Adhyaya 25

Verse 1

इंद्रद्युम्न उवाच । कथयस्व मुनिश्रेष्ठ किंचित्कौतूहलं मम । पुण्यं पवित्रं पापघ्नं तीर्थं तु वद विस्तरात्

Sinabi ni Indradyumna: O pinakadakilang muni, may isang pag-uusisa sa aking isipan. Isalaysay nang masinsin ang isang banal na tīrtha, na mapagpala, nakapagdalisay, at pumupuksa ng kasalanan.

Verse 2

मार्कण्डेय उवाच । मथुरा द्वारकाऽयोध्या कलिकाले पुरीत्रयम् । धर्मार्थकामदं भूप मोक्षदं हरिवल्लभम्

Sinabi ni Mārkaṇḍeya: Ang Mathurā, Dvārakā, at Ayodhyā—sa Panahong Kali—ang tatlong dakilang lungsod. O hari, nagbibigay ang mga ito ng dharma, artha, at kāma; at nagkakaloob din ng mokṣa, sapagkat minamahal ni Hari.

Verse 3

मधुरायां तु कालिंदी गोमती कृष्णसन्निधौ । अयोध्यायां तु सरयूर्मुक्तिदा सेविता सदा

Sa Mathurā ay naroon ang Kāliṇdī (Yamunā), at ang Gomatī ay nasa piling ni Kṛṣṇa (sa Dvārakā). Sa Ayodhyā ay naroon ang Sarayū, laging sinasamba at iginagalang—tagapagkaloob ng kalayaan.

Verse 4

द्रारवत्यामयोध्यायां कृष्णं रामं शुभप्रदम् । मथुरायां हरिं विष्णुं स्मृत्वा मुक्तिमवाप्नुयात्

Sa Dvāravatī (Dvārakā) at sa Ayodhyā, ang sinumang mag-alaala kay Kṛṣṇa at Rāma—mga tagapagkaloob ng kabutihang-mapalad—at sa Mathurā mag-alaala kay Hari, si Viṣṇu, ay makakamtan ang kalayaan.

Verse 5

धन्या सा मथुरा लोके यत्र जातो हरिः स्वयम् । द्वारका सफला लोके क्रीडितं यत्र विष्णुना

Mapalad ang Mathurā sa daigdig, sapagkat doon isinilang si Hari mismo. Ganap at mabunga rin ang Dvārakā sa daigdig, sapagkat doon naglaro si Viṣṇu sa Kanyang banal na līlā.

Verse 6

धन्यानामपि सा पूज्या अयोध्या सर्वकामदा । या स्वयं रामदेवेन पालिता धर्मबुद्धिना

Kahit sa mga pinagpala, ang Ayodhyā ay karapat-dapat sambahin—tagapagkaloob ng lahat ng ninanais—sapagkat ito’y pinamunuan at iningatan mismo ni Panginoong Rāma, na ang isip ay nakaugat sa Dharma.

Verse 7

यद्ददाति फलं काशी सेविता कल्पसंख्यया । कला ददाति मथुरा वासरेणापि तत्फलम्

Ang bungang ibinibigay ng Kāśī kapag sinamba sa loob ng napakaraming kalpa, yaon ding bunga ay ibinibigay ng Mathurā sa isang munting bahagi (kalā); tunay, kahit sa isang araw ay ipinagkakaloob ang kaparehong gantimpala.

Verse 8

मन्वंतरसहस्रे तु प्रयागे यत्फलं भवेत् । निमिषार्द्धेन वसतां द्वारकायां तु तत्फलम्

Anumang kabutihang bunga na lilitaw kahit sa paninirahan sa Prayāga sa loob ng sanlibong manvantara, yaon ding bunga ay nakakamtan ng mga nananahan sa Dvārakā sa kalahating kisap-mata lamang.

Verse 9

प्रभासे च कुरुक्षेत्रे यत्फलं वत्सरैः शतैः । वसतां निमिषार्द्धेन ह्ययोध्यायां च तद्भवेत्

Ang kabutihang nakukuha sa Prabhāsa at sa Kurukṣetra sa loob ng sandaang taon, yaon ding kabutihan ay sumisibol sa paninirahan sa Ayodhyā sa kalahating kisap-mata lamang.

