Adhyaya 27

ອັດທະຍາຍ 27 ເລີ່ມດ້ວຍບັນດາ຤ິສີຖາມສູຕະ ກ່ຽວກັບສະຖານະຂອງ ເວັງກະຕາດຣິ (Veṅkaṭādri) ໃນຖານະ «ພູແຫ່ງບຸນອັນຍິ່ງ» ແລະຂໍໃຫ້ຈັດລຳດັບຈຳນວນຕີຣຖະ: ຈຳນວນທັງໝົດ, ຕີຣຖະຫຼັກ, ແລະຕີຣຖະທີ່ໃຫ້ແນວໂນ້ມໄປສູ່ທຳມະ, ປັນຍາ, ພັກຕິ-ໄວຣາກຍະ, ແລະໂມກສະ. ສູຕະຕອບຢ່າງເປັນລະບົບ: ຕີຣຖະມີຈຳນວນຫຼາຍຫາທີ່ສຸດ ແຕ່ມີກຸ່ມນ້ອຍທີ່ຖືກຍົກເປັນ «ຫຼັກ» ແລະຍັງແບ່ງຊັ້ນຕາມຜົນທາງຈິດທຳ ແລະການຫຼຸດພົ້ນ. ຕໍ່ມາ ອັດທະຍາຍໄດ້ຈຳກັດລົງເປັນປະຕິທິນການເດີນທາງຈາລິກສຳລັບຕີຣຖະທີ່ເຊື່ອມກັບໂມກສະເທິງຍອດເວັງກະຕາຈະລະ: Svāmipuṣkariṇī, Viyadgaṅgā, Pāpavināśana, Pāṇḍutīrtha, Kumāradhārikā, Tuṃboṣṭīrtha ແລະກຳນົດເວລາອາບນ້ຳມົງຄຸນຕາມເດືອນ/ໂຍກ/ດາວ (ເຊັ່ນ Kumbha-māsa ກັບ Maghā-yoga; Ravi ຢູ່ Mīna; Meṣa-saṅkrama ກັບ Citrā; Ravi ຢູ່ Vṛṣabha ກັບ Dvādaśī/Harivāsara; Dhanuḥ-māsa ວັນ Dvādaśī ຕອນຮຸ່ງ). ແຕ່ລະເວລາມີຜົນບຸນທີ່ກ່າວອ້າງ: ເທົ່າກັບຍັດຍະຂອງກະສັດ, ປົດປ່ອຍອຸປະສັກ, ລ້າງບາບ, ແລະໄດ້ໂມກສະ; ພ້ອມກົດດານະ: ທອງ, ຖວາຍງົວ, ບໍລິຈາກ Śālagrāma-śilā ແລະໃຫ້ຕາມກຳລັງ. ທ້າຍສຸດ ອັດທະຍາຍຫັນຈາກພິທີຕາມສະຖານທີ່ໄປສູ່ການປະຕິບັດທີ່ພາໄປໄດ້: ການຟັງເລື່ອງພູຣານະຂອງພຣະວິສນຸ ຖືກຍົກວ່າມີອານຸພາບສູງໃນກະລິຍຸກ; ແມ່ນແຕ່ຟັງສັ້ນໆດ້ວຍໃຈຈົ່ງຈໍ່ ກໍເທົ່າກັບຜົນຍັດຍະແລະດານະທັງປວງ ແລະຄວນຄູ່ກັບ nāma-saṅkīrtana. ຍັງກຳນົດຈັນຍາບັນຂອງຜູ້ອ່ານພູຣານະ ແລະຜູ້ຟັງ: ການເຄົາລົບຜູ້ກ່າວ, ສະຖານທີ່ທີ່ເໝາະສົມ, ທ່ານັ່ງແລະມາລະຍາດການຟັງ, ແລະຜົນເສຍຂອງການບໍ່ເຄົາລົບ/ລົບກວນ/ບໍ່ຕັ້ງໃຈ. ຈົບດ້ວຍ຤ິສີທັງຫຼາຍຖວາຍຄວາມນັບຖືສູຕະ ແລະຊື່ນຊົມຄຳສອນທີ່ໄດ້ຮັບ.