Adhyaya 24

ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍພວກລິສີຖາມສູຕະເຖິງຣາກສະສາຜູ້ໂຫດຮ້າຍທີ່ໄດ້ທຳຮ້າຍພຣາຫມັນຜູ້ອຸທິດໃຈແກ່ພຣະວິສນຸ. ສູຕະໄດ້ເລົ່າເຫດການເກົ່າທີ່ສຣີຣັງຄະ (Śrīraṅga) ອັນປານດັ່ງໄວກຸນຖະ ເຊິ່ງຜູ້ສັດທາບູຊາພຣະສຣີຣັງຄະນາຖ (Śrīraṅganātha). ຄັນທະວະ ຊື່ ສຸນທະຣະ (Sundara) ບຸດຂອງ ວີຣາບາຫຸ ປະພຶດບໍ່ສຸພາບກັບຍິງຫຼາຍຄົນຢູ່ທ່ານ້ຳ. ເມື່ອວະສິດຖະ (Vasiṣṭha) ມາເພື່ອປະກອບພິທີຕອນທ່ຽງ ຍິງທັງຫຼາຍປິດກາຍ ແຕ່ສຸນທະຣະບໍ່ປິດ ຈຶ່ງຖືກສາບໃຫ້ເປັນຣາກສະສາເນື່ອງຈາກຄວາມບໍ່ລະອາຍ. ຍິງເຫຼົ່ານັ້ນວອນຂໍຄວາມເມດຕາ ໂດຍຊີ້ໃຫ້ເຫັນໂທດທາງຈັນຍາບັນແລະສັງຄົມ. ວະສິດຖະຮັກສາສັດຈະວາຈາຂອງຕົນ ແຕ່ໃຫ້ທາງແກ້: ຄຳສາບຈະຢູ່ 16 ປີ ແລ້ວສຸນທະຣະຜູ້ພະເນຈອນໃນຮູບຣາກສະສາຈະໄປຮອດ ເວັງກະຕາດຣິ (Veṅkaṭādri) ແລະ ຈັກຣະຕີຣຖະ (Cakratīrtha). ທີ່ນັ້ນມີໂຍຄີ ປັດມະນາພະ (Padmanābha); ເມື່ອຣາກສະສາໂຈມຕີທ່ານ ຈັກຣະສຸດັຣຊະນະ (Sudarśana) ຂອງພຣະວິສນຸຈະມາປົກປ້ອງ ຕັດສີສະຣາກສະສາ ແລະປົດປ່ອຍສຸນທະຣະໃຫ້ກັບຄືນເປັນເທວະ ໄປສູ່ສະຫວັນ. ເຫດການເກີດຂຶ້ນຕາມນັ້ນ: ສຸນທະຣະເປັນຣາກສະສານ່າຢ້ານ ພະເນຈອນ 16 ປີ ແລ້ວໂຈມຕີປັດມະນາພະທີ່ຈັກຣະຕີຣຖະ. ໂຍຄີສັນລະເສີນ ຈະນາຣະດະນະ (Janārdana) ແລ້ວສຸດັຣຊະນະມາສັງຫານຣາກສະສາ. ສຸນທະຣະກັບຄືນຮູບອັນສະຫງ່າງາມ ສັນລະເສີນສຸດັຣຊະນະ ແລະຂໍອະນຸຍາດກັບສະຫວັນ ພ້ອມໄປພົບພັນລະຍາຜູ້ໂສກເສົ້າ; ສຸດັຣຊະນະອະນຸຍາດ. ປັດມະນາພະຈຶ່ງວອນໃຫ້ສຸດັຣຊະນະສະຖິດຢູ່ຈັກຣະຕີຣຖະເພື່ອລ້າງບາບ ໃຫ້ມຸກຕິ ແລະປົກປ້ອງຈາກຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ພູດ ແລະ ປິສາຈ. ສູຕະສະຫຼຸບວ່າ ຜູ້ໃດໄດ້ຟັງເລື່ອງນີ້ຈະພົ້ນບາບ ແລະໄດ້ອະທິບາຍມະຫາຕະມະອັນຊຳລະຂອງຕີຣຖະນີ້ແລ້ວ.