उपमन्युतपः-निवारणप्रसङ्गः / Śiva restrains Upamanyu’s tapas (Śiva disguised as Indra)

Verse 1

वायुरुवाच । अथ सर्वे प्रदीप्तांगा वैकुण्ठं प्रययुर्द्रुतम् । प्रणम्याहुश्च तत्सर्वं हरये देवसत्तमाः

ວາຍຸກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ບັນດາເທວະຜູ້ປະເສີດທັງຫຼາຍ ມີກາຍສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍເທວະເຕຊະ ໄດ້ຮີບໄປສູ່ໄວກຸນຖະ. ພວກເຂົາກໍໄດ້ກົ້ມກາບ ແລະທູນເລື່ອງທັງໝົດແດ່ຮະຣິ (ວິສນຸ).

Verse 2

श्रुत्वा तेषां तदा वाक्यं भगवान्पुरुषोत्तमः । किमिदन्त्विति संचिन्त्य ज्ञात्वा तत्कारणं च सः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາຂອງພວກເຂົາໃນເວລານັ້ນ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ປະເສີດ—ບຸຣຸສະອຸດຕະມະ—ໄດ້ຄິດວ່າ “ນີ້ແມ່ນຫຍັງແທ້?” ແລະພຣະອົງກໍໄດ້ຮູ້ເຫດປັດໃຈຂອງມັນ.

Verse 3

जगाम मन्दरं तूर्णं महेश्वरदिदृक्षया । दृष्ट्वा देवं प्रणम्यैवं प्रोवाच सुकृतांजलिः

ເພາະປາຖະໜາຈະເຫັນພຣະມະເຫສະວະຣະ, ພຣະອົງໄດ້ໄປຫາພູມັນດະຣະຢ່າງວ່ອງໄວ. ເມື່ອເຫັນພຣະເທວະ ກໍກົ້ມກາບ ແລະປະນົມມືດ້ວຍຄວາມນົບນ້ອມ ແລ້ວກ່າວຖ້ອຍຄໍາ.

Verse 4

विष्णुरुवाच । भगवन्ब्राह्मणः कश्चिदुपमन्युरिति श्रुतः । क्षीरार्थमदहत्सर्वं तपसा तन्निवारय

ວິສນຸກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ມີພຣະພາກ, ໄດ້ຍິນວ່າມີພຣາຫມັນຄົນໜຶ່ງຊື່ ອຸປະມັນຍຸ; ເພາະປາຖະໜານົມ ລາວໄດ້ເຜົາທຸກສິ່ງດ້ວຍ຤ິດທິແຫ່ງຕະປະ. ຂໍພຣະອົງໂປດຢັບຢັ້ງມັນດ້ວຍພຣະກະລຸນາ.”

Verse 5

वायुरुवाच । इति श्रुत्वा वचो विष्णोः प्राह देवो महेश्वरः । शिशुं निवारयिष्यामि तत्त्वं गच्छ स्वमाश्रमम्

ວາຍຸກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະວິສນຸ ພຣະມະເຫສວຣ (ມະຫາເທວ) ຈຶ່ງກ່າວວ່າ: «ເຮົາຈະຫ້າມເດັກນ້ອຍນັ້ນ. ຜູ້ຮູ້ສັດຈະ ຈົ່ງໄປຍັງອາສຣົມຂອງເຈົ້າໃນບັດນີ້»។

Verse 6

तच्छ्रुत्वा शंभुवचनं स विष्णुर्देववल्लभः । जगामाश्वास्य तान्सर्वान्स्वलोकममरादिकान्

ເມື່ອໄດ້ຍິນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະສຳພູ (ພຣະຊິວະ) ພຣະວິສນຸ—ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງເທວະທັງຫຼາຍ—ໄດ້ປອບໃຈພວກເຂົາທັງໝົດ ທັງອະມະຣະແລະອື່ນໆ ແລ້ວຈຶ່ງໄປຍັງພຣະລົກຂອງພຣະອົງເອງ।

Verse 7

एतस्मिन्नंतरे देवः पिनाकी परमेश्वरः । शक्रस्य रूपमास्थाय गन्तुं चक्रे मतिं ततः

ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະເທວະຜູ້ເປັນພຣະປະເມສວອນ ພິນາກີ ຜູ້ຖືຄັນທະນູພິນາກາ ໄດ້ຮັບຮູບຂອງສັກຣະ (ອິນທຣະ) ແລະໃນຮູບນັ້ນ ຈຶ່ງຕັ້ງໃຈຈະອອກເດີນທາງ.

Verse 8

अथ जगाम मुनेस्तु तपोवनं गजवरेण सितेन सदाशिवः । सह सुरासुरसिद्धमहोरगैरमरराजतनुं स्वयमास्थितः

ແລ້ວພຣະສະດາສິວະໄດ້ໄປຍັງປ່າແຫ່ງຕະປະຂອງມຸນີ ໂດຍປະທັບເທິງຊ້າງເອກສີຂາວອັນສະງ່າງາມ. ມີເທວະ, ອະສຸຣະ, ສິດທະ ແລະນາກໃຫຍ່ໆ ຕິດຕາມ, ແລະພຣະອົງເອງໄດ້ຮັບຮູບອັນຮຸ່ງເຮືອງຂອງກະສັດແຫ່ງອະມະຣະ (ອິນທຣະ).