Verse 10

अयोध्याधिपतिं रामं मथुरायां तु केशवम् । द्वारकावासिनं कृष्णं कीर्तनं चापि दुर्ल्लभम्

Si Rāma, ang panginoon ng Ayodhyā; si Keśava sa Mathurā; at si Kṛṣṇa na nananahan sa Dvārakā—maging ang pag-awit ng kanilang kaluwalhatian (kīrtana) ay bihirang makamtan ng mga kapos sa kabutihan.

Verse 11

मथुराकीर्तनेनापि श्रवणाद्द्वारकापुरः । अयोध्यादर्शनेनापि त्रिशुद्धं च पदं व्रजेत्

Sa pagpupuri sa Mathurā, sa pakikinig sa kadakilaan ng lungsod ng Dvārakā, at sa pagtanaw sa Ayodhyā—nararating ng tao ang kalagayan/tahanan na tatlong ulit na nalinis.

Verse 12

कृष्णं स्वयंभुवं देवं द्वारका त्रिदिवोपमा । श्रुता चाप्यथवा दृष्टा कुरुते जन्मसंक्षयम्

Ang Dvārakā—na tulad ng langit ng mga diyos—ay pook ng pagsamba kay Kṛṣṇa, ang Panginoong kusang nahayag. Marinig man lamang o makita nang tunay, pinapawi nito ang paulit-ulit na kapanganakan.

Verse 13

श्रुताभिलिखिता दृष्टा ह्ययोध्या मथुरापुरी । पापं हरति कल्पोत्थं द्वारका च तृतीयका

Ang Ayodhyā at ang lungsod ng Mathurā—marinig man, maisulat, o makita—ay nag-aalis ng kasalanang naipon sa loob ng isang kalpa; at ang Dvārakā ang ikatlo, kapantay sa kabanalan at katanyagan.

Verse 14

कृष्णं विष्णुं हरिं देवं विश्रांतं च कलौ स्मृतम् । द्वादश्यां जागरे रात्रावश्वमेधायुतं फलम्

Sa panahon ng Kali, ang pag-alaala kay Kṛṣṇa—si Viṣṇu, Hari, ang Panginoon—na sinasabing “namamahinga” dito, at ang pagpupuyat sa buong gabi ng Dvādaśī, ay nagbubunga ng gantimpalang katumbas ng sampung libong Aśvamedha.

Verse 15

बालक्रीडनकं स्थानं ये स्मरंति दिनेदिने । स्वर्णशैलपदं नृणां जायते राजसत्तम

O pinakamainam sa mga hari, yaong araw-araw na umaalaala sa pook na pinaglaruan ng Panginoon noong siya’y bata pa, ay magkakamit ng kalagayan/tahanan na tinatawag na “Gintong Bundok”.

Verse 16

धन्यास्ते मानवा लोके कलिकाले नरोत्तम । प्लवनं सिंधुतोयेन गोमत्यां यैर्नरैः कृतम्

O pinakamainam sa mga tao! Sa Panahong Kali, tunay na mapalad ang mga nilalang sa mundong ito na nagsagawa ng plavana—pagtawid o paglubog at banal na paglangoy—sa Ilog Gomati gamit ang tubig ng Sindhu (dagat).

Verse 17

पश्चिमाशां नरः स्नात्वा कृत्वा वै करसंपुटम् । द्वारकां ये स्मरिष्यंति तेषां कोटिगुणं फलम्

Pagkatapos maligo at buuin ang dalawang palad na nakasahod (karasaṃpuṭa), ang sinumang umaalaala sa Dvārakā habang nakaharap sa kanluran ay nagkakamit ng bunga ng kabutihan na pinarami nang isang krore (sampung milyon) na ulit.

Verse 18

मनसा चिन्तयेद्यो वै कलौ द्वारवतीं पुरीम् । कपिलाऽयुतपुण्यं च लभते हेलया नरः

Sa Panahong Kali, ang sinumang taimtim na nagmumuni sa isip sa lungsod ng Dvāravatī (Dvārakā) ay magkakamit—na wari’y walang hirap—ng kabutihang kasinghalaga ng pag-aalay ng sampung libong Kapilā na baka.

