ພະຍົມ

ໃນເວລາໜຶ່ງ ພຣະຍົມຣາຊ ໄດ້ກ່າວກັບຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ—ຜົມຊູງຕັ້ງ ຕາແດງຈ້າ ແຂ້ວດຳ ແລະຮູບພັນນ່າຢ້ານກົວ.

ດັ່ງນັ້ນ, ໂອລູກ່າ, ຜູ້ໃດທີ່ປະຕິບັດວັນທີສອງນີ້ທີ່ເອີ້ນວ່າ 'ຢາມ' ຈະພົ້ນຈາກການຕາຍກ່ອນວັນອັນ, ຖືກລ້ອມຮອບດ້ວຍບຸດ, ຫຼານ, ແລະອື່ນໆ.

ພຣະວະຍາສະກ່າວວ່າ: ຈາກນີ້ໄປ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າກ່ຽວກັບການປະພຶດຂອງທັມມະຣາຊ; ເມື່ອໄດ້ຟັງແລ້ວ ຄວາມຢ້ານຕໍ່ທູດຂອງຍະມະຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນເລີຍ ບ່ອນໃດກໍຕາມ.

ຕໍ່ມາ ພຣະຍົມ ໂດຍອຳນາດແຫ່ງສິດທິອັນເຂັ້ມແຂງ ໄດ້ດຶງອອກຈາກກາຍຂອງສັດຍະວັດ ບຸລຸດ—ຄືຈິວາຕະມັນ—ຂະໜາດເທົ່ານິ້ວໂປ້ງ ທີ່ຖືກບ່ວງຜູກແລະຖືກຄວບຄຸມໄວ້.

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະຕິບັດຕາມຄໍາສັ່ງຂອງທ່ານ ແລ້ວອອກເດີນທາງໂດຍໄວ. ເມື່ອໄປຮອດຫໍປະຊຸມອັນກວ້າງໃຫຍ່ ງາມສະຫງ່າ ແລະສ່ອງປະກາຍຂອງໄວວັສວະຕະ (ຍົມ) ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າມັນແຜ່ກວ້າງໄປຫຼາຍພັນໂຢຊະນາ ແລະພື້ນເປັນທອງຄໍາ।

ແລ້ວພະຍົມກໍລຸກຂຶ້ນ ຖວາຍການນົບນ້ອມຕາມຄວນ ແລະກ່າວດ້ວຍອໍານາດວ່າ: “ຈົ່ງນໍາຜູ້ນີ້ໄປ; ໃຫ້ນໍາອີກຜູ້ໜຶ່ງມາແທນ.”

ບໍ່ວ່າຈະເປັນການເຮັດບຸນກຸສົນ ຫຼື ພຽງແຕ່ເວົ້າສິ່ງທີ່ເປັນມົງຄົງ ຈິຕຣຄຸບຕະ ໂດຍບັນຍັດຂອງຍະມະ ໄດ້ກວດສອບທັງໝົດຕັ້ງແຕ່ຮາກຖານ ຍ້ອນວ່າລາວເປັນຜູ້ມີປັນຍາຮູ້ແຈ້ງ.

ຫຼັງຈາກນັ້ນ ເພື່ອນໍາເອົາທັງສອງຜູ້ທີ່ໄດ້ເຮັດບາບທຸກປະເພດ ທັມມະຣາຊໄດ້ສົ່ງຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ນໍາໂດຍຈັນດາ.

ນາຣະທະໄດ້ກ່າວວ່າ: 'ໂອ ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໃນບັນດາເທບພະເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ທ່ານບອກຂ້າພະເຈົ້າກ່ຽວກັບການນະມັດສະການພະຍົມທີ່ເໝາະສົມເພື່ອຄວາມສະຫວັດດີຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ໂອ ພະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ມະນຸດຈະສາມາດຫຼີກລ່ຽງຈາກນະຣົກໄດ້ແນວໃດ?'

ພະຣາຊາກ່າວວ່າ: «ໂອ ມຸນີ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະພຶດທຳມະດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ ຕາມກຳລັງ. ແຕ່ເມື່ອໄດ້ຍິນເຖິງຂໍ້ບັງຄັບແລະໂທດຂອງພະຍົມ ໃນໃຈຂ້າພະເຈົ້າກໍຢ້ານຢ່າງລຶກຊຶ້ງ»។

ໂອ ຣຸດຣະ! ຂ້າແມ່ນຍະມະ; ຂ້າຍັງແມ່ນນິຍະມະ (ວິໄນ) ດ້ວຍ. ຂ້າແມ່ນວຣະຕະອັນສັກສິດຫຼາຍປະເພດ. ຂ້າແມ່ນພຣະອາທິດ ແລະພຣະຈັນ; ຂ້າຍັງແມ່ນດາວອັງຄານ ແລະດາວອື່ນໆ ອີກດ້ວຍ.

ແລະ ອັນຈະກະ (ຫຼື ອັນຕະກະ), ນະຣະກະ, ກາລະນາພະ ດ້ວຍ—ພວກອະສຸຣະນິວາຕະກະວະຈະເຫຼົ່ານີ້ ເກີດຂຶ້ນໃນສາຍຕະກູນຂອງ ປຣະຫລາດ।