Vayu

ໂອ ຊັລມະລີ! ຖ້ອຍຄຳທີ່ເຈົ້າເວົ້າຕໍ່ນາຣະດະ ເພື່ອດູໝິ່ນຂ້າ—ຂ້າແມ່ນ ວາຍຸ; ຂ້າຈະສະແດງອານຸພາບ ແລະ ກຳລັງຂອງຕົນໃຫ້ເຈົ້າເຫັນ.

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະວາຍຸຈຶ່ງກ່າວຈາກກາງນະພາ: “ນາງບໍ່ໄດ້ກະທຳບາບ ໂອ ນະລະ; ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວຄວາມຈິງແກ່ທ່ານ”

ໃນທີ່ນີ້ກໍຍັງຍົກອ້າງອິຕິຫາສະໂບຮານອັນໜຶ່ງ: ບົດສົນທະນາຂອງ ປຸຣູຣະວັສ ໄອລະ ກັບ ມາຕະຣິສວັນ (ວາຍຸ)

ແລ້ວຕໍ່ມາ ພຣະວາຍຸ ຜູ້ເປັນເທວະເທວະ ແລະ ມະຫາຈິດໃຈ, ເມື່ອເຫັນເຫດນັ້ນ ແລະ ໃຈພາຍໃນໄດ້ຮັບການເສີມແຮງດ້ວຍພັກຕິຕໍ່ພຣະວິສນຸ, ກໍໄດ້ກະທຳຕາມຄວນ.

ອາປະ, ທຣຸວະ, ໂສມະ, ທະຣະ, ອະນິລະ, ອະນະລະ, ປະຕະຢູສະ, ປະພາສະ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຖືກຈື່ຈຳວ່າ ວະສຸ ຕາມນາມ.

ໃຫ້ນັ່ງລູກສິດໄວ້ພາຍນອກ ແລ້ວໃຫ້ເຂົາເຈົ້າຝຶກການຕັ້ງຈິດຈົດຈໍ່ຕໍ່ສິ່ງນັ້ນ. ຄວນພິຈາລະນາເຫັນວ່າ ພວກເຂົາກຳລັງຖືກຣຸດຣະ ໂດຍພາກສ່ວນແຫ່ງລົມ (vāyavī) ເຮັດໃຫ້ແຫ້ງຫຼຸດໄປ.

ຕໍ່ມາ ບັນດາເທວະທັງປວງໄດ້ສົ່ງອະນິລ (ພຣະວາຍຸ) ໄປທີ່ນັ້ນ ກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງຮູ້ໃຫ້ໄວວ່າ ພຣະມະຫາເທວະກຳລັງເຮັດຫຍັງ»។

ໂດຍເທວີ, ໂດຍຜູ້ມີໜ້າງາມ - ຈົ່ງປະຕິບັດຕາບຕາສະຍາດ້ວຍການຖືພຣະວາຍູເປັນເທບທີ່ຕັ້ງໃຈ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ໂດຍເທບ, ຣາກສະ, ພຣາມະມະ, ມະນຸດ, ແລະຮິຕະທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ ຈະໄດ້ຮັບຮູ້ຈຸດປະສົງຂອງເຈົ້າ.

ບັດນີ້ເລີ່ມເລົ່າຄວາມເປັນມາຂອງຊື່ແມ່ນ້ຳສຸວັນນະມຸຂະຣີ ຕາມທີ່ພະວາຍຸໄດ້ກ່າວ. ພະວາຍຸໄດ້ກ່າວວ່າ: 'ເໝືອນຄຳທອງເທິງ, ແມ່ນ້ຳນີ້ເປັນພອນສົມຄວນແກ່ໂລກທັງປວງ. ຖືກນຳລົງມາຍັງໂລກໂດຍຮິດອາຄັດສະຕະ, ມັນໄດ້ເຮັດໃຫ້ທິດທັງສີ່ມີສຽງດັງກ້ອງ.'

ເມື່ອເຫັນນາງສາວເຫຼົ່ານັ້ນຜູ້ພ້ອມດ້ວຍຄຸນຄວາມດີທັງປວງ ແລະມີຄວາມງາມກັບວັຍໜຸ່ມສາວ ວາຍຸ—ຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວສັບພະສິ່ງ—ຈຶ່ງກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້ແກ່ພວກນາງ।

ເມື່ອເຫັນນາງຜູ້ມີກຽດສຽງນັ້ນ—ສະໂພກກວ້າງ ແອວບາງ ແລະງາມພ້ອມທຸກອະວະ—ພະປະວະນະ (ເທວະດາແຫ່ງລົມ) ກໍຖືກກາມຕັນຫາຊັກນຳໃຫ້ຫຼົງໄຫຼ.

ບຸດແຫ່ງພະພາຍຸໄດ້ເຫັນຊອກຊອຍທີ່ແອດອັດດ້ວຍເຮືອນເຮືອນ ເຫັນອາຄານສູງຕາມຈຸດຕັດກັນແລະສີ່ແຍກ ເຫັນຖະໜົນໃຫຍ່ແລະທາງຊອຍ ເຫັນທາງໃນລະຫວ່າງເຮືອນ ແລະເຫັນເຮືອນເຮືອນທີ່ປານດັ່ງເມກ.