້ນຢ່າງອ່ອນໂຍນ. ທີ່ສະວາມິປຸສກະຣິນີ ຈະອາບນ້ຳດ້ວຍຄວາມສຳລວມ ແລະຖວາຍປິນດະດານແມ່ນແຕ່ນ້ອຍໆໃຫ້ແກ່ບັນພະບຸລຸດ ໂດຍກ່າວວ່າຈະຊ່ວຍຍົກສະຖານະຫຼັງຄວາມຕາຍ. ໃຈກາງຂອງບົດແມ່ນມະຫາຕະມະຂອງຕີຣຖະ “ປາປະວິນາສະນະ” (Pāpavināśana) ທີ່ລືອຊາທົ່ວໂລກ: ພຽງແຕ່ລະລຶກຊື່ກໍກ່າວວ່າຊ່ວຍຫຼີກພົ້ນທຸກຂ໌ແຫ່ງການຢູ່ໃນຄັນ, ແລະການອາບນ້ຳທາງເໜືອຂອງສະວາມິຕີຣຖະນຳໄປສູ່ໄວກຸນຖະ. ຕາມຄຳຖາມຂອງລິສີ, ສູຕະເລົ່ານິທານສອນໃຈ: ໃນພຣະຫມາອາສຣົມໃກ້ຫິມະວັດ ຊູດຣະຊື່ ດຣິດຫະມະຕິ ປາຖະໜາພິທີຊັ້ນສູງ ແຕ່ພຣາຫມະນກຸລະປະຕິປະຕິເສດ; ລາວຈຶ່ງບຳເນັດຕະປະ ແລະສ້າງສິ່ງອຸປະຖຳພຣະສາສະໜາ. ພຣາຫມະນຊື່ ສຸມະຕິ ພາຍຫຼັງໄດ້ສອນພິທີເວດ ແລະເຮັດກຳມະປິຕຣະ ແຕ່ກັບນຳໃຫ້ສຸມະຕິທຸກທົນຫຼັງຕາຍ ແລະເກີດໃໝ່ຫຼາຍຊາດ. ອະຄັດສະຕະຍະຊີ້ເຫດກຳ ແລະກຳນົດຢາຮັກສາດຽວ: ອາບນ້ຳ 3 ມື້ທີ່ປາປະວິນາສະນະເທິງເວັງກະຕາຈະລາ, ຊຶ່ງທຳລາຍຄວາມທຸກຂ໌ແບບພຣະຫມະຣາກຊະສະ ແລະໃຫ້ພໍ່ລູກບັນລຸຫຼຸດພົ້ນ. ດຣິດຫະມະຕິເຄີຍເກີດຕ່ຳຕ້ອຍ ແລະເມື່ອເກີດເປັນນົກ ໄດ້ດື່ມແລະອາບນ້ຳທີ່ນີ້ ກໍຖືກປ່ຽນສະພາບທັນທີ ຂຶ້ນສູ່ຍານທິບ ຢືນຢັນອຳນາດຊຳລະບາບຂອງຕີຣຖະນີ້.
Adhyaya 20
पापनाशनतीर्थमाहात्म्यं तथा भूमिदानप्रशंसा (Glory of Pāpanāśana Tīrtha and the Praise of Land-Donation)
ພຣະສູຕະເປີດເລື່ອງດ້ວຍການສັນລະເສີນອານຸພາບທຳລາຍບາບຂອງຕີຣຖະ «ປາປະນາຊະນະ» ຜ່ານຊີວະປະຫວັດຕົວຢ່າງ. ພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ ພັດຣະມະຕິ ແມ່ນມີສິນທຳແລະວິຊາ ແຕ່ຍາກຈົນ ຈຶ່ງທຸກໃຈຕໍ່ພາລະທາງສັງຄົມແລະຈິດໃຈ ເພາະຄວາມຂາດແຄນເຮັດໃຫ້ຄົນບໍ່ເຄົາລົບ. ພັນລະຍາ ກາມິນີ ຜູ້ເປັນປະຕິວຣະຕາ ແນະນຳໃຫ້ໄປຈາລິກທີ່ ເວັງກະຕາຈະລະ: ອາບນ້ຳດ້ວຍສັງກັນລະປະ, ເຂົ້າເຝົ້າ ສຣີນິວາສະ, ແລະທຳ «ພູມິທານ» (ບໍລິຈາກທີ່ດິນ) ຕາມຄຳສອນຂອງນາຣະດະ ແລະຕາມແບບຢ່າງຂອງພໍ່ນາງ. ບົດນີ້ຈັດລະບົບການສັນລະເສີນພູມິທານວ່າເປັນທານສູງສຸດ ພ້ອມລຽງຜົນບຸນທຽບທຽມພິທີໃຫຍ່ໆ ແລະກ່າວວ່າສາມາດລ້າງບາບໜັກໄດ້ ຫາກມອບໃຫ້ຜູ້ຄວນຮັບ (ສໂຣຕຣິຍະ, ອະຫິຕາກນິ). ຜູ້ໃຫ້ທານ ສຸຄໂຆສະ ໄດ້ມອບທີ່ດິນຕາມຂະໜາດໃຫ້ພັດຣະມະຕິ ໂດຍອຸທິດແດ່ ຈະນາຣະດະນະ ແລະໄດ້ຄະຕິດີຫຼັງຄວາມຕາຍ. ພັດຣະມະຕິນຳຄອບຄົວໄປເວັງກະຕາຈະລະ, ອາບນ້ຳທີ່ ສວາມິ-ສະຣັສ, ດາຣະຊັນ ພຣະເວັງກະເຕສະວະຣະ, ແລະສຳເລັດພູມິທານທີ່ຕີຣຖະປາປະນາຊະນະ. ດ້ວຍອານຸພາບພິທີ ພຣະວິສນຸ (ຖືສັງຂະ-ຈັກກະ-ຄະດາ) ປາກົດ ຮັບສັນລະເສີນ ແລະປະທານຄຳຮັບຮອງຄວາມຜາສຸກໃນໂລກ ແລະມຸກຕິສຸດທ້າຍ; ພຣະສູຕະຈຶ່ງປິດທ້າຍດ້ວຍການຍ້ຳມະຫາຕະມະຂອງຕີຣຖະແລະທານນີ້.
Adhyaya 21
Ākāśagaṅgā-tīrtha Māhātmya and Bhāgavata-Lakṣaṇa (रामानुजतपः, वेंकटेशदर्शनम्, भागवतलक्षणानि)
ບົດນີ້ ສີຣີສູຕະ ກ່າວແກ່ບັນດາລິສີໃນນາຍມິສາຣັນຍະ ແລະບັນຍາຍກ່ຽວກັບມາຫາຕະມະຂອງຕີຣຖະ ອາກາສະຄັງຄາ ພ້ອມລັກສະນະຂອງຜູ້ເປັນພາຄະວະຕະ. ພຣາຫມະນະຊື່ ຣາມານຸຊະ ຜູ້ຮູ້ຊາສະຕຣະ ມີການຄວບຄຸມຕົນ ແລະຖືວິໄຂນະສະ ໄດ້ປະກອບຕະປະສະຢ່າງຍາວນານທີ່ຝັ່ງອາກາສະຄັງຄາ—ລະດູຮ້ອນປະກອບປັນຈາກນີ, ລະດູຝົນອົດທົນກາງຝົນ, ລະດູໜາວພັກຢູ່ໃນນ້ຳ—ຄຽງຄູ່ກັບການຈະປະມັນຕຣະ ອັດຖາກສະຣະ ແລະສະມາທິໃນພຣະຈະນາຣະດະນະ. ພຣະເວັງກະເຕສະ/ສຣີນິວາສະ ປາກົດດ້ວຍຮູບອັນສົງ່າງາມ ຖືສັງຂະ ຈັກກະ ຄະທາ ແລະມີພຣະລັກສະມີສະຖິດຢູ່ທີ່ອົກ; ມີນາຣະດະ ແລະດົນຕຣີສະຫວັນພ້ອມບໍລິວານເທວະ. ພຣະອົງຮັບຄຳສັນລະເສີນຂອງຣາມານຸຊະ ກອດຮັບ ແລະປະທານພອນ; ຣາມານຸຊະຂໍຄວາມພັກດີບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ແລະຍົກດາຣະຊະນະເປັນຈຸດສູງສຸດ. ພຣະອົງຢືນຢັນອານຸພາບການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຂອງພຣະນາມ ແລະການເຫັນພຣະອົງ. ຕໍ່ມາ ພຣະອົງກຳນົດເວລາອາບນ້ຳທີ່ໄດ້ຜົນສູງສຸດທີ່ອາກາສະຄັງຄາ—ເມສະສັງກຣານຕິ ຕົງກັບນັກສັດຈິຕຣາ ໃນວັນເພັງ—ຈະນຳໄປສູ່ຖິ່ນສູງສຸດທີ່ບໍ່ກັບຄືນ. ແລະພຣະອົງຕອບຄຳຖາມເລື່ອງການຈຳແນກພາຄະວະຕະ: ບໍ່ເບຍບຽນ, ບໍ່ອິດສາ, ສຳລວມ, ສັດຈະ, ຮັບໃຊ້ພໍ່ແມ່ ພຣາຫມະນະ ແລະງົວ, ຮັກການຟັງກະຖາສັກສິດ, ມຸ່ງຫາຕີຣຖະ, ທານນ້ຳ/ອາຫານ, ຮັກສາເອກາດະສີ, ຊື່ນຊົມຮະຣິນາມ, ເຄົາລົບຕຸລະສີ ແລະສ້າງສາທາລະນະປະໂຫຍດເຊັ່ນ ສະຫຼອງນ້ຳ ບໍ່ນ້ຳ ສວນ ແລະວັດ. ສູຕະສະຫຼຸບວ່າ ນີ້ແມ່ນມາຫາຕະມະ “ອຸດຕະມະ” ຂອງວິຍັດຄັງຄາ ທີ່ວຣິສາດຣິ/ເວັງກະຕາດຣິ.
