Adhyaya 20

ພຣະສູຕະເປີດເລື່ອງດ້ວຍການສັນລະເສີນອານຸພາບທຳລາຍບາບຂອງຕີຣຖະ «ປາປະນາຊະນະ» ຜ່ານຊີວະປະຫວັດຕົວຢ່າງ. ພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ ພັດຣະມະຕິ ແມ່ນມີສິນທຳແລະວິຊາ ແຕ່ຍາກຈົນ ຈຶ່ງທຸກໃຈຕໍ່ພາລະທາງສັງຄົມແລະຈິດໃຈ ເພາະຄວາມຂາດແຄນເຮັດໃຫ້ຄົນບໍ່ເຄົາລົບ. ພັນລະຍາ ກາມິນີ ຜູ້ເປັນປະຕິວຣະຕາ ແນະນຳໃຫ້ໄປຈາລິກທີ່ ເວັງກະຕາຈະລະ: ອາບນ້ຳດ້ວຍສັງກັນລະປະ, ເຂົ້າເຝົ້າ ສຣີນິວາສະ, ແລະທຳ «ພູມິທານ» (ບໍລິຈາກທີ່ດິນ) ຕາມຄຳສອນຂອງນາຣະດະ ແລະຕາມແບບຢ່າງຂອງພໍ່ນາງ. ບົດນີ້ຈັດລະບົບການສັນລະເສີນພູມິທານວ່າເປັນທານສູງສຸດ ພ້ອມລຽງຜົນບຸນທຽບທຽມພິທີໃຫຍ່ໆ ແລະກ່າວວ່າສາມາດລ້າງບາບໜັກໄດ້ ຫາກມອບໃຫ້ຜູ້ຄວນຮັບ (ສໂຣຕຣິຍະ, ອະຫິຕາກນິ). ຜູ້ໃຫ້ທານ ສຸຄໂຆສະ ໄດ້ມອບທີ່ດິນຕາມຂະໜາດໃຫ້ພັດຣະມະຕິ ໂດຍອຸທິດແດ່ ຈະນາຣະດະນະ ແລະໄດ້ຄະຕິດີຫຼັງຄວາມຕາຍ. ພັດຣະມະຕິນຳຄອບຄົວໄປເວັງກະຕາຈະລະ, ອາບນ້ຳທີ່ ສວາມິ-ສະຣັສ, ດາຣະຊັນ ພຣະເວັງກະເຕສະວະຣະ, ແລະສຳເລັດພູມິທານທີ່ຕີຣຖະປາປະນາຊະນະ. ດ້ວຍອານຸພາບພິທີ ພຣະວິສນຸ (ຖືສັງຂະ-ຈັກກະ-ຄະດາ) ປາກົດ ຮັບສັນລະເສີນ ແລະປະທານຄຳຮັບຮອງຄວາມຜາສຸກໃນໂລກ ແລະມຸກຕິສຸດທ້າຍ; ພຣະສູຕະຈຶ່ງປິດທ້າຍດ້ວຍການຍ້ຳມະຫາຕະມະຂອງຕີຣຖະແລະທານນີ້.