Adhyaya 17

ບົດນີ້ເປັນການອະທິບາຍຕໍ່ເນື່ອງຂອງ ສູຕະ ກ່ຽວກັບຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ ເວັງກະຕາດຣິ/ເວັງກະຕາຈະລາ. ບົດນີ້ຢືນຢັນວ່າ ຕີຣຖະທັງໝົດ ທັງໃນໂລກແລະໃນຈັກກະວານ ລ້ວນຢູ່ພາຍໃນພູເວັງກະຕາ ເຮັດໃຫ້ສະຖານທີ່ນີ້ເປັນດັ່ງຈັກກະວານນ້ອຍຂອງຄວາມສັກສິດ. ພຣະເຈົ້າຖືກພັນນາຕາມຮູບລັກສະນະໄວສະນະວະ: ສັງຂະ-ຈັກກະ, ຜ້າສີເຫຼືອງ (pītāmbara), ແລະ ເພັດ Kaustubha ຊີ້ໃຫ້ເຫັນພຣະອຳນາດປົກປ້ອງ ແລະຄວາມບໍລິສຸດອັນຕັ້ງຢູ່ເທິງເວດາ. ເນື້ອເລື່ອງຍັງກ່າວເຖິງການມີສ່ວນຮ່ວມຢ່າງກວ້າງຂວາງຂອງຜູ້ຄົນໃນການຮັບໃຊ້ປະຈຳປີ ແລະບັນບົດຂອງງານບຸນເດືອນ Bhādrapada ທີ່ການໄປຮ່ວມພິທີນຳໄປສູ່ການຊຳລະມົນທິນ. ລາຍລະອຽດສຳຄັນແມ່ນ Brahmotsava: ພຣະພຣະຫມາໄດ້ສະຖາປະນາພິທີຊັກທຸງ (dhvaja-ārohaṇa) ໃນເດືອນ Kanyā ແລະງານປະຈຳປີນີ້ເປັນຈຸດຮວມຂອງມະນຸດ, ເທວະ, ຄັນທະວະ, ສິດທະ ແລະດວິຈະຜູ້ຮູ້. ດ້ວຍການປຽບທຽບອັນສູງສຸດ (ເຊັ່ນ ຄົງຄາໃນບັນດາແມ່ນ້ຳ, ວິສະນຸໃນບັນດາເທວະ) ເວັງກະຕາຖືກຢືນຢັນວ່າເປັນ “uttamottama” ໃນບັນດາກະເສດຕຣະ. ທ້າຍບົດມີຟະລະສຣຸຕິ ສັນລະເສີນການຟັງດ້ວຍສັດທາ ວ່າຈະນຳໄປສູ່ສະຖານະອັນສູງໃນໂລກຂອງວິສະນຸ. ບົດນີ້ຍັງແນະນຳ Śrīsvāmi-puṣkariṇī ເປັນຕີຣຖະຫຼັກ ແລະພັນນາພຣະອົງປະທັບໃກ້ນ້ຳສັກສິດນັ້ນ ມີພຣະລັກສະມີໂອບອຸ້ມ ແລະປະທານພອນແກ່ຜູ້ບູຊາ.