Adhyaya 22
दानार्हसत्पात्रनिर्णयः तथा आकाशगंगामाहात्म्यम् (Eligibility for Worthy Recipients of Gifts and the Glory of Ākāśagaṅgā/Viyadgaṅgā)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍພວກລຶສີຖາມສູຕະ ກ່ຽວກັບຜູ້ຮັບທານ (dāna) ທີ່ຄວນຄ່າ ແລະເວລາ/ເງື່ອນໄຂທີ່ຄວນໃຫ້. ສູຕະວາງລຳດັບມາດຕະຖານໂດຍຍົກບຣາຫມັນເປັນຜູ້ຮັບທານສຳຄັນໃນພິທີ ແຕ່ກໍຈຳກັດວ່າຕ້ອງເປັນຜູ້ມີສິນທຳ ແລະວິໄນ. ມີບັນຊີຫ້າມຍາວ: ຜູ້ຕໍ່ຕ້ານເວດ/ທຳມະ, ຜູ້ຫລອກລວງ, ຜູ້ໃຊ້ຄວາມຮຸນແຮງ, ຜູ້ຂາຍຄວາມຮູ້ອັນສັກສິດເພື່ອເງິນ, ແລະຜູ້ຂໍທານເປັນນິດ—ໃຫ້ທານແກ່ພວກນີ້ເປັນ niṣphala (ບໍ່ເກີດຜົນ). ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງມາລະຍາດການຄຳນັບ (abhivādana) ບອກບາງກໍລະນີທີ່ບໍ່ຄວນຄຳນັບ ແລະເຕືອນວ່າການຄຳນັບບໍ່ຖືກພິທີອາດຫຼຸດຜົນບຸນເກົ່າ. ຫົວຂໍ້ທີສອງແມ່ນມະຫາຕະມະຂອງ Ākāśagaṅgā/Viyadgaṅgā ຜ່ານນິທານທີ່ນາຣະດະຖ່າຍທອດໃຫ້ສະນັດກຸມາຣະ. ບຣາຫມັນຜູ້ມີຄຸນທຳ ຊື່ ປຸນຍະຊີລະ ທຳ śrāddha ປະຈຳປີ ແຕ່ເລືອກ “vandhyāpati” (ສາມີຂອງຍິງທີ່ບໍ່ມີລູກ ທີ່ຖືວ່າບໍ່ເໝາະ) ເປັນຜູ້ປະກອບພິທີ. ຜົນຄື ໃບໜ້າຂອງລາວກາຍເປັນໜ້າລາ (gārdabha-ānana). ລາວໄປພົບອະກັສຕະຍະ ຜູ້ຊີ້ວ່າເປັນຄວາມຜິດພາດໃນພິທີ ແລະວາງກົດເຊີນ śrāddha ໃຫ້ເຂັ້ມງວດ: ເລືອກບຣາຫມັນເຈົ້າເຮືອນທີ່ມີລູກ ແລະມີວິໄນ; ຖ້າບໍ່ມີ ໃຫ້ເຊີນຍາດໃກ້ ຫຼືເຮັດເອງ. ອະກັສຕະຍະກຳນົດການແກ້ໄຂໂດຍໄປຈາລິກທີ່ ເວັງກະຕາຈະລະ: ອາບນ້ຳທີ່ Swāmipuṣkariṇī ກ່ອນ ແລ້ວອາບຕາມ tīrtha-vidhi ທີ່ Viyadgaṅgā/Ākāśagaṅgā. ຂໍ້ຄວາມກ່າວວ່າເມື່ອອາບຖືກຕ້ອງ ຄວາມພິການຈະຫາຍໄປທັນທີ ແລະສູຕະປິດທ້າຍດ້ວຍການຢືນຢັນສາຍການຖ່າຍທອດປະເພນີນີ້.
Adhyaya 23
Cakratīrtha-māhātmya and Padmanābha’s Tapas; Sudarśana’s Protection (चक्रतीर्थमाहात्म्यं)
ສູຕະໄດ້ກ່າວຕໍ່ບັນດາລິສີ ນຳເສີນມາຫາດມະຍະຂອງ Cakratīrtha ໃນຖານະທີ່ເນັ້ນການຊຳລະມົນທິນ. ການຟັງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງຕີຣຖະນີ້ ຖືກກ່າວວ່າຊ່ວຍລ້າງຄວາມດ່າງພ້ອມ ແລະນຳໃຈຜູ້ບູຊາໄປສູ່ພຣະວິສນຸລົກ. ເລື່ອງຕໍ່ມາເວົ້າເຖິງ Padmanābha ພຣາຫມັນ-ຕະປະສີຜູ້ມີວິໄນ ຜູ້ບຳເນັດຕະປະຍາວນານຢູ່ຝັ່ງ Cakrapuṣkariṇī ດ້ວຍຄຸນທຳ: ສັດຈະ, ເມດຕາກະລຸນາ, ການສຳລວມ, ບໍ່ຍຶດຕິດ, ແລະປາດຖະນາດີຕໍ່ສັດທັງປວງ. Śrīnivāsa/Veṅkaṭeśvara ປາກົດພຣະອົງ ຮັບສະຕຸຕິທີ່ສັນລະເສີນພຣະຄຸນເປັນຜູ້ປົກປ້ອງ, ຜູ້ລ້າງມົນທິນ, ພະຍານແຫ່ງຈັກກະວານ, ແລະທີ່ພຶ່ງຂອງພັກຕະ; ຈາກນັ້ນຊີ້ນຳໃຫ້ຢູ່ບູຊາຕໍ່ເນື່ອງຂ້າງຕີຣຖະ. ຕໍ່ມາມີຣາກສະສະຂົ່ມຂູ່; Padmanābha ຂໍພຶ່ງພາພຣະອົງດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຂໍຄຸ້ມຄອງ. ພຣະວິສນຸສົ່ງ Sudarśana ຈັກກະອັນສັກສິດມາດ້ວຍແສງໄຟຮຸ່ງໂຮງ ໃຫ້ອະສູນຫນີ ແລະຖືກປະຫານ. Padmanābha ສັນລະເສີນ Sudarśana ແລະຂໍການປົກປ້ອງຕະຫຼອດ; Sudarśana ປະທານພອນວ່າຈະສະຖິດຢູ່ Cakratīrtha ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງປວງ. ການອາບນ້ຳທີ່ນີ້ຖືກກ່າວວ່ານຳໄປສູ່ໂມກສະ ແລະສົ່ງຜົນຊຳລະເຖິງລູກຫຼານ; ທ້າຍບົດຍ້ຳຜົນບຸນຂອງການອ່ານ/ຟັງ ແລະຍົກ Cakratīrtha ເປັນຕີຣຖະທີ່ຫາທຽບບໍ່ໄດ້.
Adhyaya 24
सुन्दरगन्धर्वस्य शापः, राक्षसत्वनिवृत्तिः, चक्रतीर्थमाहात्म्यम् (Sundara Gandharva’s Curse, Release from Rākṣasa-form, and the Glory of Cakratīrtha)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍພວກລິສີຖາມສູຕະເຖິງຣາກສະສາຜູ້ໂຫດຮ້າຍທີ່ໄດ້ທຳຮ້າຍພຣາຫມັນຜູ້ອຸທິດໃຈແກ່ພຣະວິສນຸ. ສູຕະໄດ້ເລົ່າເຫດການເກົ່າທີ່ສຣີຣັງຄະ (Śrīraṅga) ອັນປານດັ່ງໄວກຸນຖະ ເຊິ່ງຜູ້ສັດທາບູຊາພຣະສຣີຣັງຄະນາຖ (Śrīraṅganātha). ຄັນທະວະ ຊື່ ສຸນທະຣະ (Sundara) ບຸດຂອງ ວີຣາບາຫຸ ປະພຶດບໍ່ສຸພາບກັບຍິງຫຼາຍຄົນຢູ່ທ່ານ້ຳ. ເມື່ອວະສິດຖະ (Vasiṣṭha) ມາເພື່ອປະກອບພິທີຕອນທ່ຽງ ຍິງທັງຫຼາຍປິດກາຍ ແຕ່ສຸນທະຣະບໍ່ປິດ ຈຶ່ງຖືກສາບໃຫ້ເປັນຣາກສະສາເນື່ອງຈາກຄວາມບໍ່ລະອາຍ. ຍິງເຫຼົ່ານັ້ນວອນຂໍຄວາມເມດຕາ ໂດຍຊີ້ໃຫ້ເຫັນໂທດທາງຈັນຍາບັນແລະສັງຄົມ. ວະສິດຖະຮັກສາສັດຈະວາຈາຂອງຕົນ ແຕ່ໃຫ້ທາງແກ້: ຄຳສາບຈະຢູ່ 16 ປີ ແລ້ວສຸນທະຣະຜູ້ພະເນຈອນໃນຮູບຣາກສະສາຈະໄປຮອດ ເວັງກະຕາດຣິ (Veṅkaṭādri) ແລະ ຈັກຣະຕີຣຖະ (Cakratīrtha). ທີ່ນັ້ນມີໂຍຄີ ປັດມະນາພະ (Padmanābha); ເມື່ອຣາກສະສາໂຈມຕີທ່ານ ຈັກຣະສຸດັຣຊະນະ (Sudarśana) ຂອງພຣະວິສນຸຈະມາປົກປ້ອງ ຕັດສີສະຣາກສະສາ ແລະປົດປ່ອຍສຸນທະຣະໃຫ້ກັບຄືນເປັນເທວະ ໄປສູ່ສະຫວັນ. ເຫດການເກີດຂຶ້ນຕາມນັ້ນ: ສຸນທະຣະເປັນຣາກສະສານ່າຢ້ານ ພະເນຈອນ 16 ປີ ແລ້ວໂຈມຕີປັດມະນາພະທີ່ຈັກຣະຕີຣຖະ. ໂຍຄີສັນລະເສີນ ຈະນາຣະດະນະ (Janārdana) ແລ້ວສຸດັຣຊະນະມາສັງຫານຣາກສະສາ. ສຸນທະຣະກັບຄືນຮູບອັນສະຫງ່າງາມ ສັນລະເສີນສຸດັຣຊະນະ ແລະຂໍອະນຸຍາດກັບສະຫວັນ ພ້ອມໄປພົບພັນລະຍາຜູ້ໂສກເສົ້າ; ສຸດັຣຊະນະອະນຸຍາດ. ປັດມະນາພະຈຶ່ງວອນໃຫ້ສຸດັຣຊະນະສະຖິດຢູ່ຈັກຣະຕີຣຖະເພື່ອລ້າງບາບ ໃຫ້ມຸກຕິ ແລະປົກປ້ອງຈາກຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ພູດ ແລະ ປິສາຈ. ສູຕະສະຫຼຸບວ່າ ຜູ້ໃດໄດ້ຟັງເລື່ອງນີ້ຈະພົ້ນບາບ ແລະໄດ້ອະທິບາຍມະຫາຕະມະອັນຊຳລະຂອງຕີຣຖະນີ້ແລ້ວ.
