Adhyaya 21

ບົດນີ້ ສີຣີສູຕະ ກ່າວແກ່ບັນດາລິສີໃນນາຍມິສາຣັນຍະ ແລະບັນຍາຍກ່ຽວກັບມາຫາຕະມະຂອງຕີຣຖະ ອາກາສະຄັງຄາ ພ້ອມລັກສະນະຂອງຜູ້ເປັນພາຄະວະຕະ. ພຣາຫມະນະຊື່ ຣາມານຸຊະ ຜູ້ຮູ້ຊາສະຕຣະ ມີການຄວບຄຸມຕົນ ແລະຖືວິໄຂນະສະ ໄດ້ປະກອບຕະປະສະຢ່າງຍາວນານທີ່ຝັ່ງອາກາສະຄັງຄາ—ລະດູຮ້ອນປະກອບປັນຈາກນີ, ລະດູຝົນອົດທົນກາງຝົນ, ລະດູໜາວພັກຢູ່ໃນນ້ຳ—ຄຽງຄູ່ກັບການຈະປະມັນຕຣະ ອັດຖາກສະຣະ ແລະສະມາທິໃນພຣະຈະນາຣະດະນະ. ພຣະເວັງກະເຕສະ/ສຣີນິວາສະ ປາກົດດ້ວຍຮູບອັນສົງ່າງາມ ຖືສັງຂະ ຈັກກະ ຄະທາ ແລະມີພຣະລັກສະມີສະຖິດຢູ່ທີ່ອົກ; ມີນາຣະດະ ແລະດົນຕຣີສະຫວັນພ້ອມບໍລິວານເທວະ. ພຣະອົງຮັບຄຳສັນລະເສີນຂອງຣາມານຸຊະ ກອດຮັບ ແລະປະທານພອນ; ຣາມານຸຊະຂໍຄວາມພັກດີບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ແລະຍົກດາຣະຊະນະເປັນຈຸດສູງສຸດ. ພຣະອົງຢືນຢັນອານຸພາບການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຂອງພຣະນາມ ແລະການເຫັນພຣະອົງ. ຕໍ່ມາ ພຣະອົງກຳນົດເວລາອາບນ້ຳທີ່ໄດ້ຜົນສູງສຸດທີ່ອາກາສະຄັງຄາ—ເມສະສັງກຣານຕິ ຕົງກັບນັກສັດຈິຕຣາ ໃນວັນເພັງ—ຈະນຳໄປສູ່ຖິ່ນສູງສຸດທີ່ບໍ່ກັບຄືນ. ແລະພຣະອົງຕອບຄຳຖາມເລື່ອງການຈຳແນກພາຄະວະຕະ: ບໍ່ເບຍບຽນ, ບໍ່ອິດສາ, ສຳລວມ, ສັດຈະ, ຮັບໃຊ້ພໍ່ແມ່ ພຣາຫມະນະ ແລະງົວ, ຮັກການຟັງກະຖາສັກສິດ, ມຸ່ງຫາຕີຣຖະ, ທານນ້ຳ/ອາຫານ, ຮັກສາເອກາດະສີ, ຊື່ນຊົມຮະຣິນາມ, ເຄົາລົບຕຸລະສີ ແລະສ້າງສາທາລະນະປະໂຫຍດເຊັ່ນ ສະຫຼອງນ້ຳ ບໍ່ນ້ຳ ສວນ ແລະວັດ. ສູຕະສະຫຼຸບວ່າ ນີ້ແມ່ນມາຫາຕະມະ “ອຸດຕະມະ” ຂອງວິຍັດຄັງຄາ ທີ່ວຣິສາດຣິ/ເວັງກະຕາດຣິ.