Verse 9

स वारणश्चारु तदा विभुं तं निवीज्य वालव्यजनेन दिव्यम् । दधार शच्या सहितं सुरेंद्रं करेण वामेन शितातपत्रम्

ແລ້ວຊ້າງອັນງາມສະຫງ່ານັ້ນ ໄດ້ພັດພາພຣະເຈົ້າຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວສັບພະສິ່ງ ດ້ວຍພັດຫາງຈາມຣະອັນເທວະ; ແລະດ້ວຍມືຊ້າຍມັນຖືຮົ່ມຂາວ ກັ້ນເທິງພຣະອິນທຣາ ຈອມເທວະຜູ້ມີນາງສະຈີຄຽງຂ້າງ.

Verse 10

रराज भगवान्सोमः शक्ररूपी सदाशिवः । तेनातपत्रेण यथा चन्द्रबिंबेन मन्दरः

ພຣະໂສມະຜູ້ມີພຣະພາກ ສ່ອງສະຫວ່າງອອກ—ແທ້ຈິງແມ່ນພຣະສະດາສິວະ ຜູ້ປາກົດໃນຮູບຂອງສັກຣະ (ພຣະອິນທຣາ). ພຣະອົງງາມສະຫງ່າດ້ວຍຮົ່ມຫຼວງນັ້ນ ດັ່ງພູມັນທະຣະທີ່ສ່ອງດ້ວຍດວງຈັນ.

Verse 11

आस्थायैवं हि शक्रस्य स्वरूपं परमेश्वरः । जगामानुग्रहं कर्तुमुपमन्योस्तदाश्रमम्

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ (ປຣະເມສະວະຣະ) ໄດ້ຮັບເອົາຮູບຂອງສັກຣະ (ພຣະອິນທຣາ) ແລ້ວເສດັດໄປຍັງອາສຣົມຂອງອຸປະມັນຍຸ ເພື່ອປະທານພຣະກະຣຸນາ.

Verse 12

तं दृष्ट्वा परमेशानं शक्ररूपधरं शिवम् । प्रणम्य शिरसा प्राह महामुनिवरः स्वयम्

ເມື່ອໄດ້ເຫັນພຣະປະເມສານສູງສຸດ—ພຣະສິວະ—ຜູ້ສວມຮູບຂອງສັກຣະ (ອິນທຣາ), ມະຫາມຸນີຜູ້ປະເສີດໄດ້ກົ້ມສີສະກຣາບ ແລ້ວກ່າວດ້ວຍຕົນເອງ.

Verse 13

उपमन्युरुवाच । पावितश्चाश्रमस्सो ऽयं मम देवेश्वर स्वयम् । प्राप्तो यत्त्वं जगन्नाथ भगवन्देवसत्तम

ອຸປະມັນຍຸກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ, ອາສຣົມນີ້ຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດແທ້ ເພາະພຣະອົງເອງໄດ້ມາເຖິງ. ໂອ ຈະກັນນາຖ, ໂອ ພຣະພະຄະວັນ, ໂອ ຜູ້ປະເສີດສຸດໃນຫມູ່ເທວະ!»

Verse 14

वायुरुवाच । एवमुक्त्वा स्थितं प्रेक्ष्य कृतांजलिपुटं द्विजम् । प्राह गंभीरया वाचा शक्ररूपधरो हरः

ວາຍຸກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະຫະຣະ—ຜູ້ຊົງຮູບເປັນສັກກະຣາ (ອິນທຣາ)—ໄດ້ເບິ່ງພຣາຫມັນຜູ້ຢືນດ້ວຍມືປະນົມ ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວດ້ວຍສຽງລຶກຊຶ້ງ ແລະຂັງຂັງສົງົບ.

Verse 15

शक्र उवाच । तुष्टो ऽस्मि ते वरं ब्रूहि तपसानेन सुव्रत । ददामि चेप्सितान्सर्वान्धौम्याग्रज महामुने

ສັກກະຣາ (ອິນທຣາ) ກ່າວວ່າ: “ເຮົາພໍໃຈໃນເຈົ້າ. ໂອ ຜູ້ຖືວຣະຕະອັນດີ, ຈົ່ງບອກພອນທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາ, ເພາະເຈົ້າໄດ້ບຳເນີນຕະປະສະນີ້. ໂອ ມະຫາມຸນີ ຜູ້ເປັນອ້າຍຂອງທໍມະຍະ, ເຮົາຈະປະທານທຸກສິ່ງທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາ.”

Verse 16

वायुरुवाच । एवमुक्तस्तदा तेन शक्रेण मुनिपुंगवः । वारयामि शिवे भक्तिमित्युवाच कृताञ्जलिः

ວາຍຸກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກສັກກະຣາກ່າວດັ່ງນັ້ນໃນເວລານັ້ນ ມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ ໄດ້ປະນົມມືຕອບວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າຈະສຳລວມຕົນ, ເພາະພັກຕິຂອງຂ້າພະເຈົ້າໝັ້ນຄົງຢູ່ໃນພຣະສິວະ.”