Adhyaya 25
जाबालितीर्थमाहात्म्यवर्णनम् | The Glory of Jābāli Tīrtha (Jābālītīrtha Māhātmya)
ບົດທີ 25 ເປັນການກ່າວມາຫາດມະຍະຂອງຕີຣຖະ ໂດຍພຣະສູຕະ (Śrī Sūta) ຕໍ່ບັນດາລຶສີໃນໄນມິສາຣັນຍະ। ທ່ານປະກາດເລື່ອງ «ຊາບາລີຕີຣຖະ» (Jābālītīrtha) ຢູ່ເວັງກະຕາດຣິ (Veṅkaṭādri) ເປັນສະຖານທີ່ທຳລາຍບາບທັງປວງ। ລຶສີທັງຫຼາຍຖາມເຖິງຄົນຊື່ ດຸຣາຈາຣ (Durācāra) ແລະຄວາມຜິດຂອງລາວ। ສູຕະເລົ່າວ່າ ດຸຣາຈາຣ ເປັນພຣາຫມັນຢູ່ໃກ້ແມ່ນ້ຳກາເວຣີ ໄດ້ຄົບຄົນມີມະຫາປາຕະກະ (mahāpātaka) ເຊັ່ນ ຜູ້ຂ້າພຣາຫມັນ, ຜູ້ດື່ມເຫຼົ້າ, ຜູ້ລັກ, ຜູ້ລ່ວງລະເມີດຄູອາຈານ ຢ່າງຍາວນານ। ຄຳສອນໄດ້ອະທິບາຍການປົກປ່ອຍມົນທິນແບບຂັ້ນຕອນ: ຢູ່ຮ່ວມ, ສຳຜັດ, ກິນຮ່ວມ, ນອນຮ່ວມ ກັບຄົນຜິດ ເຮັດໃຫ້ «ພຣາຫມັນຍະ» ຄ່ອຍໆຫຼຸດລົງ ຈົນກາຍເປັນຜິດເທົ່າກັນ। ດຸຣາຈາຣຈຶ່ງຖືກເວຕາລະ (vetāla) ຄອບງຳ ແລະພາໃຫ້ເດີນພະເນຈອນ। ດ້ວຍບຸນທີ່ຍັງເຫຼືອ ແລະການບັນດານຂອງພຣະເຈົ້າ ລາວໄດ້ໄປຮອດເວັງກະຕາດຣິ ແລະຖືກຈຸ່ມລົງໃນຊາບາລີຕີຣຖະ; ເວຕາລະແລະບາບຖືກປົດປ່ອຍທັນທີ। ຕໍ່ມາລາວໄປພົບລຶສີ ຊາບາລີ (Jābāli) ເພື່ອຂໍຄຳອະທິບາຍ; ຊາບາລີກ່າວວ່າ ເວຕາລະນັ້ນເຄີຍເປັນພຣາຫມັນ ແຕ່ລະເລີຍພິທີ pārvana-śrāddha ໃນວັນມໍລະນະ ຈຶ່ງຖືກບັນພະບຸລຸດສາບ ແລະກາຍເປັນເວຕາລະ; ການອາບນ້ຳໃນຕີຣຖະນີ້ ປົດປ່ອຍເຂົາໄປວິສນຸໂລກ (Viṣṇuloka) ໄດ້ດ້ວຍ। ບົດທ້າຍຕັ້ງຂໍ້ຕັກເຕືອນວ່າ ຜູ້ລະເລີຍສຣາດທະໃຫ້ພໍ່ແມ່ຜູ້ລ່ວງລັບ ຈະຕົກສູ່ສະພາບເວຕາລະ ແລະນະລົກ; ແລະຍືນຢັນວ່າ ອາບນ້ຳທີ່ຊາບາລີຕີຣຖະແມ່ນລ້າງບາບໜັກໆ ແມ່ນກະທັ້ງບາບທີ່ບໍ່ມີປຣາຍະຈິຕຕະໃນສມຣິຕິ; ແລະການຟັງເລື່ອງນີ້ກໍເປັນທາງພົ້ນບາບເຊັ່ນກັນ।
Adhyaya 26
Ghōṇa-tīrtha (Tumburu-tīrtha) Māhātmya and the Tumburu Gandharva Narrative
ບົດທີ 26 ສະແດງອຳນາດຊຳລະບາບອັນພິເສດຂອງ Ghōṇa-tīrtha ໂດຍພຣະສູຕະປະກາດເວລາອັນເປັນມົງຄຸນ: ເມື່ອນັກສັດ Uttarā-Phālgunī ກົງກັບຂ້າງຂຶ້ນ (śukla pakṣa) ແລະດວງອາທິດເຂົ້າຮາສີ Mīna; ໃນເວລານັ້ນຕີຣຖະໃຫຍ່ໆ ເຊັ່ນ ຄົງຄາ ແລະອື່ນໆ ຖືກກ່າວວ່າມາຊຸມຮວມຢູ່ທີ່ນີ້. ຕໍ່ມາເປັນຄຳເຕືອນດ້ານທຳ-ຈັນຍາ: ຜູ້ທີ່ຫັນຫນີຈາກການອາບນ້ຳທີ່ Ghōṇa-tīrtha ຖືກພັນລະນາຜ່ານບັນຊີການລະເມີດທາງສັງຄົມແລະພິທີກຳອັນຮ້າຍແຮງ ເພື່ອຕອກຢ້ຳໜ້າທີ່ການເດີນທາງສັກກະລະ ແລະຫຼັກແຫ່ງການກັບໃຈ. ແຕ່ຈາກນັ້ນຂໍ້ຄວາມກໍຫັນໄປສູ່ການໄຖ່ບາບ ໂດຍກ່າວວ່າການອາບນ້ຳ, ດື່ມນ້ຳ ແລະການສັກກະລະທີ່ຕີຣຖະນີ້ ສາມາດຊຳລະຄວາມຜິດຫຼາຍປະເພດໄດ້. ຕຳນານພາຍໃນ (itihāsa) ອະທິບາຍຊື່ Tumburu-tīrtha: Devala ເລົ່າໃຫ້ Gārgya ຟັງວ່າ Tumburu ຄົນທິບກັນທະວະ ຫຼັງຈາກຄວາມຂັດແຍ້ງໃນຄອບຄົວຈົນເກີດຄຳສາບ ໄດ້ອາບນ້ຳແລະນະມັດສະການ Veṅkaṭeśvara ຈົນໄດ້ເຖິງ Viṣṇuloka. ພັນລະຍາທີ່ຖືກສາບກາຍເປັນກົບ ອາໄສຢູ່ໃນໂພງຕົ້ນພິບພະລະໃກ້ຕີຣຖະ ຈົນ Agastya ມາຮອດ ສອນ pativratā-dharma ແລະຟື້ນຄືນນາງ. ທ້າຍບົດມີ phalaśruti ກ່າວວ່າ ອາບນ້ຳທີ່ Ghōṇa-tīrtha ໃນວັນ Paurṇamāsī ໄດ້ຜົນເທົ່າກັບທານໃຫຍ່ແລະຍັດຍາການບູຊາ ແລະການຟັງບົດນີ້ໃຫ້ບຸນຄຸນຄ້າຍ Vājapeya ພ້ອມການຢູ່ໃນ Viṣṇuloka ຢ່າງຍືນຍາວ.
