Adhyaya 36

ອັດຍາຍນີ້ເປັນການເລົ່າທາງເທວະວິທະຍາແບບສົນທະນາ ໂດຍພຣະລິສີ ພາຣັດວາຊາ ເລົ່າເຖິງພຣະວິສນຸ ປາງວະຣາຫະ ຜູ້ກູ້ຄືນແຜ່ນດິນ (ວະສຸມະຕີ) ຫຼັງນ້ຳຖ້ວມຈັກກະວານ. ພຣະອົງພິຈາລະນາວ່າ ຖ້າບໍ່ມີແຜ່ນດິນ ບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະຮັບພາລະຂອງສັດທັງຫຼາຍໄດ້; ຈຶ່ງພົບແຜ່ນດິນຈົມຢູ່ໃນໂລກບາດານ ແລະຮັບຮູບກາຍວະຣາຫະທີ່ມີນິມິດ “ຍັດຍະ-ມະຍະ” ໂດຍນຳສັນຕິວິທີເວດ, ໄຟບູຊາ, ແລະເຄື່ອງພິທີ ມາຜູກເຂົ້າກັບອະວະຍະວະ. ວະຣາຫະລົງສູ່ນ້ຳ ຂັບໄລ່ຄວາມມືດ ປະຫານອານາຈັກເລິກລັບ ແລະຍົກແຜ່ນດິນຂຶ້ນເທິງງາ ທ່າມກາງການສັນລະເສີນຂອງລິສີ. ຄວາມປັ່ນປ່ວນຂອງທະເລຖືກພັນລະນາເປັນສຽງມົງຄຸນ ແລະເປັນດັ່ງການຖວາຍບູຊາ. ຕໍ່ມາ ອາຣຈຸນຖາມວ່າ ໃນຍາມປຣະລະຍະ ແຜ່ນດິນດຳລົງຢູ່ແນວໃດ ແລະຜູ້ໃດຮອງຮັບຢູ່ໃຕ້ປາຕາລະ 7 ຊັ້ນ; ພາຣັດວາຊາຈຶ່ງອະທິບາຍໜ່ວຍເວລາ (ນາດິກາ, ມື້, ເດືອນ, ປີ), ໂຄງສ້າງຍຸກ-ມັນວັນຕະຣະ ແລະລຳດັບມະນຸໃນ Śvetavarāha-kalpa. ອັດຍາຍຍັງກ່າວເຖິງກຳລັງຂອງປຣະລະຍະ: ຄວາມແຫ້ງແລ້ງແລະຄວາມຮ້ອນ, ຝົນຕົກຫຼາຍປີ, ນ້ຳຖ້ວມໂລກ, ພຣະພຣະຫມານອນຢູ່ໃນໂຢກນິດຣາເທິງດອກບົວຈາກສະດືພຣະວິສນຸ ແລະການສ້າງໃໝ່ຕາມພຣະບັນຊາ. ທ້າຍສຸດ ລະບຸວ່າໃນກັລປະນີ້ ພຣະວິສນຸປາງວະຣາຫະສີຂາວ ໄດ້ໄປຮອດ Veṅkaṭācala ແລະປະທັບໃກ້ Svāmipuṣkariṇī; ພຣະພຣະຫມາຂໍໃຫ້ກັບຄືນຮູບທິບ ແລ້ວພຣະອົງກາຍເປັນຜູ້ຍາກຈະເຫັນໂດຍກົງ, ເຮັດໃຫ້ອາຣຈຸນຖາມຕໍ່ວ່າມະນຸດຈະເຂົ້າເຖິງພຣະອົງດ້ວຍພັກຕິ ແລະການຟັງຕຳນານອັນສັກສິດໄດ້ແນວໃດ.