Verse 17

तन्निशम्य हरिः १ प्राह मां न जानासि लेखपम् । त्रैलोक्याधिपतिं शक्रं सर्वदेवनमस्कृतम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ຮຣິກ່າວວ່າ: «ໂອ ນັກຂຽນ, ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກຂ້າບໍ? ຂ້າແມ່ນ ສັກຣະ (Śakra) ຈອມເຈົ້າແຫ່ງສາມໂລກ ທີ່ເທວະທັງປວງນົບນ້ອມນະມັດສະການ»។

Verse 18

मद्भक्तो भव विप्रर्षे मामेवार्चय सर्वदा । ददामि सर्वं भद्रं ते त्यज रुद्रं च निर्गुणम्

«ໂອ ພຣາຫມະນະຣິສີຜູ້ປະເສີດ, ຈົ່ງເປັນຜູ້ພັກດີຂອງຂ້າ ແລະບູຊາຂ້າແຕ່ຜູ້ດຽວທຸກເວລາ. ຂ້າຈະປະທານມົງຄຸນດີທັງປວງໃຫ້ເຈົ້າ. ຈົ່ງລະທິ້ງຄວາມເຂົ້າໃຈວ່າ ຣຸດຣະເປັນນິຣຄຸນ (ບໍ່ມີຄຸນລັກສະນະ) ແບບອະປະບຸກຄົນ»។

Verse 19

रुद्रेण निर्गुणेनापि किं ते कार्यं भविष्यति । देवपङ्क्तिबहिर्भूतो यः पिशाचत्वमागतः

ແມ່ນແຕ່ການບູຊາ ຣຸດຣະຜູ້ເປັນນິຣຄຸນ ຈະເປັນປະໂຫຍດອັນໃດແກ່ເຈົ້າ? ເມື່ອເຈົ້າຕົກອອກນອກຈາກສະພາເທວະ ແລະຕົກລົງສູ່ສະພາບເປັນປິສາຈາ (ຜູ້ຕໍ່າຊ້າ ບໍ່ບໍລິສຸດ) ແລ້ວ?

Verse 20

वायुरुवाच । तच्छ्रुत्वा प्राह स मुनिर्जपन्पञ्चाक्षरं मनुम् । मन्यमानो धर्मविघ्नं प्राह तं कर्तुमागतम्

ວາຍຸກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ມຸນີນັ້ນໄດ້ເວົ້າ ໃນຂະນະທີ່ຍັງສວດຈັບຈິດມະນະຕຣາຫ້າພະຍາງຢ່າງບໍ່ຂາດ. ເຫັນວ່າຜູ້ນັ້ນມາເພື່ອຂັດຂວາງທຳມະ ມຸນີຈຶ່ງເອີ້ນເວົ້າກັບເຂົາ।

Verse 21

उपमन्युरुवाच । त्वयैवं कथितं सर्वं भवनिंदारतेन वै । प्रसंगादेव देवस्य निर्गुणत्वं महात्मनः

ອຸປະມັນຍຸກ່າວວ່າ: «ທຸກຢ່າງນີ້ ເຈົ້າໄດ້ອະທິບາຍໄວ້ຢ່າງນີ້ແທ້ ໂອ ຜູ້ອຸທິດໃຈໃນການສັນລະເສີນ ພະນາງພະວານີ. ແລະເພາະເປັນພຽງບົດສົນທະນານັ້ນເທົ່ານັ້ນ ເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າເຖິງຄວາມເປັນນິຣຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ຜູ້ເຫນືອຄຸນລັກສະນະທັງປວງ»។

Verse 22

त्वं न जानामि वै रुद्रं सर्वदेवेश्वरेश्वरम् । ब्रह्मविष्णुमहेशानां जनक प्रकृतेः परम्

ໂອ ຣຸດຣະ ພຣະອົງ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ອາດຮູ້ຈັກພຣະອົງໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງ; ພຣະອົງແມ່ນຈອມເຈົ້າເຫນືອຈອມເຈົ້າທັງປວງຂອງເທວະ; ເປັນພຣະບິດາຂອງ ພຣະພຣະຫມາ, ພຣະວິສນຸ, ແລະ ມະເຫສ; ແລະເປັນຜູ້ເກີນກວ່າ ປຣະກຣິຕິ (ທໍາມະຊາດວັດຖຸ)។

Verse 23

सदसद्व्यक्तमव्यक्तं यमाहुर्ब्रह्मवादिनः । नित्यमेकमनेकं च वरं तस्माद्वृणोम्यहम्

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເລືອກພຣະພອນອັນສູງສຸດນັ້ນ—ພຣະອົງຜູ້ທີ່ນັກຮູ້ພຣະພຣະຫມັນກ່າວວ່າ ເກີນກວ່າທັງການມີແລະບໍ່ມີ, ທັງປາກົດແລະບໍ່ປາກົດ; ເປັນນິລັນດອນ; ເປັນໜຶ່ງ ແລະເປັນຫຼາຍພ້ອມກັນ।

Verse 24

हेतुवादविनिर्मुक्तं सांख्ययोगार्थदम्परम् । उपासते यं तत्त्वज्ञा वरं तस्माद्वृणोम्यहम्

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເລືອກພຣະອົງນັ້ນເປັນພຣະພອນ—ພຣະອົງຜູ້ທີ່ນັກຮູ້ຄວາມຈິງ (ຕັດຕະວະ) ບູຊາ; ຜູ້ພົ້ນຈາກການໂຕ້ຖຽງດ້ວຍເຫດຜົນ; ແລະຜູ້ປະທານຜົນທີ່ໝາຍໄວ້ຢ່າງແທ້ຈິງຂອງ ສາງຂະຍະ ແລະ ໂຢຄະ।