Adhyaya 27
Veṅkaṭācala as the Basis of All Tīrthas: Tīrtha-Enumeration, Auspicious Bathing Times, and the Merit of Purāṇa-Śravaṇa
ອັດທະຍາຍ 27 ເລີ່ມດ້ວຍບັນດາິສີຖາມສູຕະ ກ່ຽວກັບສະຖານະຂອງ ເວັງກະຕາດຣິ (Veṅkaṭādri) ໃນຖານະ «ພູແຫ່ງບຸນອັນຍິ່ງ» ແລະຂໍໃຫ້ຈັດລຳດັບຈຳນວນຕີຣຖະ: ຈຳນວນທັງໝົດ, ຕີຣຖະຫຼັກ, ແລະຕີຣຖະທີ່ໃຫ້ແນວໂນ້ມໄປສູ່ທຳມະ, ປັນຍາ, ພັກຕິ-ໄວຣາກຍະ, ແລະໂມກສະ. ສູຕະຕອບຢ່າງເປັນລະບົບ: ຕີຣຖະມີຈຳນວນຫຼາຍຫາທີ່ສຸດ ແຕ່ມີກຸ່ມນ້ອຍທີ່ຖືກຍົກເປັນ «ຫຼັກ» ແລະຍັງແບ່ງຊັ້ນຕາມຜົນທາງຈິດທຳ ແລະການຫຼຸດພົ້ນ. ຕໍ່ມາ ອັດທະຍາຍໄດ້ຈຳກັດລົງເປັນປະຕິທິນການເດີນທາງຈາລິກສຳລັບຕີຣຖະທີ່ເຊື່ອມກັບໂມກສະເທິງຍອດເວັງກະຕາຈະລະ: Svāmipuṣkariṇī, Viyadgaṅgā, Pāpavināśana, Pāṇḍutīrtha, Kumāradhārikā, Tuṃboṣṭīrtha ແລະກຳນົດເວລາອາບນ້ຳມົງຄຸນຕາມເດືອນ/ໂຍກ/ດາວ (ເຊັ່ນ Kumbha-māsa ກັບ Maghā-yoga; Ravi ຢູ່ Mīna; Meṣa-saṅkrama ກັບ Citrā; Ravi ຢູ່ Vṛṣabha ກັບ Dvādaśī/Harivāsara; Dhanuḥ-māsa ວັນ Dvādaśī ຕອນຮຸ່ງ). ແຕ່ລະເວລາມີຜົນບຸນທີ່ກ່າວອ້າງ: ເທົ່າກັບຍັດຍະຂອງກະສັດ, ປົດປ່ອຍອຸປະສັກ, ລ້າງບາບ, ແລະໄດ້ໂມກສະ; ພ້ອມກົດດານະ: ທອງ, ຖວາຍງົວ, ບໍລິຈາກ Śālagrāma-śilā ແລະໃຫ້ຕາມກຳລັງ. ທ້າຍສຸດ ອັດທະຍາຍຫັນຈາກພິທີຕາມສະຖານທີ່ໄປສູ່ການປະຕິບັດທີ່ພາໄປໄດ້: ການຟັງເລື່ອງພູຣານະຂອງພຣະວິສນຸ ຖືກຍົກວ່າມີອານຸພາບສູງໃນກະລິຍຸກ; ແມ່ນແຕ່ຟັງສັ້ນໆດ້ວຍໃຈຈົ່ງຈໍ່ ກໍເທົ່າກັບຜົນຍັດຍະແລະດານະທັງປວງ ແລະຄວນຄູ່ກັບ nāma-saṅkīrtana. ຍັງກຳນົດຈັນຍາບັນຂອງຜູ້ອ່ານພູຣານະ ແລະຜູ້ຟັງ: ການເຄົາລົບຜູ້ກ່າວ, ສະຖານທີ່ທີ່ເໝາະສົມ, ທ່ານັ່ງແລະມາລະຍາດການຟັງ, ແລະຜົນເສຍຂອງການບໍ່ເຄົາລົບ/ລົບກວນ/ບໍ່ຕັ້ງໃຈ. ຈົບດ້ວຍິສີທັງຫຼາຍຖວາຍຄວາມນັບຖືສູຕະ ແລະຊື່ນຊົມຄຳສອນທີ່ໄດ້ຮັບ.
Adhyaya 28
कटाहतीर्थमाहात्म्यम् (Kataha Tīrtha Māhātmya) — Glory and Ritual Use of Kataha Tīrtha
ອັດຍາຍນີ້ເປັນການສົນທະນາທາງເທວະວິທະຍາຫຼາຍສຽງ ກ່ຽວກັບຄວາມສັກສິດຂອງ Kaṭāhatīrtha ທີ່ Śrīveṅkaṭācala. ບັນດາລະສີຖາມເຖິງຊື່ສຽງຂອງຕີຣຖະນີ້ໃນໂລກທັງສາມ ແລະເຊີນ Nārada ເປັນຜູ້ຮູ້ຈິງ; ນິທານຍືນຢັນວ່າ ແມ່ນແຕ່ Mahādeva ກໍຮູ້ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງມັນຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ແມ່ນແຕ່ແມ່ນ້ຳສັກສິດ ແລະຕີຣຖະອື່ນໆ (ເຊັ່ນ Gaṅgā) ຍັງຖືກພັນລະນາວ່າ ມາພຶ່ງ Kaṭāhatīrtha ເພື່ອຊຳລະຕົນ ສະແດງລຳດັບຄວາມສັກສິດ. ອັດຍາຍຍັງເຕືອນຢ່າງແຮງບໍ່ໃຫ້ມອງຄຳສັນລະເສີນນີ້ເປັນ arthavāda (ຄຳຍົກຍ້ອງລ້ວນໆ) ເພາະຄວາມສົງໄສເປັນອັນຕະລາຍທາງຈິດວິນຍານ. ຕໍ່ມາໃຫ້ຄຳສອນເລື່ອງວິທີດື່ມນ້ຳ (pāna-krama): ຄວນດື່ມພ້ອມມະນະຕະ aṣṭākṣara ຫຼືນາມຂອງ Viṣṇu (ລວມທັງການເອີ້ນນາມແບບສາມປະການ); ຖ້າດື່ມໂດຍບໍ່ມີມັນຕຣາ ຕ້ອງກ່າວຄຳສຳນຶກຜິດເປັນການຊົດໃຊ້. ທ້າຍສຸດເປັນຕົວຢ່າງ: ພຣາຫມັນ Keśava ຕົກຕ່ຳເນື່ອງຈາກກິເລດ ແລະຄວາມຮຸນແຮງ ຈົນເກີດບາບ brahmahatyā ແລະບາບນັ້ນຕາມຫຼອກຫຼອນເປັນຮູບຄົນ. ດ້ວຍຄຳແນະນຳຂອງ Bharadvāja ລາວໄດ້ເຮັດລຳດັບຈາລິກ: ອາບນ້ຳທີ່ Svāmipuṣkariṇī, ບູຊາ Varāha, ດາຣະຊັນ Śrīnिवāsa/Veṅkaṭeśa, ແລະດື່ມນ້ຳ Kaṭāhatīrtha; ບາບ brahmahatyā ສະລາຍ ແລະ Veṅkaṭeśa ຢືນຢັນດ້ວຍພຣະວາຈາ. ບົດສຸດທ້າຍກ່າວວ່າ ເລື່ອງນີ້ມີຫຼັກຖານແບບ itihāsa ແລະຖືກສືບທອດດ້ວຍຄວາມສັດຊື່.
Adhyaya 29
अर्जुनस्य तीर्थयात्रा-प्रसङ्गः तथा सुवर्णमुखरी-वेङ्कटाचल-प्राप्तिः (Arjuna’s Pilgrimage Prelude and Arrival at Suvarṇamukharī and Veṅkaṭācala)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍບັນດາລະສີຂໍໃຫ້ອະທິບາຍເພີ່ມເຕີມເກືອບກ່ຽວກັບກຳເນີດ ແລະ ອານຸພາບຂອງແມ່ນ້ຳ ສຸວັນນະມຸຂະຣີ ພ້ອມທັງກຸ່ມຕີຣຖະທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ສູຕະຫຼັງຈາກການນະມັດສະການ ໄດ້ນຳເລື່ອງທີ່ອ້າງວ່າມາຈາກພຣະລະສີ ພາຣະດວາຊ ແລະ ພາເຂົ້າສູ່ເລື່ອງຜູກພັນກັບມະຫາກາບ: ການຕັ້ງຖິ່ນຖານຂອງປານດະວະທີ່ອິນດຣະປຣັສຖະ ແລະ ຂໍ້ສັນຍາພາຍໃນຄອບຄົວກ່ຽວກັບ ດຣອປະດີ. ມີເງື່ອນໄຂວ່າ ຖ້າພີ່ນ້ອງຄົນໃດເຂົ້າໄປພົບດຣອປະດີໃນເຮືອນຂອງອີກຄົນ ຈະຕ້ອງອອກທີຣຖະຍາຕຣາເປັນເວລາໜຶ່ງປີ. ຕໍ່ມາເກີດເຫດການໃນເມືອງ: ອາຣຈຸນະໄດ້ຊ່ວຍເອົາງົວທີ່ຖືກລັກຂອງພຣາຫມະນະຄືນມາ ແຕ່ຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໄປໃນເຮືອນເກັບອາວຸດ ທີ່ມີດຣອປະດີ ແລະ ຢຸທິສຖິຣະຢູ່ ເຮັດໃຫ້ເງື່ອນໄຂຄຳສາບານເກີດຜົນ. ຈຶ່ງມີການສົນທະນາທາງທຳມະ: ຢຸທິສຖິຣະເຫັນວ່າການກະທຳນັ້ນຖືກທຳມະເນື່ອງຈາກການປົກປ້ອງພຣາຫມະນະ ແລະ ຊັບສິນ; ແຕ່ອາຣຈຸນະຍືນຍັນວ່າຕ້ອງຮັກສາຄຳສາບານໃຫ້ຄົງຢູ່ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ກຽດສັກສີ ແລະ ຄຸນທຳພັງທະລາຍ. ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກກະສັດ ອາຣຈຸນະອອກເດີນທາງພ້ອມຜູ້ຕິດຕາມ ໄປສັກກາລະຕີຣຖະໃຫຍ່ໆ: ຄົງຄາ, ປຣະຍາກ, ກາສີ, ທະເລພາກໃຕ້, ປູຣີ/ປູຣຸໂສຕຕະມະ, ສິງຫາຈະລະ, ໂຄທາວະຣີ ແລະ ແມ່ນ້ຳອື່ນໆ ຈົນຮອດ ສຣີປະຣະວະຕະ ແລະ ເວງກະຕາຈະລະ. ທີ່ຍອດພູ ລາວບູຊາພຣະຫາຣິ ແລະ ໄດ້ເຫັນແມ່ນ້ຳສຸວັນນະມຸຂະຣີ ທີ່ກ່າວວ່າຖືກນຳມາໂດຍພຣະລະສີອະກັສຕະຍະ (ເກີດຈາກໝໍ້) ເຊື່ອມຄວາມສັກສິດຂອງແມ່ນ້ຳກັບອຳນາດຂອງຕະປະສີ.
