Adhyaya 38

ພຣະພາຣະດວາຊະເລົ່າວ່າ ບັນດາຜູ້ມີສັດທາທີ່ຈົ່ງຈອງໃນການບູຊາພຣະຈະກັນນາຖະ ໃຊ້ຫຼາຍມື້ໃນການສັນລະເສີນ ແລະ ພິທີກຳ. ໃນຄືນທີສາມ ພວກເຂົາເຫັນຄວາມຝັນມົງຄຸນ: ພຣະປຸຣຸສົດຕະມະມີສີ່ພຣະຫັດ ຖືສັງຂະ, ຈັກກະ, ແລະ ຄະທາ. ຫຼັງຈາກອາບນ້ຳພິທີທີ່ສວາມິປຸສກະຣິນີ ແລະ ປະຕິບັດວັດຕະກຳຕອນເຊົ້າ ພວກເຂົາກັບໄປບູຊາອີກ ແລະ ແສງສະຫວ່າງອັນປະຫລາດປານການຮວບຮວມແສງທັ້ງຈັກກະວານກໍ່ປາກົດ. ເກີດເທວະປາກົດການອັນນ່າກົດຂາມ ຈົນພຣະພຣະຫມາ ແລະ ເທວະທັງຫຼາຍມາສັນລະເສີນຄວາມເຫນືອກວ່າຂອງນາຣາຍະນະ ແລະ ຂໍໃຫ້ສະແດງຮູບ “ສັນຕະ” ອັນສະງົບເພາະຄວາມຢ້ານ. ພຣະອົງຮັບຄຳ ແລະ ປາກົດໃນຮູບ “ໂສມຍະ” ອ່ອນໂຍນງາມ ປະທັບເທິງວິມານປະດັບເພັດພອຍ ແລະ ປະທານພອນແກ່ອະຄັສຕະຍະ. ອະຄັສຕະຍະກ່າວວ່າຕະປະຂອງຕົນສຳເລັດແລ້ວ ແລະ ຂໍຄວາມພັກດີບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ພ້ອມທັງຂໍໃຫ້ແມ່ນ້ຳສຸວັນນະມຸຂະຣີ ໃກ້ພູຂອງພຣະອົງ ເປັນຕີຣຖະທຳລາຍບາບ ໃຫ້ຜູ້ອາບນ້ຳແລ້ວໄປເບິ່ງພຣະອົງທີ່ເວງກະຕະ ໄດ້ທັງພູກຕິ ແລະ ມຸກຕິ. ພຣະສີພະຄະວານປະທານຕາມຄຳຂໍ ແລະ ປະກາດວ່າຈະປະທັບຢູ່ຖາວອນເທິງພູນາມ “ໄວກຸນຖະ” ຕາມຄຳອະທິຖານຂອງອະຄັສຕະຍະ ພ້ອມກ່າວຜົນບຸນແກ່ຜູ້ໄປນະມັດສະການ ແລະ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ລະນຶກຖຶງຈາກທຸກບ່ອນ. ຕໍ່ມາພຣະອົງປະທານຄະຕິອັນສູງສົ່ງຫຼັງມໍລະນະແກ່ພຣະຣາຊາສັງຂະ ແລະ ຈາກໄປ. ພາຣະດວາຊະສຸດທ້າຍດ້ວຍຟະລະສຣຸຕິ ຍົກຍ້ອງເວງກະຕາດຣິ, ສວາມິປຸສກະຣິນີ ແລະ ອານຸພາບການຊ່ວຍພົ້ນຂອງການຟັງ ແລະ ການລະນຶກຖຶງມາຫາຕະມຍະນີ້.