Verse 19

गंगासागरजं पुण्यं गंगाद्वारभवं तथा । कलौ द्वारवतीं गत्वा प्राप्नोति मनुजाधिप

O panginoon sa mga tao! Sa Panahong Kali, ang sinumang makarating sa Dvāravatī (Dvārakā) ay nagtatamo ng kabutihang gaya ng sa Gaṅgā-sāgara at gayundin ng sa Gaṅgā-dvāra (Haridvāra).

Verse 20

सप्तकल्पस्मरो भूप मार्कण्डेयः स्मराम्यहम् । समाना वाऽधिका वापि द्वारवत्या न कापि पूः

O hari! Ako si Mārkaṇḍeya, ang rishi na nakaaalaala ng pitong kalpa. Ipinahahayag ko: walang lungsod saanman na kapantay—o hihigit pa—sa Dvāravatī (Dvārakā).

Verse 21

दुर्वाससा समो धन्यो नास्ति नाप्यधिको नृप । भाषाबंधं येन कृत्वा द्वारकायां धृतो हरिः

O hari, walang kasing-mapalad kay Durvāsā, ni wala ring hihigit pa; sapagkat sa pamamagitan ng panatang salitang nagbubuklod, napanghawakan niya si Hari upang manatili sa Dvārakā.

Verse 22

मा काशीं मा कुरुक्षेत्रं प्रभासं मा च पुष्करम् । द्वारकां गच्छ राजर्षे पश्य कृष्णमुखं शुभम्

Hindi Kāśī, hindi Kurukṣetra, hindi Prabhāsa, ni maging Puṣkara. O banal na haring-muni, magtungo sa Dvārakā at masdan ang mapalad na mukha ni Kṛṣṇa.

Verse 23

अश्वमेधसहस्रं तु राजसूयशतं कलौ । पदेपदे च लभते द्वारकां याति यो नरः

Sa panahon ng Kali, ang taong naglalakbay patungong Dvārakā ay nagkakamit sa bawat hakbang ng bisa ng isang libong Aśvamedha at isang daang Rājasūya.

Verse 24

सफलं जीवितं तेषां कलौ नृपवरोत्तम ये । षां न स्खलितं चित्तं द्वारकां प्रति गच्छताम्

O pinakadakilang hari, sa panahon ng Kali, tunay na ganap ang buhay ng mga yaon—yaong ang isip ay hindi nadadapa habang patungo sa Dvārakā.

Verse 25

माता च पुत्रिणी तेन पिता चैव पितामहाः । पिंडदानं कृतं येन गोमत्यां कृष्णसन्निधौ

Dahil sa kanya, ang ina ay pinagpala sa pagkakaroon ng marangal na anak, gayundin ang ama at mga ninuno; siya yaong nag-aalay ng piṇḍa (handog sa mga ninuno) sa Gomati, sa harap ni Kṛṣṇa.

Verse 26

गोपीचन्दनमुद्रां तु कृत्वा भ्रमति भूतले । सोऽपि देशो भवेत्पूतः कि पुनर्यत्र संस्थितम्

Kahit ang tao’y gumala lamang sa lupa na may tatak na yari sa gopī-candana, ang mismong pook na iyon ay nalilinis—lalo pa kaya ang pook na doo’y itinatatag at isinusuot nang may debosyon.

Verse 27

द्वारकायां समुद्भूतां तुलसीं कृष्णसेविताम् । नित्यं बिभर्ति शिरसा स भवेत्त्रिदशाधिपः

Ang sinumang araw-araw ay nagdadala sa ulo ng tulasī na sumibol sa Dvārakā at pinaglilingkuran ni Kṛṣṇa, siya’y magiging panginoon sa hanay ng mga diyos.

Verse 28

दैत्यारेर्भगवत्तिथिश्च विजया नीरं च गगोद्भवं नित्यंकाशिपुरी तथैव तुलसी धात्रीफलं वल्लभम्

Minamahal ng Panginoon, ang kaaway ng mga Daitya, ang banal na araw ng tithi ng Kaniya, ang pagdiriwang ng Vijayā, at ang tubig na nagmula sa makalangit na Gaṅgā; minamahal din ang Kāśī na laging banal, gayundin ang Tulasī at ang bungang āmalakī na kinalulugdan ng Panginoon.