Adhyaya 30
सुवर्णमुखरीवर्णनम् — Description of the Suvarṇamukharī and Arjuna’s visits to Kālahastīśvara and Bharadvāja’s āśrama
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍການພັນນາແບບກະວີຂອງແມ່ນ້ຳ ສຸວັນນະມຸຂະຣີ (Suvarṇamukharī): ລົມເຢັນ, ຄື້ນນ້ຳ, ດອກບົວ, ນົກນ້ຳ ແລະບັນຍາກາດຕີຣຖະອັນສັກສິດ. ແມ່ນ້ຳຖືກຍົກຍ້ອງເປັນພະລັງບຸນທີ່ຫຼ້ຽງຊີວິດນາທົ່ງ ແລະຄ້ຳຈຸນອາສຣົມຂອງນັກຕະປະ ແລະມຸນີ. ຕໍ່ມາ ອາຣຈຸນເຫັນພູອັນໂດດເດັ່ນທີ່ກ່ຽວພັນກັບ ກາລະຫັສຕີ (Kālahastī), ລົງອາບນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳ ແລະເຮັດດັຣຊະນະ-ບູຊາ ກາລະຫັສຕີອີສະວະຣະ (Śiva) ຈົນຮູ້ສຶກວ່າພິທີກຳຂອງຕົນສົມບູນ. ລາວເດີນທາງຕໍ່ໄປ ເຫັນສິດທະ, ຄັນທະວະ, ໂຍຄີ, ອາສຣົມສງົບ ແລະຊຸມຊົນມຸນີທີ່ມີວິໄນ ສະທ້ອນວ່າການປະພຶດທາງທຳມະ ແລະພູມທັດຊ່ວຍເສີມກັນ. ຕອນທ້າຍ ອາຣຈຸນເຂົ້າໃກ້ອາສຣົມຂອງ ພາຣະດວາຈະ (Bharadvāja) ທີ່ອຸດົມດ້ວຍປ່າດົງ, ຕົ້ນໄມ້ອອກດອກ, ນົກຫຼາກຊະນິດ ແລະທະເລສາບສງົບ. ພາຣະດວາຈະຕ້ອນຮັບດ້ວຍພິທີຕາມປະເພນີ (ອັຣຄະຍະ, ຈັດທີ່ນັ່ງ, ຖາມສຸຂະພາບ) ແລະເອີ້ນຄວາມຈື່ງຈຳເຖິງງົວສົມປາດຖະນາເພື່ອຈັດອາຫານ. ບົດນີ້ຈົບລົງດ້ວຍຄວາມສົນໃຈຂອງອາຣຈຸນຕໍ່ຕົ້ນກຳເນີດ ແລະອານຸພາບພິເສດຂອງແມ່ນ້ຳ ເພື່ອນຳໄປສູ່ຄຳອະທິບາຍຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 31
अर्जुन–भरद्वाजसंवादः । अगस्त्यदक्षिणगमनं च (Arjuna–Bhāradvāja Dialogue and Agastya’s Southward Journey)
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍກອບເລື່ອງແບບປຸຣານະ: ອາຣຊຸນ ຫຼັງຈາກສຳເລັດພິທີຍາມແລງ ໄດ້ເຂົ້າໄປຫາິສີ ພາຣັດວາຊ ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະຂໍຄຳສອນເກືອບກ່ຽວກັບກຳເນີດຂອງແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ສາຍໜຶ່ງ ພ້ອມທັງບຸນຜົນຈາກການອາບນ້ຳ ແລະການໃຫ້ທານຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ພາຣັດວາຊ ຍອມຮັບຄຸນຄ່າແລະຊາດຕະກູນຂອງອາຣຊຸນ ແລະນຳເສີນ “ເລື່ອງທິບ” ອັນບໍລິສຸດ ທີ່ເມື່ອຟັງດ້ວຍໃຈຕັ້ງມັ່ນ ຈະບັນເທົາທຸກຈາກກຳຊົ່ວໄດ້. ຕໍ່ມາ ຄຳບັນຍາຍເລື່ອນໄປສູ່ເຫດການທາງຈັກກະວານ–ພິທີກຳ ທີ່ກ່ຽວກັບພິທີອະພິເສກຂອງ ສັງກະຣະ (ມະຫາເທວ). ເມື່ອສັດທັງຫຼາຍແລະເທວະດາມາຊຸມນຸມສະເຫຼີມສະຫຼອງ ແຜ່ນດິນກໍໜັກເກີນ ແລະເກີດຄວາມບໍ່ສະຖຽນ. ມະຫາເທວເຫັນຄວາມບໍ່ສົມດຸນ ຈຶ່ງມອບໝາຍໃຫ້ ອະກັສຕະຍະ—ຜູ້ເກີດຈາກພະລັງທິບ ແລະອຸທິດເພື່ອປົກປ້ອງໂລກ—ເດີນທາງລົງໃຕ້ເພື່ອຟື້ນຄືນສົມດຸນ. ອະກັສຕະຍະຂ້າມພູວິນທະຍະ ແລະແຜ່ນດິນກໍກັບມາສະຖຽນ; ຊາວສະຫວັນພາກັນສັນລະເສີນ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ທ່ານເຫັນພູອັນສູງສົ່ງ ສ່ອງປະກາຍດັ່ງດວງອາທິດທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນ ແລະໄດ້ຂຶ້ນໄປ. ທ່ານຕັ້ງອາສຣົມໃກ້ທະເລສາບອັນງາມ ຢູ່ຝັ່ງເໜືອ ແລະບູຊາບັນພະບຸລຸດ, ເທວະດາ, ິສີ ແລະເທວະດາວາສຕຸ ຕາມພິທີ. ບົດນີ້ຈຶ່ງປະສານການສົນທະນາ, ຕຳນານພູມສັກສິດ, ແລະແບບຢ່າງຈິດຕະວິນຍານຂອງການບຳເນັດທີ່ທຳໃຫ້ໂລກສະຖຽນ.
Adhyaya 32
सुवर्णमुखरी-नदी-प्रवर्तनम् (The Manifestation and Course-Setting of the Suvarṇamukharī River)
ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນການອະທິບາຍແບບທະວີສາດ-ທາງສາສະໜາ ວ່າເຮັດແນວໃດຈຶ່ງສ້າງແມ່ນ້ຳໃນດິນແດນທີ່ບໍ່ມີແມ່ນ້ຳ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງຫຼາຍ. ພາຣະດວາຊະເລົ່າວ່າ ພຣະອະກັດສະຕະຍະ ຫຼັງຈາກປະກອບພິທີຕອນເຊົ້າ ແລະ ບູຊາແລ້ວ ໄດ້ຍິນສຽງທິບຈາກຟ້າ (ākāśavāṇī) ກ່າວວ່າ ດິນແດນທີ່ບໍ່ມີແມ່ນ້ຳ ຂາດຄວາມສະຫວ່າງໄສຂອງພິທີກຳ ແລະ ວັດທະນະທຳ ແລະ ຂໍໃຫ້ທ່ານເລີ່ມແມ່ນ້ຳມົງຄຸນ ເພື່ອລົບລ້າງຄວາມຢ້ານກົວທີ່ເກີດຈາກຄວາມທຸກທໍລະມານທາງທຳມະອັນເລິກລ້ຳ. ພຣະອະກັດສະຕະຍະໄດ້ປຶກສາກັບບັນດາລິສີທີ່ຊຸມນຸມ ພວກເຂົາສັນລະເສີນກິດຈະກຳອັນພິເສດໃນອະດີດ ແລະ ຂໍໃຫ້ທ່ານນຳແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ມາ ເພື່ອໃຫ້ການອາບນ້ຳ ແລະ ການຊຳລະບາບເປັນໄປໄດ້. ທ່ານຈຶ່ງປະຕິບັດຕະປະສະຢ່າງເຂັ້ມງວດ ຜ່ານລະດູການອັນຮຸນແຮງ ຈົນເກີດຄວາມສັ່ນສະເທືອນໃນຈັກກະວານ ແລະ ສັດທັງຫຼາຍຫວາດຫວັນ. ເທວະທັງຫຼາຍຈຶ່ງໄປຂໍພຣະພຣະຫມາ; ພຣະພຣະຫມາປາກົດທີ່ອາສຣົມ ແລະ ປະທານພອນ. ພຣະອະກັດສະຕະຍະຂໍໃຫ້ຊຳລະແລະປົກປ້ອງດິນແດນດ້ວຍແມ່ນ້ຳໃຫຍ່. ພຣະພຣະຫມາເອີ້ນພຣະຄົງຄາ (Gaṅgā) ແລະ ສັ່ງໃຫ້ນາງລົງມາໂດຍສ່ວນອົງ (svāṃśa) ເພື່ອເປັນແມ່ນ້ຳຊຳລະຜູ້ຄົນ ແລະ ໃຫ້ລິສີກັບເທວະບູຊາຮັບໃຊ້ຢູ່ເປັນນິດ. ພຣະຄົງຄາສະແດງຮູບອັນສະຫວ່າງໄສຈາກສ່ວນຂອງນາງ ແລະ ຮັບປາກຈະສຳເລັດ. ພຣະອະກັດສະຕະຍະຊີ້ເສັ້ນທາງ ແລະ ນຳຮູບແມ່ນ້ຳຈາກຍອດພູລົງຕາມທາງທີ່ປາດຖະໜາ ເປັນການວາງຮາກຖານຄວາມສັກສິດຂອງແມ່ນ້ຳສຸວັນນະມຸຂະຣີ (Suvarṇamukharī).
