Adhyaya 32

ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນການອະທິບາຍແບບທະວີສາດ-ທາງສາສະໜາ ວ່າເຮັດແນວໃດຈຶ່ງສ້າງແມ່ນ້ຳໃນດິນແດນທີ່ບໍ່ມີແມ່ນ້ຳ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງຫຼາຍ. ພາຣະດວາຊະເລົ່າວ່າ ພຣະອະກັດສະຕະຍະ ຫຼັງຈາກປະກອບພິທີຕອນເຊົ້າ ແລະ ບູຊາແລ້ວ ໄດ້ຍິນສຽງທິບຈາກຟ້າ (ākāśavāṇī) ກ່າວວ່າ ດິນແດນທີ່ບໍ່ມີແມ່ນ້ຳ ຂາດຄວາມສະຫວ່າງໄສຂອງພິທີກຳ ແລະ ວັດທະນະທຳ ແລະ ຂໍໃຫ້ທ່ານເລີ່ມແມ່ນ້ຳມົງຄຸນ ເພື່ອລົບລ້າງຄວາມຢ້ານກົວທີ່ເກີດຈາກຄວາມທຸກທໍລະມານທາງທຳມະອັນເລິກລ້ຳ. ພຣະອະກັດສະຕະຍະໄດ້ປຶກສາກັບບັນດາລິສີທີ່ຊຸມນຸມ ພວກເຂົາສັນລະເສີນກິດຈະກຳອັນພິເສດໃນອະດີດ ແລະ ຂໍໃຫ້ທ່ານນຳແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ມາ ເພື່ອໃຫ້ການອາບນ້ຳ ແລະ ການຊຳລະບາບເປັນໄປໄດ້. ທ່ານຈຶ່ງປະຕິບັດຕະປະສະຢ່າງເຂັ້ມງວດ ຜ່ານລະດູການອັນຮຸນແຮງ ຈົນເກີດຄວາມສັ່ນສະເທືອນໃນຈັກກະວານ ແລະ ສັດທັງຫຼາຍຫວາດຫວັນ. ເທວະທັງຫຼາຍຈຶ່ງໄປຂໍພຣະພຣະຫມາ; ພຣະພຣະຫມາປາກົດທີ່ອາສຣົມ ແລະ ປະທານພອນ. ພຣະອະກັດສະຕະຍະຂໍໃຫ້ຊຳລະແລະປົກປ້ອງດິນແດນດ້ວຍແມ່ນ້ຳໃຫຍ່. ພຣະພຣະຫມາເອີ້ນພຣະຄົງຄາ (Gaṅgā) ແລະ ສັ່ງໃຫ້ນາງລົງມາໂດຍສ່ວນອົງ (svāṃśa) ເພື່ອເປັນແມ່ນ້ຳຊຳລະຜູ້ຄົນ ແລະ ໃຫ້ລິສີກັບເທວະບູຊາຮັບໃຊ້ຢູ່ເປັນນິດ. ພຣະຄົງຄາສະແດງຮູບອັນສະຫວ່າງໄສຈາກສ່ວນຂອງນາງ ແລະ ຮັບປາກຈະສຳເລັດ. ພຣະອະກັດສະຕະຍະຊີ້ເສັ້ນທາງ ແລະ ນຳຮູບແມ່ນ້ຳຈາກຍອດພູລົງຕາມທາງທີ່ປາດຖະໜາ ເປັນການວາງຮາກຖານຄວາມສັກສິດຂອງແມ່ນ້ຳສຸວັນນະມຸຂະຣີ (Suvarṇamukharī).