Adhyaya 30

ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍການພັນນາແບບກະວີຂອງແມ່ນ້ຳ ສຸວັນນະມຸຂະຣີ (Suvarṇamukharī): ລົມເຢັນ, ຄື້ນນ້ຳ, ດອກບົວ, ນົກນ້ຳ ແລະບັນຍາກາດຕີຣຖະອັນສັກສິດ. ແມ່ນ້ຳຖືກຍົກຍ້ອງເປັນພະລັງບຸນທີ່ຫຼ້ຽງຊີວິດນາທົ່ງ ແລະຄ້ຳຈຸນອາສຣົມຂອງນັກຕະປະ ແລະມຸນີ. ຕໍ່ມາ ອາຣຈຸນເຫັນພູອັນໂດດເດັ່ນທີ່ກ່ຽວພັນກັບ ກາລະຫັສຕີ (Kālahastī), ລົງອາບນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳ ແລະເຮັດດັຣຊະນະ-ບູຊາ ກາລະຫັສຕີອີສະວະຣະ (Śiva) ຈົນຮູ້ສຶກວ່າພິທີກຳຂອງຕົນສົມບູນ. ລາວເດີນທາງຕໍ່ໄປ ເຫັນສິດທະ, ຄັນທະວະ, ໂຍຄີ, ອາສຣົມສງົບ ແລະຊຸມຊົນມຸນີທີ່ມີວິໄນ ສະທ້ອນວ່າການປະພຶດທາງທຳມະ ແລະພູມທັດຊ່ວຍເສີມກັນ. ຕອນທ້າຍ ອາຣຈຸນເຂົ້າໃກ້ອາສຣົມຂອງ ພາຣະດວາຈະ (Bharadvāja) ທີ່ອຸດົມດ້ວຍປ່າດົງ, ຕົ້ນໄມ້ອອກດອກ, ນົກຫຼາກຊະນິດ ແລະທະເລສາບສງົບ. ພາຣະດວາຈະຕ້ອນຮັບດ້ວຍພິທີຕາມປະເພນີ (ອັຣຄະຍະ, ຈັດທີ່ນັ່ງ, ຖາມສຸຂະພາບ) ແລະເອີ້ນຄວາມຈື່ງຈຳເຖິງງົວສົມປາດຖະນາເພື່ອຈັດອາຫານ. ບົດນີ້ຈົບລົງດ້ວຍຄວາມສົນໃຈຂອງອາຣຈຸນຕໍ່ຕົ້ນກຳເນີດ ແລະອານຸພາບພິເສດຂອງແມ່ນ້ຳ ເພື່ອນຳໄປສູ່ຄຳອະທິບາຍຕໍ່ໄປ.