Adhyaya 33
सुवर्णमुखरीप्रभावप्रशंसा (Praise of the Efficacy of the Suvarṇamukharī River)
ບົດທີ 33 ເລົ່າເຖິງການປາກົດຂຶ້ນ ການຕັ້ງຊື່ ແລະສະຖານະທາງພິທີກຳ-ເທວະວິທະຍາ ຂອງແມ່ນ້ຳ ສຸວັນນະມຸຂະຣີ ໃນ Veṅkaṭācalamāhātmya. ພຣະພາຣະດວາຊະ ເລົ່າວ່າ ເທວະດານຳໂດຍ Śakra ແລະຊຸມຊົນຂອງລະສີ, siddha, cāraṇa, gandharva ພາກັນສັນລະເສີນແມ່ນ້ຳນີ້ ເມື່ອນາງຕິດຕາມ ອະກັດສະຕະ. ວາຍຸ ອະທິບາຍກຳເນີດແລະກຽດສັກສີ: ອະກັດສະຕະ ນຳລົງສູ່ໂລກ ແລະຖືກຍົກຍ້ອງວ່າ “ສຸວັນນະມຸຂະຣີ” ເປັນແມ່ນ້ຳຍິ່ງໃຫຍ່ ຄວນແກ່ການບຳເລີຍບູຊາ. ຕໍ່ມາເປັນ māhātmya ຢ່າງລະອຽດ: ການລະລຶກ (smaraṇa) ແລະການອາບນ້ຳ (snāna) ທຳລາຍບາບ; ການຈົມກະດູກຊ່ວຍໃຫ້ວິນຍານໄດ້ຂຶ້ນສູງ; ແລະພິທີກຳທີ່ຝັ່ງນ້ຳໃຫ້ຜົນທະວີຄູນ. phalaśruti ລຽງຜົນບຸນຫຼາຍປະການ: ສຸຂະພາບ, ກຳຈັດອຸປະສັກ, ພິທີບູຊາບັນພະບຸລຸດ, ແລະການປະຕິບັດຕາມປະຕິທິນສັກສິດ ເຊັ່ນ ຄຣາສ ແລະ saṅkrānti. ທ້າຍສຸດ ກຳນົດວັດປະຈຳປີໃນວັນທີ່ອະກັດສະຕະປາກົດ: ປັ້ນຮູບອະກັດສະຕະດ້ວຍຄຳ ແລ້ວຖວາຍທານພ້ອມພິທີບູຊາ, ເລີ້ຍງພຣາຫມັນ, ແລະອຸທິດກຸສົນ; ສັນຍາວ່າຈະພົ້ນຈາກຄວາມຜິດທີ່ສະສົມ ແລະໄດ້ຮັບຜົນທາງວິນຍານອັນຍືນຍາວ.
Adhyaya 34
अगस्त्यतीर्थ–अगस्त्येश्वरप्रभावः; देवर्षिपितृतीर्थमाहात्म्यम्; सुवर्णमुखरी–वेणासङ्गमः; व्याघ्रपदासङ्गमः; शङ्खतीर्थवर्णनम् (Agastya Tīrtha and Agastyeśvara; Deva–Ṛṣi–Pitṛ Tīrthas; River Confluences; Śaṅkha Tīrtha)
ບົດນີ້ເປັນຮູບແບບຖາມ–ຕອບ ກ່ຽວກັບພູມສັນຖານແລະພິທີກຳຕາມລຳນ້ຳ. ອາຣຈຸນຂໍໃຫ້ລະບຸຕີຣຖະຕ່າງໆ ຕາມແມ່ນ້ຳ, ຈຸດບັນຈົບ (saṅgama) ແລະຜົນບຸນຂອງການອາບນ້ຳ ແລະບູຊາ. ພຣະິສີພາຣັດວາຊຕອບຕາມລຳດັບ ເລີ່ມຈາກ ອະກັສຕະຍະຕີຣຖະ ທີ່ກ່າວວ່າຊຳລະໄດ້ແມ່ນແຕ່ກຳຜິດຫນັກ ແລະຕໍ່ດ້ວຍ ອະກັສຕະຍະເອສວະຣະ ລິງຄະທີ່ອະກັສຕະຍະຕິດຕັ້ງ; ບູຊາຫຼັງອາບນ້ຳແມ່ນໄດ້ບຸນເທົ່າພິທີຍັດຍະອັນສູງ. ມີການກຳນົດເວລາອາບນ້ຳມົງຄຸນ ຜູກກັບການທີ່ດວງອາທິດເຂົ້າຮາສີມະກະຣ (Makara) ແລະແນະນຳໃຫ້ໄປດາຣຊະນະອະກັສຕະຍະເອສວະຣະໃນລະດູນັ້ນ. ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງຕີຣຖະສາມປະເພດ—ເທວະ–ິສີ–ປິຕຣ—ທີ່ການອາບນ້ຳແລະທຳຕະຣປະນະຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຊ່ວຍປົດ “ໜີ້ສາມປະການ” (ṛṇa-traya). ຈາກນັ້ນບົດນີ້ວາດພາບການໄຫຼຂອງແມ່ນ້ຳແລະຈຸດບັນຈົບ: ສຸວັນນະມຸຂະຣີພົບວີເນາ, ແລ້ວສຸວັນນະມຸຂະຣີພົບວະຍາຄຣະປະດາ; ແຕ່ລະ saṅgama ເປັນຈຸດເພີ່ມພູນບຸນ. ທ້າຍສຸດແນະນຳ ສັງຂະຕີຣຖະ ແລະ ສັງຂະເອສະ (ຕິດຕັ້ງໂດຍິສີສັງຂະ) ເນັ້ນອານຸພາບຮ່ວມຂອງດາຣຊະນະ, ສນານ, ແລະປານ (ດື່ມນ້ຳພິທີ) ເປັນເສັ້ນທາງພັກຕິເຂົ້າສູ່ເຂດ ວຶຣສະພາຈະລະ.
Adhyaya 35
सुवर्णमुखरी–कल्यानदीसंगमः, वेंकटाचलवर्णनम्, नारायणमाहात्म्यं च (Suvarṇamukharī–Kalyā Saṅgama, Description of Veṅkaṭācala, and the Greatness of Nārāyaṇa)
ບົດ 35 ດຳເນີນເປັນ 3 ຊ່ວງທີ່ສອດປະສານກັນ. (1) ພູມສັນຖານຂອງຕີຣຖະ: ພາຣັດວາຊະ ອະທິບາຍວ່າ ແມ່ນ້ຳ ສຸວັນນະມຸຂະຣີ (Suvarṇamukharī) ໄຫຼມາພົບກັບ ແມ່ນ້ຳສັກສິດ ກັລຍາ (Kalyā) ເປັນສັງຄົມທີ່ຊຳລະບາບໄດ້ຢ່າງຍິ່ງ. ການອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນໄດ້ຜົນບຸນເທົ່າກັບພິທີຍັດຍາໃຫຍ່ ແລະຫຼຸດຜ່ອນບາບຫນັກເຊັ່ນ ບຣະຫມະຫັດຍາ ໂດຍອານຸພາບຂອງສັງຄົມ ແລະການຊຳລະແນວອະພິເສກ. (2) ຕໍ່ມາເລື່ອນໄປສູ່ ພູເວັງກະຕາຈະລະ (Veṅkaṭācala) ຖືກຍົກຍ້ອງວ່າເປັນ “ທີ່ພຶ່ງຂອງຕີຣຖະທັງປວງ” ແລະເປັນ ວະຣາຫະ-ເກສຕຣະ (Varāha-kṣetra). ພຣະວິສນຸ ອະຈຸຕະ (Acyuta) ປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນກັບ ສຣີ (Śrī) ແລະມີສິດທະ, ຄັນທະວະ, ຣິສີ, ມະນຸດ ມານະມັດສະການ. ການລະລຶກເຖິງພຣະເຈົ້າແຫ່ງເວັງກະຕາດຣິ ຊ່ວຍຂັບໄລ່ຄວາມທຸກຍາກ ແລະນຳໄປສູ່ສະພາບອະມະຕະ. (3) ເມື່ອອາຣຈຸນຖາມເຖິງການປາກົດຂອງເທວະ ແລະການປະທານ ພຸກຕິ–ມຸກຕິ, ພາຣັດວາຊະຈຶ່ງຂະຫຍາຍເຖິງຄວາມສູງສຸດຂອງ ນາຣາຍະນະ (Nārāyaṇa), ພຣະນາມ ແລະຄວາມເທົ່າທຽມ, ແຜນການປາກົດ 4 ປະການ, ວິນັຍອີງມັນຕຣະ, ແລະພາບລວມການກໍ່ກຳເນີດໂລກ: ການເກີດຂອງເທວະແລະຫຼັກການຈັກກະວານຈາກພຣະວະລະກາຍ, ການລະລາຍເປັນຄາບໆ ແລະໂຍກນິດຣາ, ການປາກົດຄືນຂອງພຣະບຣະຫມາ, ແລະການຮັບຮູບຕ່າງໆເພື່ອຟື້ນຟູທຳມະ. ບົດນີ້ຈຶ່ງຮວມຈັນຍາບັນການແສວງບຸນ, ທາງພົ້ນທຸກດ້ວຍພັກຕິ, ແລະເມຕາຟິຊິກແບບປູຣານະໄວ້ໃນບົດດຽວ.