Verse 25

नास्ति शंभोः परं तत्त्वं सर्वकारणकारणात् । ब्रह्मविष्ण्वादिदेवानां स्रष्टुर्गुणपराद्विभोः

ບໍ່ມີຄວາມຈິງໃດສູງກວ່າ ພຣະສັມພູ—ພຣະຜູ້ມີອໍານາດຍິ່ງໃຫຍ່, ເປັນເຫດແຫ່ງເຫດທັງປວງ. ພຣະອົງເປັນຈອມເຈົ້າຜູ້ເກີນກວ່າຄຸນະ (ກຸນະ) ແລະເປັນບໍ່ນໍ້າພຸທີ່ ພຣະພຣະຫມາ, ພຣະວິສນຸ ແລະເທວະອື່ນໆ ເກີດຂຶ້ນມາ।

Verse 26

बहुनात्र किमुक्तेन मयाद्यानुमितं महत् । भवांतरे कृतं पापं श्रुता निन्दा भवस्य चेत्

ຈະເວົ້າຫຼາຍໄປທໍາອິດມີປະໂຫຍດຫຍັງ? ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້ແລ້ວ: ຖ້າຜູ້ໃດແມ່ນແຕ່ໄດ້ຍິນຄໍານິນທາພຣະພະວະ (ພຣະສິວະ) ກໍຊີ້ວ່າເຄີຍກະທໍາບາບໃນຊາດກ່ອນ।

Verse 27

श्रुत्वा निंदां भवस्याथ तत्क्षणादेव सन्त्यजेत् । स्वदेहं तन्निहत्याशु शिवलोकं स गच्छति

ເມື່ອໄດ້ຍິນການຫມິ່ນປະມາດພຣະພະວະ (ພຣະສິວະ) ກໍຄວນລະທິ້ງສະຖານທີ່ນັ້ນໃນທັນທີ. ແລະຖ້າໃນສະພາບນັ້ນ ເຂົາຍອມສະຫຼະແມ່ນແຕ່ຮ່າງກາຍຂອງຕົນ ກໍຈະໄດ້ເຖິງໂລກຂອງພຣະສິວະ (Śivaloka) ຢ່າງວ່ອງໄວ.

Verse 28

आस्तां तावन्ममेच्छेयं क्षीरं प्रति सुराधम । निहत्य त्वां शिवास्त्रेण त्यजाम्येतं कलेवरम्

«ຂໍໃຫ້ຄວາມປາຖະໜາຕໍ່ນ້ຳນົມຂອງຂ້ອຍຢຸດໄວ້ກ່ອນຊົ່ວຄາວ, ໂອ ເທວະຜູ້ຕ່ຳຊ້າທີ່ສຸດ. ຫຼັງຈາກຂ້ອຍສັງຫານເຈົ້າດ້ວຍອາວຸດທິບຂອງພຣະສິວະ ຂ້ອຍຈະລະທິ້ງຮ່າງກາຍນີ້»।

Verse 29

वायुरुवाच । एवमुक्त्वोपमन्युस्तं मर्तुं व्यवसितस्स्वयम् । क्षीरे वाञ्छामपि त्यक्त्वा निहन्तुं शक्रमुद्यतः

ວາຍຸກ່າວວ່າ: ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ອຸປະມັນຍຸໄດ້ຕັດສິນໃຈຈະຕາຍດ້ວຍຕົນເອງ. ລະທິ້ງແມ່ນແຕ່ຄວາມປາຖະໜາຕໍ່ນ້ຳນົມ ແລ້ວລຸກຂຶ້ນດ້ວຍໃຈມຸ່ງຈະສັງຫານ ສັກຣະ (ອິນທຣະ).

Verse 30

भस्मादाय तदा घोरमघोरास्त्राभिमंत्रितम् । विसृज्य शक्रमुद्दिश्य ननाद स मुनिस्तदा

ແລ້ວມຸນີໄດ້ເອົາຂີ້ເທົ່າສັກສິດ ແລະອະພິມັນຕຣະດ້ວຍມົນຕຣາອາວຸດອະໂຆຣະອັນນ່າຢ້ານ. ຈາກນັ້ນກໍຂວ້າງໄປຫາສັກຣະ (ອິນທຣະ) ແລະຮ້ອງຄໍາຮາມດັງກ້ອງໃນຂະນະນັ້ນ.

Verse 31

स्मृत्वा शंभुपदद्वंद्वं स्वदेहं दुग्धुमुद्यतः । आग्नेयीं धारणां बिभ्रदुपमन्युरवस्थितः

ເມື່ອລະລຶກເຖິງພຣະບາດຄູ່ຂອງພຣະສຳພູ (ພຣະສິວະ) ອຸປະມັນຍຸກໍມຸ່ງໝັ້ນຈະດຶງນ້ຳນົມອອກຈາກຮ່າງກາຍຕົນ. ພ້ອມຖືທ່າທາຣະນາອາກເນຍີ (ແຫ່ງໄຟ) ເຂົາຢືນຢັນຢ່າງໝັ້ນຄົງໃນສະມາທິ.

