Adhyaya 19

ບົດນີ້ພາຍາຍາມສະແດງວ່າ ເວັງກະຕາຈະລາ (Veṅkaṭācala) ແມ່ນດິນແດນສັກສິດຢູ່ຕະຫຼອດການ ມີທະເລສາບ ແມ່ນ້ຳ ປ່າ ແລະອາສຣົມຫຼາຍຫຼາຍ ພ້ອມດ້ວຍພຣະລິສີເຊັ່ນ ວະສິດຖະ, ສິດທະ, ຈາຣະນະ ແລະກິນນະຣະ ອາໄສຢູ່. ພຣະເທວະອົງໃຫຍ່ກໍສະຖິດຢູ່ເປັນປະຈຳ: ພຣະວິສນຸກັບລັກສະມີ ແລະທະຣະນີ; ພຣະພຣະຫມາກັບສາວິຕຣີ ແລະສະຣະສະວະຕີ; ພຣະສິວະກັບປາຣະວະຕີ; ຄະເນສະ ແລະ Ṣaṇmukha; ອິນທຣະ ແລະເທວະອື່ນໆ ພ້ອມດ້ວຍເທວະດາດາວ, ວະສຸ, ປິຕຣະ, ແລະໂລກະປາລ ເຮັດໃຫ້ພູນີ້ເປັນດັ່ງພິທີບູຊາບໍ່ຂາດສາຍ. ຕໍ່ມາກໍກຳນົດຂັ້ນຕອນການຂຶ້ນພູ: ຜູ້ແສວງບຸນຕ້ອງກ່າວຂໍອະໄພຕໍ່ເວັງກະຕາດຣິ ແລະຂໍໃຫ້ໄດ້ເຫັນພຣະມາທະວະ, ແລ້ວຈຶ່ງກ້າວຂຶ້ນຢ່າງອ່ອນໂຍນ. ທີ່ສະວາມິປຸສກະຣິນີ ຈະອາບນ້ຳດ້ວຍຄວາມສຳລວມ ແລະຖວາຍປິນດະດານແມ່ນແຕ່ນ້ອຍໆໃຫ້ແກ່ບັນພະບຸລຸດ ໂດຍກ່າວວ່າຈະຊ່ວຍຍົກສະຖານະຫຼັງຄວາມຕາຍ. ໃຈກາງຂອງບົດແມ່ນມະຫາຕະມະຂອງຕີຣຖະ “ປາປະວິນາສະນະ” (Pāpavināśana) ທີ່ລືອຊາທົ່ວໂລກ: ພຽງແຕ່ລະລຶກຊື່ກໍກ່າວວ່າຊ່ວຍຫຼີກພົ້ນທຸກຂ໌ແຫ່ງການຢູ່ໃນຄັນ, ແລະການອາບນ້ຳທາງເໜືອຂອງສະວາມິຕີຣຖະນຳໄປສູ່ໄວກຸນຖະ. ຕາມຄຳຖາມຂອງລິສີ, ສູຕະເລົ່ານິທານສອນໃຈ: ໃນພຣະຫມາອາສຣົມໃກ້ຫິມະວັດ ຊູດຣະຊື່ ດຣິດຫະມະຕິ ປາຖະໜາພິທີຊັ້ນສູງ ແຕ່ພຣາຫມະນກຸລະປະຕິປະຕິເສດ; ລາວຈຶ່ງບຳເນັດຕະປະ ແລະສ້າງສິ່ງອຸປະຖຳພຣະສາສະໜາ. ພຣາຫມະນຊື່ ສຸມະຕິ ພາຍຫຼັງໄດ້ສອນພິທີເວດ ແລະເຮັດກຳມະປິຕຣະ ແຕ່ກັບນຳໃຫ້ສຸມະຕິທຸກທົນຫຼັງຕາຍ ແລະເກີດໃໝ່ຫຼາຍຊາດ. ອະຄັດສະຕະຍະຊີ້ເຫດກຳ ແລະກຳນົດຢາຮັກສາດຽວ: ອາບນ້ຳ 3 ມື້ທີ່ປາປະວິນາສະນະເທິງເວັງກະຕາຈະລາ, ຊຶ່ງທຳລາຍຄວາມທຸກຂ໌ແບບພຣະຫມະຣາກຊະສະ ແລະໃຫ້ພໍ່ລູກບັນລຸຫຼຸດພົ້ນ. ດຣິດຫະມະຕິເຄີຍເກີດຕ່ຳຕ້ອຍ ແລະເມື່ອເກີດເປັນນົກ ໄດ້ດື່ມແລະອາບນ້ຳທີ່ນີ້ ກໍຖືກປ່ຽນສະພາບທັນທີ ຂຶ້ນສູ່ຍານທິບ ຢືນຢັນອຳນາດຊຳລະບາບຂອງຕີຣຖະນີ້.