Adhyaya 36
Varāha-kṛta-dharaṇyuddharaṇa-kramaḥ and Śvetavarāha-kalpa-vṛttānta (Varāha’s Raising of Earth and the White Boar Kalpa Account)
ອັດຍາຍນີ້ເປັນການເລົ່າທາງເທວະວິທະຍາແບບສົນທະນາ ໂດຍພຣະລິສີ ພາຣັດວາຊາ ເລົ່າເຖິງພຣະວິສນຸ ປາງວະຣາຫະ ຜູ້ກູ້ຄືນແຜ່ນດິນ (ວະສຸມະຕີ) ຫຼັງນ້ຳຖ້ວມຈັກກະວານ. ພຣະອົງພິຈາລະນາວ່າ ຖ້າບໍ່ມີແຜ່ນດິນ ບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະຮັບພາລະຂອງສັດທັງຫຼາຍໄດ້; ຈຶ່ງພົບແຜ່ນດິນຈົມຢູ່ໃນໂລກບາດານ ແລະຮັບຮູບກາຍວະຣາຫະທີ່ມີນິມິດ “ຍັດຍະ-ມະຍະ” ໂດຍນຳສັນຕິວິທີເວດ, ໄຟບູຊາ, ແລະເຄື່ອງພິທີ ມາຜູກເຂົ້າກັບອະວະຍະວະ. ວະຣາຫະລົງສູ່ນ້ຳ ຂັບໄລ່ຄວາມມືດ ປະຫານອານາຈັກເລິກລັບ ແລະຍົກແຜ່ນດິນຂຶ້ນເທິງງາ ທ່າມກາງການສັນລະເສີນຂອງລິສີ. ຄວາມປັ່ນປ່ວນຂອງທະເລຖືກພັນລະນາເປັນສຽງມົງຄຸນ ແລະເປັນດັ່ງການຖວາຍບູຊາ. ຕໍ່ມາ ອາຣຈຸນຖາມວ່າ ໃນຍາມປຣະລະຍະ ແຜ່ນດິນດຳລົງຢູ່ແນວໃດ ແລະຜູ້ໃດຮອງຮັບຢູ່ໃຕ້ປາຕາລະ 7 ຊັ້ນ; ພາຣັດວາຊາຈຶ່ງອະທິບາຍໜ່ວຍເວລາ (ນາດິກາ, ມື້, ເດືອນ, ປີ), ໂຄງສ້າງຍຸກ-ມັນວັນຕະຣະ ແລະລຳດັບມະນຸໃນ Śvetavarāha-kalpa. ອັດຍາຍຍັງກ່າວເຖິງກຳລັງຂອງປຣະລະຍະ: ຄວາມແຫ້ງແລ້ງແລະຄວາມຮ້ອນ, ຝົນຕົກຫຼາຍປີ, ນ້ຳຖ້ວມໂລກ, ພຣະພຣະຫມານອນຢູ່ໃນໂຢກນິດຣາເທິງດອກບົວຈາກສະດືພຣະວິສນຸ ແລະການສ້າງໃໝ່ຕາມພຣະບັນຊາ. ທ້າຍສຸດ ລະບຸວ່າໃນກັລປະນີ້ ພຣະວິສນຸປາງວະຣາຫະສີຂາວ ໄດ້ໄປຮອດ Veṅkaṭācala ແລະປະທັບໃກ້ Svāmipuṣkariṇī; ພຣະພຣະຫມາຂໍໃຫ້ກັບຄືນຮູບທິບ ແລ້ວພຣະອົງກາຍເປັນຜູ້ຍາກຈະເຫັນໂດຍກົງ, ເຮັດໃຫ້ອາຣຈຸນຖາມຕໍ່ວ່າມະນຸດຈະເຂົ້າເຖິງພຣະອົງດ້ວຍພັກຕິ ແລະການຟັງຕຳນານອັນສັກສິດໄດ້ແນວໃດ.
Adhyaya 37
शंखराजवृत्तान्तः — King Śaṅkha’s Devotion and the Veṅkaṭācala Darśana-Path
ບົດນີ້ເປັນການເລົ່າຂອງ ພາຣັດວາຊະ ກ່ຽວກັບພະຣາຊາ Śaṅkha ແຫ່ງວົງສາ Haihaya ຜູ້ມີພະພັກດີຕໍ່ພຣະວິສນຸຢ່າງເອກະພາບ. ພະອົງຈື່ຈຳພຣະນາມຢູ່ເສມອ, ທຳຈະປະ, ບູຊາ, ຟັງເລື່ອງປູຣານະວາຍສະນະ, ແລະປະກອບທານ, ວຣະຕະ, ຍັດຍະໃຫຍ່ພ້ອມທັກຊິນາຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ແຕ່ພະອົງຍັງໂສກເສົ້າເພາະບໍ່ໄດ້ຮັບດາຣະຊະນະຕົງຂອງພຣະວິສນຸ ແລະເຫັນວ່າເປັນເສດອຸປະສັກຈາກອະດີດ. ເຄສະວະ (Keśava) ກ່າວຜ່ານສຽງທີ່ບໍ່ເຫັນຕົວ ວ່າ ພູ Veṅkaṭanāma-adri ເປັນຖິ່ນພຳນັກທີ່ພຣະອົງຮັກຍິ່ງ ແລະຫຼັງຈາກຕະປະສະຢາຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງທີ່ນັ້ນ ພຣະເທວະຈະປາກົດ. Śaṅkha ຈຶ່ງມອບອຳນາດໃຫ້ລູກຊາຍ Vajra ປົກຄອງ ແລະເດີນທາງໄປ Nārāyaṇagiri, ພົບ Swāmi-puṣkariṇī ແລະສ້າງທີ່ພັກພະລະສິດຢູ່ຂ້າງຝັ່ງ. ພ້ອມກັນນັ້ນ ພຣະິສີ Agastya ມາຕາມຄຳສັ່ງຂອງ Brahmā, ວຽນຮອບພູ, ໄປຢ້ຽມຕີຣຖະຕ່າງໆ (ລວມ Skandadhārā) ແລະບູຊາ Govinda ແຕ່ຍັງບໍ່ໄດ້ດາຣະຊະນະ. ຕໍ່ມາ Bṛhaspati, Uśanas ແລະ Vasu ນາມ Rājoparicara ໄດ້ຊີ້ນຳວ່າ Govinda ຈະປາກົດຢູ່ Veṅkaṭa ແກ່ທັງ Agastya ແລະ Śaṅkha ແລະຈະເຮັດໃຫ້ສັດທັງຫຼາຍທີ່ຊຸມນຸມໄດ້ຮັບດາຣະຊະນະຮ່ວມກັນ. ທ້າຍບົດ Agastya ແລະພວກພ້ອມເຫັນຄວາມມົງຄຸນຂອງທຳມະຊາດເທິງພູ ແລະມາຮອດຝັ່ງ Swāmi-puṣkariṇī ທີ່ Śaṅkha ຕ້ອນຮັບດ້ວຍພິທີການ ແລະພະພັກດີຜ່ານການຮ້ອງກີຣຕະນະຮ່ວມກັນ.
Adhyaya 38
अगस्त्य-शङ्खतपःप्रसादः, सौम्यरूपप्रादुर्भावः, सुवर्णमुखरी-माहात्म्यम् (Agastya & Śaṅkha’s tapas—divine grace, the gentle epiphany, and Suvarṇamukharī’s sanctity)
ພຣະພາຣະດວາຊະເລົ່າວ່າ ບັນດາຜູ້ມີສັດທາທີ່ຈົ່ງຈອງໃນການບູຊາພຣະຈະກັນນາຖະ ໃຊ້ຫຼາຍມື້ໃນການສັນລະເສີນ ແລະ ພິທີກຳ. ໃນຄືນທີສາມ ພວກເຂົາເຫັນຄວາມຝັນມົງຄຸນ: ພຣະປຸຣຸສົດຕະມະມີສີ່ພຣະຫັດ ຖືສັງຂະ, ຈັກກະ, ແລະ ຄະທາ. ຫຼັງຈາກອາບນ້ຳພິທີທີ່ສວາມິປຸສກະຣິນີ ແລະ ປະຕິບັດວັດຕະກຳຕອນເຊົ້າ ພວກເຂົາກັບໄປບູຊາອີກ ແລະ ແສງສະຫວ່າງອັນປະຫລາດປານການຮວບຮວມແສງທັ້ງຈັກກະວານກໍ່ປາກົດ. ເກີດເທວະປາກົດການອັນນ່າກົດຂາມ ຈົນພຣະພຣະຫມາ ແລະ ເທວະທັງຫຼາຍມາສັນລະເສີນຄວາມເຫນືອກວ່າຂອງນາຣາຍະນະ ແລະ ຂໍໃຫ້ສະແດງຮູບ “ສັນຕະ” ອັນສະງົບເພາະຄວາມຢ້ານ. ພຣະອົງຮັບຄຳ ແລະ ປາກົດໃນຮູບ “ໂສມຍະ” ອ່ອນໂຍນງາມ ປະທັບເທິງວິມານປະດັບເພັດພອຍ ແລະ ປະທານພອນແກ່ອະຄັສຕະຍະ. ອະຄັສຕະຍະກ່າວວ່າຕະປະຂອງຕົນສຳເລັດແລ້ວ ແລະ ຂໍຄວາມພັກດີບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ພ້ອມທັງຂໍໃຫ້ແມ່ນ້ຳສຸວັນນະມຸຂະຣີ ໃກ້ພູຂອງພຣະອົງ ເປັນຕີຣຖະທຳລາຍບາບ ໃຫ້ຜູ້ອາບນ້ຳແລ້ວໄປເບິ່ງພຣະອົງທີ່ເວງກະຕະ ໄດ້ທັງພູກຕິ ແລະ ມຸກຕິ. ພຣະສີພະຄະວານປະທານຕາມຄຳຂໍ ແລະ ປະກາດວ່າຈະປະທັບຢູ່ຖາວອນເທິງພູນາມ “ໄວກຸນຖະ” ຕາມຄຳອະທິຖານຂອງອະຄັສຕະຍະ ພ້ອມກ່າວຜົນບຸນແກ່ຜູ້ໄປນະມັດສະການ ແລະ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ລະນຶກຖຶງຈາກທຸກບ່ອນ. ຕໍ່ມາພຣະອົງປະທານຄະຕິອັນສູງສົ່ງຫຼັງມໍລະນະແກ່ພຣະຣາຊາສັງຂະ ແລະ ຈາກໄປ. ພາຣະດວາຊະສຸດທ້າຍດ້ວຍຟະລະສຣຸຕິ ຍົກຍ້ອງເວງກະຕາດຣິ, ສວາມິປຸສກະຣິນີ ແລະ ອານຸພາບການຊ່ວຍພົ້ນຂອງການຟັງ ແລະ ການລະນຶກຖຶງມາຫາຕະມຍະນີ້.
