Hanuman

ໂອ ພຣະນາງຜູ້ສູງສົງ! ດັ່ງນີ້ແຫຼະ ພຣະຣາມແລະສຸຄຣີວໄດ້ກໍ່ເກີດພັນທະມິດຕະພາບ. ແລະຈົ່ງຮູ້ວ່າ ຂ້າແມ່ນຫນຸມານ ຜູ້ມານີ້ເປັນທູດຂອງທັງສອງພຣະອົງ.

“ຮະນຸມານ, ເຈົ້າຈະອຸ້ມຂ້າໃຫ້ຂ້າມເສັ້ນທາງອັນຍາວໄກນັ້ນໄດ້ແນວໃດ? ໂອ ຫົວໜ້າໝູ່ວານະຣະ, ຂ້າເຫັນວ່ານີ້ແມ່ນນິໄສວານະຣະອັນຫຸນຫັນຂອງເຈົ້າແທ້.”

ເມື່ອຖືກຫນຸມານກ່າວດັ່ງນັ້ນ ນາງສີຕາ—ດຸດດັ່ງທິດາແຫ່ງເທວະ—ໄດ້ກ່າວຢ່າງແຜ່ວເບົາ ຖ້ອຍຄຳຂາດຕອນເນື່ອງຈາກນ້ຳຕາ: “ຈົ່ງບອກແດ່ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຂ້າວ່າ ນີ້ແມ່ນເຄື່ອງໝາຍຢືນຢັນອັນປະເສີດທີ່ສຸດ”

ພຣະສູຕະໄດ້ກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະຣາມ ຜູ້ບຳເນັດກິດບໍ່ຄາດຄືນ ໄດ້ສະຖາປະນາລິງຄະນັ້ນຕາມພິທີແລ້ວ ມາຣຸຕິກໍໄດ້ຍົກເອົາລິງຄະອັນປະເສີດ ແລ້ວອອກເດີນທາງໄປທັນທີດ້ວຍຄວາມຮີບຮ້ອນ।

ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນເຖີດ ໂອ້ ຫນຸມານຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ; ມື້ນີ້ເຈົ້າເຫດໃດຈຶ່ງນອນຢູ່ເທິງດິນ? ໂອ້ ວານະຣຜູ້ແຂນແຂງ ຈົ່ງຈັດທີ່ບັນທົມໃຫ້ຂ້າເພື່ອພັກຜ່ອນ.

ພຣະສີມາຣກັນເດຍະກ່າວວ່າ: “ແທ້ຈິງແລ້ວ ເຈົ້າຖືກພຣະຣາມະຈັນທຣະຊະນະ—ພ້ອມດ້ວຍ ສຸກຣີວະ ແລະ ຫນຸມານ, ພ້ອມດ້ວຍ ກຸມຸດ ແລະ ອັງກະດະ, ແລະສະຫາຍອື່ນໆ.”

ຕານາກາ ແລະ ໂຄຕາມ ແລະ ຄົນອື່ນໆ ໄດ້ຢູ່ເງຽບ ແລະ ວາຍູ ກໍໄດ້ຢຸດເວົ້າເຊັ່ນກັນ. ຈາກນັ້ນ ນັກຮ້ອງໄດ້ຮ້ອງເພງທີ່ໄພຮັກສາຫນ້າຂອງຫນູມານ ຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງລີງ.

ເມື່ອເຫັນຫານູມານ໌ມາຮອດ ໂດຍຖືນັກຮົບຜູ້ກ້າຫານເຫຼົ່ານັ້ນປຽບດັ່ງຫຍ້າ ພະຍາສຸຣາຖາຈຶ່ງຕຣັດພະຍານໂດຍສຽງທີ່ທັບທ່ຽງຄືຟ້າຮ້ອງ ແລະ ແຈ້ງສະເຫມືອນປະການ.

ເສສໄດ້ກ່າວວ່າ: ຫຼັງຈາກມາໃກ້ຣຸທຣໃນສະໜາມຮົບ, ຫນຸມານຜູ້ກ້າຫານໄດ້ເວົ້າ—ດ້ວຍຈຸດປະສົງທີ່ຈະຈັບເອົາພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເທບທັງຫຼາຍ.

ເມື່ອຮັບຖ້ອຍຄໍາຂອງພີມເສນະດ້ວຍຮອຍຍິ້ມ ຮະນູມານ—ບຸດແຫ່ງພະວາຍຸ—ຈຶ່ງເອີ້ນກ່າວຕໍ່ບຸດແຫ່ງລົມນັ້ນ।

ຮານຸມານໄດ້ກ່າວກັບພີມເສນ ປານດັ່ງຍິ້ມຢູ່ວ່າ: “ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ, ຢູ່ນີ້ເຈົ້າສາມາດເຫັນຮູບຂອງເຮົາໄດ້ພຽງເທົ່ານີ້ເທົ່ານັ້ນ।”

ດ້ວຍສຽງນັ້ນຂອງພີມະ ສັດປ່າແລະນົກທັງຫຼາຍຕົກໃຈຫວາດຫວັນ। ຮານູມານ ຜູ້ມີສັດຕະວະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ໄດ້ລືມຕາເພີຍນ້ອຍ ແລ້ວຈຶ່ງເບິ່ງດ້ວຍດວງຕາສີນ້ໍາເຜິ້ງ ຢ່າງມີທ່າທີດູໝິ່ນຢູ່ນ້ອຍໜຶ່ງ।