Verse 32

एवं व्यवसिते विप्रे भगवान्भगनेत्रहा । वारयामास सौम्येन धारणां तस्य योगिनः

ໂອ ພຣາຫມະນ! ເມື່ອຄວາມຕັ້ງໃຈນັ້ນເກີດຂຶ້ນແລ້ວ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ—ພຣະສິວະ ຜູ້ທໍາລາຍດວງຕາຂອງພະຄະ—ໄດ້ຫ້າມການທໍາທະຣານາ (ການຈົ່ງໃຈພາຍໃນ) ຂອງໂຍຄີນັ້ນຢ່າງອ່ອນໂຍນ.

Verse 33

तद्विसृष्टमघोरास्त्रं नंदीश्वरनियोगतः । जगृहे मध्यतः क्षिप्तं नन्दी शंकरवल्लभः

ຕາມຄໍາສັ່ງຂອງນັນດີອີສະວະຣະ, ນັນດີ—ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງສັງກະຣະ—ໄດ້ຄວ້າອາວຸດອະໂຆຣະນັ້ນທັນທີທີ່ມັນຖືກປ່ອຍອອກ, ຈັບໄວ້ໄດ້ໃນຂະນະທີ່ຖືກຂວ້າງອອກຈາກກາງສະໜາມ.

Verse 34

स्वं रूपमेव भगवानास्थाय परमेश्वरः । दर्शयामास शिप्राय बालेन्दुकृतशेखरम्

ແລ້ວພຣະຜູ້ມີພຣະພອນ ພຣະອີສະວະຣະສູງສຸດ ໄດ້ສະຖິດໃນຮູບທິບຂອງພຣະອົງເອງ ແລະປາກົດພຣະອົງໃຫ້ ຊິປຣາ ເຫັນ ໂດຍມີຈັນທຣາເສົານ້ອຍອ່ອນນຸ່ມເປັນມົງກຸດເທິງສີສະ.

Verse 35

क्षीरार्णवसहस्रं च पीयूषार्णवमेव वा । दध्यादेरर्णवांश्चैव घृतोदार्णवमेव च

ເຖິງແມ່ນວ່າຈະມີທະເລນົມນັບພັນ ຫຼືທະເລນ້ຳອະມຣິຕະ (ນ້ຳທິບ) ກໍຕາມ; ທັງທະເລນ້ຳນົມສົ້ມ ແລະອື່ນໆ ພ້ອມທັງທະເລເນີຍໃສ (ກຣີຕະ) ອັນກວ້າງໃຫຍ່—ທັງໝົດນີ້ກໍເປັນແຕ່ມາດຕາໂລກີ ບໍ່ແມ່ນທີ່ພຶ່ງສູງສຸດ.

Verse 36

फलार्णवं च बालस्य भक्ष्य भोज्यार्णवं तथा । अपूपानां गिरिं चैव दर्शयामास स प्रभुः

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້ານັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ເດັກນ້ອຍຊື່ນບານ ໄດ້ສະແດງທະເລໝາກໄມ້, ທະເລອາຫານທີ່ກິນໄດ້ແລະນ່າຊື່ນຊົມ, ແລະຍັງມີພູເຂົາທີ່ກໍ່ດ້ວຍເຂົ້າໜົມຫວານ (ອະປູປະ) ອີກດ້ວຍ.

Verse 37

एवं स ददृशे देवो देव्या सार्धं वृषोपरि । गणेश्वरैस्त्रिशूलाद्यैर्दिव्यास्त्रैरपि संवृतः

ດັ່ງນັ້ນ ລາວໄດ້ເຫັນພຣະເທວະອົງນັ້ນ ພ້ອມດ້ວຍພຣະເທວີ ປະທັບເທິງຫຼັງງົວພະວຶສະພະ, ແລະຖືກຫ້ອມລ້ອມໂດຍບັນດາຄະນະເຈົ້າ (ຄະນເອສະວະຣະ) ຜູ້ຖືຕຣິສູນ ແລະອາວຸດທິບອື່ນໆ।

Verse 38

दिवि दुंदुभयो नेदुः पुष्पवृष्टिः पपात च । विष्णुब्रह्मेन्द्रप्रमुखैर्देवैश्छन्ना दिशो दश

ໃນຟ້າ ກອງດົນດູບີຂອງເທວະດາດັງກັງວານ ແລະຝົນດອກໄມ້ກໍຕົກລົງ. ທິດທັງສິບຖືກເຕັມແລະຖືກປົກຄຸມໂດຍເທວະດາ ມີພຣະວິດສະນຸ, ພຣະພຣະຫມາ, ແລະພຣະອິນທຣາເປັນຜູ້ນຳ ມາຊຸມນຸມດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຍິນດີ.

Verse 39

अथोपमन्युरानन्दसमुद्रोर्मिभिरावृतः । पपात दण्डवद्भूमौ भक्तिनम्रेण चेतसा

ແລ້ວອຸປະມັນຍຸ ຖືກຫ້ອມລ້ອມໂດຍຄື້ນຄວາມປິຕິເຫມືອນມະຫາສະມຸດແຫ່ງອານັນດາ ແລະລົງນອນກັບພື້ນດິນເຫມືອນໄມ້ທ່ອນ ດ້ວຍໃຈທີ່ນ້ອມຕໍ່ພຣະດ້ວຍພັກຕິ.