Verse 29

शास्त्रं भागवतं तथा च दयितं रामायणं द्वारका पुण्यं मालतिसम्भवं सुदयितं गीतं कृतं जागरम्

Minamahal ang kasulatang Bhāgavata, at minamahal din ang Rāmāyaṇa; banal ang Dvārakā. Pinakamamahal ang awit ng debosyon at ang pagpupuyat (jāgara); at minamahal din ang handog na nagmula sa bulaklak na Mālatī na mabango.

Verse 30

गृहे यस्य सदा तिष्ठेद्गोपीचन्दनमृत्तिका । द्वारका तिष्ठते तत्र कृष्णेन सहिता कलौ

Sa bahay ng sinumang laging nag-iingat ng luwad na gopī-candana, doon nananahan ang Dvārakā sa panahong Kali—kasama ni Kṛṣṇa.

Verse 31

कृतघ्नो वाऽथ गोघ्नोऽपि हैतुकः कृत्स्नपापकृत् । गोपीचन्दनसंपर्कात्पूतो भवति तत्क्षणात्

Kahit ang taong walang utang-na-loob, o pumatay ng baka, maging ang gumagawa ng lahat ng uri ng kasalanan, ay nalilinis sa mismong sandali sa pagdampi ng gopīcandana.

Verse 32

गोपीचन्दनखंडं तु यो ददातीह वैष्णवे । कुलमेकोत्तरं तेन शतं तारितमेव वा

Sinumang dito ang magbigay ng isang piraso ng gopīcandana sa isang Vaiṣṇava, sa bisa ng gawaing iyon, isang daan at isa sa kanyang angkan ang maitatawid tungo sa kaligtasan/pagpapalaya.

Verse 33

द्वारकासम्भवा भूप तुलसी यस्य मंदिरे । तस्य वैवस्वतो नित्यं बिभेति सह किंकरैः

O Hari, sa sinumang tahanan ay may Tulasī na nagmula sa Dvārakā, si Yama—anak ni Vivasvān—ay laging nanginginig sa takot sa kanya, kasama ang kanyang mga alagad.

Verse 34

द्वारकासंभवा मृत्स्ना तुलसीकृष्णकीर्तनम् । क्रतुकोटिशतं पुण्यं कथितं व्याससूनुना

Ang banal na lupa na nagmula sa Dvārakā, ang Tulasī, at ang pag-awit ng mga pangalan ni Kṛṣṇa—ipinahayag ng anak ni Vyāsa na nagbubunga ng gantimpalang kasinghalaga ng daan-daang crore na mga paghahandog-yajña.

Verse 35

आलोड्य सर्वशास्त्राणि पुराणानि पुनःपुनः । मया दृष्टा महीपाल न द्वारकासमा पुरी

Matapos halukayin at pagbulay-bulayan ang lahat ng śāstra at mga Purāṇa nang paulit-ulit, O tagapamahala ng daigdig, nakita ko na walang lungsod na maihahambing sa Dvārakā.

Verse 36

द्वारकागमनं येन कृतं कृष्णस्य कीर्तनम् । स्नातं तीर्थसहस्रैस्तु तेनेष्टं क्रतुकोटिभिः

Ang sinumang naglakbay sa Dvārakā at nagpuri kay Kṛṣṇa, ay para na ring naligo sa libu-libong sagradong ilog at nagsagawa ng milyun-milyong sakripisyo.

Verse 37

इद्रियाणां तु दमनं किं करिष्यति देहिनाम् । सांख्यमध्ययनं चापि द्वारकां गच्छते न चेत्

Ano ang magagawa ng pagpipigil ng mga pandama para sa mga nilalang—o kahit ang pag-aaral ng Sāṃkhya—kung ang isa ay hindi pupunta sa Dvārakā?

Verse 38

पशवस्ते न सन्देहो गर्दभेन समा जनाः । दृष्टं कृष्णमुखं यैर्न गत्वा द्वारवतीं पुरीम्

Walang duda na sila ay mga hayop—mga taong hindi higit sa mga asno—na hindi pumupunta sa lungsod ng Dvārakā upang masilayan ang mukha ni Kṛṣṇa.

Verse 39

कृतकृत्यास्तु ते धन्या द्वादश्यां जागरे हरेः । कृत्वा जागरणं भक्त्या नृत्यमाना मुहुर्मुहुः

Pinagpala ang mga nakatupad sa layunin ng buhay—ang mga nananatiling gising sa debosyon kay Hari sa sagradong Dvādaśī, na sumasayaw sa banal na kagalakan.