Adhyaya 39
अञ्जनातपःप्रकारः (Añjanā’s Mode of Austerity and the Vāyu-Boons at Veṅkaṭācala)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາທີ່ສູຕະເລົ່າຕໍ່. ອັນຈະນາ ເສົ້າໃຈເນື່ອງຈາກບໍ່ມີລູກ ໄດ້ຖືກລະສີມະຕັງກະເຂົ້າມາຖາມເຖິງຈຸດປະສົງ. ນາງເລົ່າເຖິງພອນທີ່ພຣະສິວະເຄີຍປະທານໃຫ້ພໍ່ນາງ ເກສະຣີ: ແມ່ນແຕ່ຊາດນີ້ມີຂໍ້ຈໍາກັດ ແຕ່ຈະໄດ້ລູກສາວມີຊື່ສຽງ ແລະຫຼານຊາຍຈະນໍາຄວາມຍິນດີມາໃຫ້. ອັນຈະນາໄດ້ປະຕິບັດວຣະຕະຕາມລະດູແລະຕາມເດືອນ, ພິທີອາບນ້ໍາບຸນແລະທານ, ການເດີນວຽນແລະການນົບນ້ອມ, ການບູຊາທີ່ກ່ຽວກັບສາລະຄຣາມ ແລະທານຫຼາຍຮູບແບບ ແຕ່ກໍຍັງບໍ່ໄດ້ລູກຊາຍ ຈຶ່ງຫັນໄປສູ່ຕະປະ. ມະຕັງກະໃຫ້ແນວທາງສະຖານທີ່ສັກສິດຢ່າງລະອຽດ: ໄປທາງໃຕ້ຫາ ຄານາຈະລະ ແລະ ພຣະຫມະຕີຣຖະ, ໄປທາງຕາເວັນອອກຫາ ສຸວັນນະມຸຄະຣີ, ໄປທາງເໜືອຫາ ວຣິສະພາຈະລະ ແລະ ສະວາມິປຸສກະຣິນີ; ໃຫ້ອາບນ້ໍາ ບູຊາວຣາຫະ ແລະ ເວງກະເຕສະ, ແລ້ວໄປຕໍ່ທີ່ຕີຣຖະ ວິຍັດຄັງຄາ ທ່າມກາງຕົ້ນໄມ້ມົງຄຸນ ເພື່ອປະຕິບັດຕະປະຕໍ່ພຣະວາຍຸ. ອັນຈະນາປະຕິບັດຕາມ ເພີ່ມຄວາມເຂັ້ມງວດຈາກກິນຜົນໄມ້/ນ້ໍາ ໄປສູ່ການອົດກັ້ນທີ່ຫນັກຂຶ້ນ. ຫຼັງພັນປີ ພຣະວາຍຸປາກົດໃນເວລາມົງຄຸນ ແລະປະທານພອນ; ນາງຂໍລູກຊາຍ ແລະພຣະວາຍຸປະກາດວ່າຈະເປັນລູກຂອງນາງ ພ້ອມສັນຍາຊື່ສຽງ. ທ້າຍບົດ ເທວະ, ລະສີ, ແລະພຣະມະເຫສີທັງຫຼາຍມາຊົມຕະປະອັນອັດສະຈັນ ຢືນຢັນວ່າການປະຕິບັດມີວິໄນໃນຕີຣຖະທີ່ຖືກຕ້ອງ ນໍາໄປສູ່ການຕອບຮັບອັນປ່ຽນແປງຈາກເທວະພະລັງ.
Adhyaya 40
अञ्जनावरलब्ध्य्-आकाशगङ्गास्नानकालनिर्णय-करणीयदानप्रशंसा (Añjanā’s Boon; Determination of the Proper Time for Ākāśagaṅgā Bath; Praise of Prescribed Gifts)
ບົດນີ້ເປັນຄໍາສອນດ້ານພິທີກຳ ແລະ ຈັນຍາບັນ ທີ່ຖືກຖ່າຍທອດໃນຮູບແບບສົນທະນາ. ສູຕະເລົ່າສະຖານການທີ່ ອັນຈະນາ ພ້ອມສາມີ ໄດ້ພົບພຣະພຣະຫມາ ແລະ ເທວະດາອື່ນໆ; ພຣະວະຍາສະ ໄດ້ຮັບການອະນຸມັດຈາກເທວະດາ ໃຫ້ເປັນອາຈານຫຼັກ. ພຣະວະຍາສະໄດ້ກ່າວກັບອັນຈະນາເພື່ອປະໂຫຍດສາທາລະນະ ໂດຍເຊື່ອມຄໍາຂອງ ມະຕັງກະຣິຊິ ກັບຊະຕາກຳວ່າ ບຸດຂອງນາງຈະເກີດຫຼັງຈາກການບຳເນັດຕະປະສະຢາຢ່າງເຂັ້ມງວດທີ່ ເວງກະຕະ. ຕໍ່ມາ ບົດນີ້ກຳນົດ “ກາລະ-ນິຣະນະຍະ” ຄື ການກຳນົດເວລາທີ່ເໝາະສົມ ສຳລັບການອາບນ້ຳທີ່ ອາກາສະຄັງຄາ/ເວງກະຕະ ຕີຣະຖະ. ໃນວັນທີ່ອັນຈະນາ “ປະຕະຍັກສະ-ດິວະສະ” (ວັນປາກົດ) ນ້ຳຄັງຄາ ແລະ ຕີຣະຖະທັງຫຼາຍຖືກກ່າວວ່າມາຊຸມຮວມກັນ ໂດຍເນັ້ນຄວາມສັກສິດຂອງ ສະວາມີ ປຸສກະຣິນີ. ຍັງລະບຸການຈັດວາງປະຕິທິນເປັນພິເສດ (ວັນເຕັມດວງ; ກັບ ເມສະ ແລະ ປູຊັນ; ພ້ອມອ້າງອີງນັກສັດຕະ) ແລະ ຜົນບຸນຖືກທຽບກັບການອາບນ້ຳຕາມຕີຣະຖະຂ້າງຄັງຄາທັງໝົດເປັນເວລາຍາວ. ຈາກນັ້ນ ຄໍາສອນໄດ້ຫັນໄປສູ່ ດານະ (ການໃຫ້ທານ) ຕາມທຳນຽມທີ່ ເວງກະຕາດຣິ: ການໃຫ້ອາຫານ ແລະ ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຖືກສັນລະເສີນ, ແລະ ການເຮັດສຣາດທະເພື່ອບິດາຖືກຍົກຂຶ້ນວ່າສຳຄັນພິເສດ. ລາຍການທານແບບຂັ້ນບັນໄດ—ຄຳ, ສາລະຄຣາມະ, ງົວ, ດິນ, ການຍົກຍ້າຍລູກສາວໃນພິທີແຕ່ງງານ, ທີ່ພັກນ້ຳດື່ມ, ງາ, ເຂົ້າເກັດ, ນ້ຳຫອມ/ດອກໄມ້, ຮົ່ມ/ພັດ, ໝາກພູ ແລະອື່ນໆ—ຖືກຜູກເຂົ້າກັບຜົນທີ່ສູງຂຶ້ນ: ຄວາມສຸກໃນສະຫວັນ, ອຳນາດ, ການເກີດເປັນພຣາຫມະນະຜູ້ຊຳນານຄຳພີ, ແລະ ສຸດທ້າຍເຖິງ ມຸກຕິ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງ ຈັກຣະປານິ (ພຣະວິສະນຸ). ທ້າຍບົດມີຜົນສຣຸຕິວ່າ ຜູ້ຟັງ ຫຼື ສວດທ່ອງເລື່ອງນີ້ເປັນປະຈຳ ຈະບໍລິສຸດຈາກບາບ ແລະ ໄດ້ເຖິງ ວິສະນຸໂລກະ ພ້ອມທັງສົ່ງຜົນດີເຖິງລູກຫຼານອີກດ້ວຍ.
FAQs about Venkatachala Mahatmya
It presents Veṅkaṭācala as a sanctified mountain where divine presence is localized through mythic etiologies, with Varāha and Śrīnivāsa narratives establishing the site’s ritual authority.
The section typically frames pilgrimage merit through disciplined worship, mantra-japa, and place-based devotion, promising both prosperity-oriented outcomes and liberation-oriented benefits depending on intent and observance.
Key legends include Varāha’s relationship with Dharaṇī (Bhūdevī), the establishment and secrecy of a potent Varāha mantra, and anticipatory questions about Śrīnivāsa’s arrival and enduring presence on Veṅkaṭa.