Adhyaya 40

ບົດນີ້ເປັນຄໍາສອນດ້ານພິທີກຳ ແລະ ຈັນຍາບັນ ທີ່ຖືກຖ່າຍທອດໃນຮູບແບບສົນທະນາ. ສູຕະເລົ່າສະຖານການທີ່ ອັນຈະນາ ພ້ອມສາມີ ໄດ້ພົບພຣະພຣະຫມາ ແລະ ເທວະດາອື່ນໆ; ພຣະວະຍາສະ ໄດ້ຮັບການອະນຸມັດຈາກເທວະດາ ໃຫ້ເປັນອາຈານຫຼັກ. ພຣະວະຍາສະໄດ້ກ່າວກັບອັນຈະນາເພື່ອປະໂຫຍດສາທາລະນະ ໂດຍເຊື່ອມຄໍາຂອງ ມະຕັງກະຣິຊິ ກັບຊະຕາກຳວ່າ ບຸດຂອງນາງຈະເກີດຫຼັງຈາກການບຳເນັດຕະປະສະຢາຢ່າງເຂັ້ມງວດທີ່ ເວງກະຕະ. ຕໍ່ມາ ບົດນີ້ກຳນົດ “ກາລະ-ນິຣະນະຍະ” ຄື ການກຳນົດເວລາທີ່ເໝາະສົມ ສຳລັບການອາບນ້ຳທີ່ ອາກາສະຄັງຄາ/ເວງກະຕະ ຕີຣະຖະ. ໃນວັນທີ່ອັນຈະນາ “ປະຕະຍັກສະ-ດິວະສະ” (ວັນປາກົດ) ນ້ຳຄັງຄາ ແລະ ຕີຣະຖະທັງຫຼາຍຖືກກ່າວວ່າມາຊຸມຮວມກັນ ໂດຍເນັ້ນຄວາມສັກສິດຂອງ ສະວາມີ ປຸສກະຣິນີ. ຍັງລະບຸການຈັດວາງປະຕິທິນເປັນພິເສດ (ວັນເຕັມດວງ; ກັບ ເມສະ ແລະ ປູຊັນ; ພ້ອມອ້າງອີງນັກສັດຕະ) ແລະ ຜົນບຸນຖືກທຽບກັບການອາບນ້ຳຕາມຕີຣະຖະຂ້າງຄັງຄາທັງໝົດເປັນເວລາຍາວ. ຈາກນັ້ນ ຄໍາສອນໄດ້ຫັນໄປສູ່ ດານະ (ການໃຫ້ທານ) ຕາມທຳນຽມທີ່ ເວງກະຕາດຣິ: ການໃຫ້ອາຫານ ແລະ ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຖືກສັນລະເສີນ, ແລະ ການເຮັດສຣາດທະເພື່ອບິດາຖືກຍົກຂຶ້ນວ່າສຳຄັນພິເສດ. ລາຍການທານແບບຂັ້ນບັນໄດ—ຄຳ, ສາລະຄຣາມະ, ງົວ, ດິນ, ການຍົກຍ້າຍລູກສາວໃນພິທີແຕ່ງງານ, ທີ່ພັກນ້ຳດື່ມ, ງາ, ເຂົ້າເກັດ, ນ້ຳຫອມ/ດອກໄມ້, ຮົ່ມ/ພັດ, ໝາກພູ ແລະອື່ນໆ—ຖືກຜູກເຂົ້າກັບຜົນທີ່ສູງຂຶ້ນ: ຄວາມສຸກໃນສະຫວັນ, ອຳນາດ, ການເກີດເປັນພຣາຫມະນະຜູ້ຊຳນານຄຳພີ, ແລະ ສຸດທ້າຍເຖິງ ມຸກຕິ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງ ຈັກຣະປານິ (ພຣະວິສະນຸ). ທ້າຍບົດມີຜົນສຣຸຕິວ່າ ຜູ້ຟັງ ຫຼື ສວດທ່ອງເລື່ອງນີ້ເປັນປະຈຳ ຈະບໍລິສຸດຈາກບາບ ແລະ ໄດ້ເຖິງ ວິສະນຸໂລກະ ພ້ອມທັງສົ່ງຜົນດີເຖິງລູກຫຼານອີກດ້ວຍ.