Verse 40

एतस्मिन्समये तत्र सस्मितो भगवान्भवः । एह्येहीति तमाहूय मूर्ध्न्याघ्राय ददौ वरान्

ໃນເວລານັ້ນ ພຣະພະວະ (ພຣະສິວະ) ຍິ້ມອ່ອນໆ ແລ້ວເອີ້ນລາວວ່າ “ມາເຖີດ, ມາເຖີດ.” ພຣະອົງດຶງໃຫ້ເຂົ້າໃກ້ ແລະດົມສີສະຂອງລາວດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ຈາກນັ້ນປະທານພອນ.

Verse 41

शिव उवाच । भक्ष्यभोज्यान्यथाकामं बान्धवैर्भुक्ष्व सर्वदा । सुखी भव सदा दुःखान्निर्मुक्ता भक्तिमान्मम

ພຣະສິວະກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງກິນອາຫານແລະຂອງອົບອຸ່ນອັນໂອຊະຕາມປາຖະໜາ ພ້ອມຍາດພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າເສມອ. ຈົ່ງເປັນຜູ້ມີຄວາມສຸກຕະຫຼອດ ພົ້ນຈາກຄວາມທຸກ ແລະດຳລົງຢູ່ໃນພັກຕິຕໍ່ພຣະອົງ.”

Verse 42

उपमन्यो महाभाग तवाम्बैषा हि पार्वती । मया पुत्रीकृतो ह्यद्य दत्तः क्षीरोदकार्णवः

“ໂອ ອຸປະມັນຍຸ ຜູ້ມີບຸນວາສະນາຍິ່ງ, ນາງປາຣະວະຕີນີ້ແທ້ໆແມ່ນແມ່ຂອງເຈົ້າ. ມື້ນີ້ ຂ້າໄດ້ຮັບນາງເປັນລູກສາວ ແລະໄດ້ປະທານມະຫາສະໝຸດນ້ຳນົມ (Kṣīrodakārṇava) ໃຫ້ນາງ”।

Verse 43

मधुनश्चार्णवश्चैव दध्यन्नार्णव एव च । आज्यौदनार्णवश्चैव फलाद्यर्णव एव च

ມີມະຫາສະໝຸດນ້ຳເຜິ້ງ, ມະຫາສະໝຸດນົມສົ້ມແລະເຂົ້າ, ມະຫາສະໝຸດເນີຍໃສ (ghee) ແລະເຂົ້າສຸກ, ແລະຍັງມີມະຫາສະໝຸດໝາກໄມ້ ແລະຜົນຜະລິດອື່ນໆ ອີກດ້ວຍ।

Verse 44

अपूपगिरयश्चैव भक्ष्यभोज्यार्णवस्तथा । एते दत्ता मया ते हि त्वं गृह्णीष्व महामुने

“ພູເຂົາແຫ່ງເຂົ້າໜົມຫວານ ແລະ ມະຫາສະໝຸດແຫ່ງອາຫານ—ທັງຂອງກິນ ແລະ ອາຫານປຸງແຕ່ງ—ທັງໝົດນີ້ ຂ້າໄດ້ມອບໃຫ້ເຈົ້າແລ້ວ. ຈົ່ງຮັບໄວ້ ໂອ ມະຫາມຸນີ”។

Verse 45

पिता तव महादेवो माता वै जगदम्बिका । अमरत्वं मया दत्तं गाणपत्यं च शाश्वतम्

“ມະຫາເທວະແມ່ນບິດາຂອງເຈົ້າ ແລະ ຈະກະດຳບິກາແມ່ນມານດາຂອງເຈົ້າ. ຂ້າໄດ້ປະທານອະມະຕະພາບ ແລະ ອຳນາດການເປັນຈອມແຫ່ງຄະນະຂອງຄະເນຊາ ອັນຖາວອນໃຫ້ເຈົ້າ”។

Verse 46

वरान्वरय सुप्रीत्या मनो ऽभिलषितान्परान् । प्रसन्नो ऽहं प्रदास्यामि नात्र कार्या विचारणा

“ດ້ວຍຄວາມຮັກແລະຄວາມຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ ຈົ່ງເລືອກພອນ—ພອນອັນສູງສຸດທີ່ໃຈເຈົ້າປາດຖະໜາ. ຂ້າພໍໃຈແລ້ວ ແລະຈະປະທານໃຫ້; ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຄິດພິຈາລະນາອີກ”។

Verse 47

वायुरुवाच । एवमुक्त्वा महादेवः कराभ्यामुपगृह्यतम् । मूर्ध्न्याघ्राय सुतस्ते ऽयमिति देव्यै न्यवेदयत्

ວາຍຸກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະມະຫາເທວະໄດ້ອຸ້ມເຂົາດ້ວຍມືທັງສອງ ດົມກະຫຼອດຫົວດ້ວຍຄວາມຮັກ ແລ້ວທູນແດ່ພຣະເທວີວ່າ «ນີ້ແມ່ນບຸດຂອງເຈົ້າ»។

Verse 48

देवी च गुहवत्प्रीत्या मूर्ध्नि तस्य कराम्बुजम् । विन्यस्य प्रददौ तस्मै कुमारपदमव्ययम्

ແລ້ວພຣະເທວີ ດ້ວຍຄວາມຮັກອ່ອນໂຍນດັ່ງພຣະຄຸຫາ (ສະກັນດະ) ໄດ້ວາງຝາມືດັ່ງດອກບົວໄວ້ເທິງສີສະຂອງເຂົາ ແລະປະທານສະຖານະ «ກຸມາຣະ» ອັນບໍ່ເສື່ອມສູນໃຫ້ແກ່ເຂົາ।

Verse 49

क्षीराब्धिरपि साकारः क्षीरं स्वादु करे दधत् । उपस्थाय ददौ पिण्डीभूतं क्षीरमनश्वरम्

ແມ່ນແຕ່ທະເລນ້ຳນົມກໍປາກົດຮູບກາຍ ຖືນ້ຳນົມຫວານໃນມື ເຂົ້າມາຖວາຍ ແລະມອບນ້ຳນົມທີ່ກ່ອນເປັນກ້ອນ ອັນບໍ່ເສື່ອມສູນ।

Verse 50

योगैश्वर्यं सदा तुष्टिं ब्रह्मविद्यामनश्वराम् । समृद्धिं परमान्तस्मै ददौ संतुष्टमानसः

ດ້ວຍໃຈທີ່ປິຕິຍິນດີຢ່າງເຕັມທີ່ ທ່ານໄດ້ປະທານໃຫ້ເຂົາ ອິດທິອໍານາດແຫ່ງໂຍຄະ ຄວາມພໍໃຈອັນດໍາລົງຢູ່ເສມອ ພຣະວິທະຍາແຫ່ງພຣະພຣະຫມັນອັນບໍ່ເສື່ອມສູນ ແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງສູງສຸດ।

Verse 51

अथ शंभुः प्रसन्नात्मा दृष्ट्वा तस्य तपोमहः । पुनर्ददौ वरं दिव्यं मुनये ह्युपमन्यवे

ຕໍ່ມາ ພຣະສັມພູ ມີພຣະຫົວໃຈປະສົມປະສານແຫ່ງຄວາມເມດຕາ ແລະຄວາມສະຫງົບ ເມື່ອເຫັນຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຕະປະສະຂອງມຸນີນັ້ນ ກໍໄດ້ປະທານພອນທິບອີກຄັ້ງແກ່ມຸນີອຸປະມັນຍຸ।

Verse 52

व्रतं पाशुपतं ज्ञानं व्रतयोगं च तत्त्वतः । ददौ तस्मै प्रवक्तृत्वपाटवं सुचिरं परम्

ພຣະອົງໄດ້ປະທານວຣະຕະປາຊຸປະຕະ, ປັນຍາອັນນຳໄປສູ່ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ, ແລະໂຍກະແຫ່ງວຣະຕະອັນມີວິໄນ ຕາມຫຼັກຕັດສິນອັນແທ້. ແລະຍັງປະທານຄວາມຊຳນານສູງສຸດ ອັນຍືນຍາວ ໃນການສອນແລະອະທິບາຍຄຳສອນໃຫ້ແກ່ລາວ.

Verse 53

सो ऽपि लब्ध्वा वरान्दिव्यान्कुमारत्वं च सर्वदा । तस्माच्छिवाच्च तस्याश्च शिवाया मुदितो ऽभवत्

ລາວເອງກໍໄດ້ຮັບພອນທິບ—ທັງຄວາມໜຸ່ມສາວອັນຖາວອນດ້ວຍ—ແລະໄດ້ເກີດຄວາມປິຕິຍິນດີ ໂດຍພຣະສິວະນັ້ນ ແລະໂດຍພຣະສິວາ (ເທວີ) ນັ້ນດ້ວຍ.

Verse 54

ततः प्रसन्नचेतस्कः सुप्रणम्य कृतांजलिः । ययाचे स वरं विप्रो देवदेवान्महेश्वरात्

ຕໍ່ມາ ດ້ວຍໃຈທີ່ສະຫງົບແລະປິຕິ, ພຣາຫມັນນັ້ນໄດ້ກົ້ມກາບຢ່າງງາມ ພ້ອມປະນົມມື ແລະຂໍພອນຈາກພຣະມະເຫສະວະຣະ—ມະຫາເທວະ ອົງຈອມເທວະທັງປວງ.

Verse 55

उपमन्युरुवाच । प्रसीद देवदेवेश प्रसीद परमेश्वर । स्वभक्तिन्देहि परमान्दिव्यामव्यभिचारिणीम्

ອຸປະມັນຍຸກ່າວວ່າ: “ຂໍພຣະອົງເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ໂປດເມດຕາ; ຂໍພຣະປະເມສະວະຣະ ໂປດເມດຕາ. ຂໍປະທານພັກຕິຕໍ່ພຣະອົງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ—ອັນສູງສຸດ, ອັນທິບ, ແລະບໍ່ຫວັ່ນໄຫວບໍ່ເຄີຍຄົດຄຽວ.”

Verse 56

श्रद्धान्देहि महादेव द्वसम्बन्धिषु मे सदा । स्वदास्यं परमं स्नेहं सान्निध्यं चैव सर्वदा

ໂອ ມະຫາເທວາ ຂໍພຣະອົງປະທານສັດທາອັນໝັ້ນຄົງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເສມອ ຕໍ່ຜູ້ທີ່ສຳພັນກັບພຣະອົງ (ສາວົກຜູ້ບູຊາ ແລະ ສາຍສຳພັນອັນບໍລິສຸດ)។ ຂໍປະທານການຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມຈົ່ງຮັກ, ຄວາມຮັກສູງສຸດ, ແລະ ຄວາມຢູ່ໃກ້ຊິດຂອງພຣະອົງຕະຫຼອດໄປ।

Verse 57

एवमुक्त्वा प्रसन्नात्माहर्षगद्गदया गिरा । सतुष्टाव महादेवमुपमन्युर्द्विजोत्तमः

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ອຸປະມັນຍຸ ຜູ້ເປັນດວິຊະອັນປະເສີດ ມີໃຈສະຫງົບຜ່ອງໃສ ແລະສຽງສັ່ນໄຫວດ້ວຍຄວາມປິຕິ ຈຶ່ງສັນລະເສີນພຣະມະຫາເທວະ.

Verse 58

उपमन्युरुवाच । देवदेव महादेव शरणागतवत्सल । प्रसीद करुणासिंधो साम्ब शंकर सर्वदा

ອຸປະມັນຍຸກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະເທວະເຫນືອເທວະ, ໂອ ມະຫາເທວະ, ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ມາພຶ່ງພາ; ຂໍພຣະອົງໂປດປານ. ໂອ ມະຫາສະມຸດແຫ່ງກະລຸນາ, ໂອ ຊັງກະຣະ, ໂອ ສາມບະ (ພຣະສິວະຜູ້ຮ່ວມກັບອຸມາ), ຂໍພຣະອົງປະທານພຣະອະນຸເຄາະເສມອໄປ.”

Verse 59

वायुरुवाच । एवमुक्तो महादेवः सर्वेषां च वरप्रदः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मोपमन्युं मुनिसत्तमम्

ວາຍຸກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກທູນເຊີນດັ່ງນັ້ນ ພຣະມະຫາເທວະ ຜູ້ປະທານພອນແກ່ທຸກຜູ້ ມີໃຈເມດຕາຜ່ອງໃສ ແລ້ວຈຶ່ງຕອບກັບອຸປະມັນຍຸ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ.

Verse 60

शिव उवाच । वत्सोपमन्यो तुष्टो ऽस्मि सर्वं दत्तं मया हि ते । दृढभक्तो ऽसि विप्रर्षे मया विज्ञासितो ह्यसि

ພຣະສິວະກ່າວວ່າ: “ລູກເອີຍ ອຸປະມັນຍຸ, ເຮົາພໍໃຈຍິ່ງ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ເຮົາໄດ້ປະທານທຸກສິ່ງໃຫ້ເຈົ້າແລ້ວ. ໂອ ພຣາຫມະນະ-ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ເຈົ້າມີພັກດີອັນໝັ້ນຄົງ ແລະເຈົ້າໄດ້ຮັບການຮູ້ຈັກຈາກເຮົາຢ່າງແທ້ຈິງ.”

Verse 61

अजरश्चामरश्चैव भव त्वन्दुःखवर्जितः । यशस्वी तेजसा युक्तो दिव्यज्ञानसमन्वितः

ຂໍໃຫ້ເຈົ້າເປັນນິລັນດອນໜຸ່ມຊື່ນ ບໍ່ແກ່ບໍ່ຕາຍ ພົ້ນຈາກຄວາມໂສກ. ຂໍໃຫ້ມີຊື່ສຽງ ມີຮັດສະມີທາງຈິດ ແລະປັນຍາທິບພະຍະຄົບຖ້ວນ.

Verse 62

अक्षया बान्धवाश्चैव कुलं गोत्रं च ते सदा । भविष्यति द्विजश्रेष्ठ मयि भक्तिश्च शाश्वती

ໂອ ດວິຈະຜູ້ປະເສີດ, ຍາດພີ່ນ້ອງ ວົງຕະກູນ ແລະໂຄດຣະຂອງເຈົ້າ ຈະດຳລົງຢູ່ບໍ່ຂາດສາຍເປັນນິດ. ແລະຄວາມພັກດີຕໍ່ເຮົາຂອງເຈົ້າ ຈະເປັນນິລັນດອນ.

Verse 63

सान्निध्यं चाश्रमे नित्यं करिष्यामि द्विजोत्तम । उपकंठं मम त्वं वै सानन्दं विहरिष्यसि

ໂອ ດວິຈະຜູ້ສູງສຸດ, ເຮົາຈະຮັກສາການປະທັບຢູ່ຂອງເຮົາໃນອາສຣົມນີ້ເປັນນິດ. ແລະເຈົ້າຈະຢູ່ໃກ້ເຮົາ ພັກອາໄສຢູ່ນີ້ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ.

Verse 64

एवमुक्त्वा स भगवान्सूर्यकोटिसमप्रभः । ईशानस्स वरान्दत्त्वा तत्रैवान्तर्दधे हरः

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະອົງຜູ້ມີຮັດສະມີດັ່ງດວງອາທິດສິບລ້ານ ຄື ອີສານະ ຮະຣະ ໄດ້ປະທານພອນ ແລ້ວກໍຫາຍໄປຈາກທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນເອງ।

Verse 65

उपमन्युः प्रसन्नात्मा प्राप्य तस्माद्वराद्वरान् । जगाम जननीस्थानं सुखं प्रापाधिकं च सः

ອຸປະມັນຍຸ ມີໃຈສະຫງົບຜ່ອງໃສ ເມື່ອໄດ້ຮັບພອນອັນປະເສີດທີ່ສຸດຈາກພຣະອົງແລ້ວ ກໍໄປຫາທີ່ພັກຂອງແມ່ ແລະໄດ້ຮັບຄວາມສຸກຍິ່ງກວ່າເກົ່າ.