Verse 40

कृष्णालयं तु यो गत्वा गोमत्यां पिंडपातनम् । करोति शक्त्या दानं च मुक्तास्तस्य पितामहाः

Sinumang pumunta sa Kṛṣṇālaya at, sa Gomati, ay nag-alay ng piṇḍa at nagbigay ng kawanggawa ayon sa kakayahan—ang kanyang mga ninuno ay mapapalaya.

Verse 41

प्रेतत्वं च पिशा चत्वं न भवेत्तस्य देहिनः । जन्मजन्मनि राजेंद्र यो गतो द्वारकां पुरीम्

O hari ng mga hari, ang nilalang na may katawan na nakarating sa banal na lungsod ng Dvārakā sa buhay-buhay ay hindi kailanman mapapasa sa kapalarang maging preta o piśāca na masamang espiritu.

Verse 42

अनशनेन यत्पुण्यं प्रयागे त्यजतस्तनुम् । द्वादश्यां निमिषार्द्धेन तत्फलं कृष्णसन्निधौ

Anumang kabanalang nakukuha sa pag-aayuno at pagpanaw sa Prayāga sa araw ng Dvādaśī, ang gayong bunga ay natatamo sa kalahating kisap sa mismong harapan ni Kṛṣṇa.

Verse 43

सूर्यग्रहे गवां कोटिं दत्त्वा यत्फलमाप्नुयात् । तत्फलं कलिकाले तु द्वारवत्यां दिनेदिने

Anumang gantimpala ng kabanalan sa pag-aalay ng isang crore na baka sa oras ng eklipse ng araw, iyon ding bunga ay natatamo sa Panahong Kali, araw-araw, sa Dvāravatī (Dvārakā).

Verse 44

कोटिभारं सुवर्णस्य ग्रहणे चंद्रसूर्ययोः । दत्त्वा यत्फलमाप्नोति तत्फलं कृष्णदर्शने

Anumang kabanalang nakukuha sa pag-aalay ng ginto na kasingbigat ng isang crore sa eklipse ng buwan o araw, iyon ding gantimpala ay natatamo sa pagtanaw lamang kay Kṛṣṇa.

Verse 45

दोलासंस्थं च ये कृष्णं पश्यंति मधुमाधवे । तेषां पुत्राश्च पौत्राश्च मातामहपितामहाः

Ang mga nakakakita kay Śrī Kṛṣṇa—si Madhusūdana at Mādhava—na nakaupo sa dolā (duyan), ay tumatanggap ng pagpapala para sa buong angkan: mga anak, mga apo, at maging ang mga lolo sa ina at sa ama ay napapabanal.

Verse 46

श्वशुराद्याः सभृत्याश्च पशवश्च नरोत्तम । क्रीडंति विष्णुना सार्द्धं यावदाभूतसंप्लवम्

O pinakamainam sa mga tao, ang biyenan at iba pang kamag-anak, kasama ang mga tagapaglingkod at maging ang mga hayop, ay nakikipaglaro kasama ni Viṣṇu, nananatili sa Kanyang piling hanggang sa huling pagkalusaw ng mga nilalang.

Verse 47

या काचिद्द्वादशी भूप जायते कृष्णसन्निधौ । पश्यामि नांतरं किञ्चित्कलिकाले विशेषतः

O hari, alinmang Dvādaśī (banal na ikalabindalawang araw) na sumisikat sa mismong piling ni Śrī Kṛṣṇa, wala akong nakikitang ibang pagtalima na kapantay nito—lalo na sa panahon ng Kali.

Verse 48

कृष्णस्य सन्निधौ नित्यं वासरा द्वादशीसमाः । युगादिभिः समाः सर्वे नित्यं कृष्णस्य सन्निधौ

Sa walang patid na presensya ni Kṛṣṇa, ang bawat araw ay laging kapantay ng Dvādaśī; at ang lahat ng banal na panahon—gaya ng pasimula ng mga yuga—ay naroroon din, magpakailanman, sa Kanyang kalapitan.

Verse 49

कलौ द्वारवती सेव्या ज्ञात्वा पुण्यं विशेषतः । षटपुर्यश्चैव सुलभा दुर्ल्लभा द्वारका कलौ

Sa Kali-yuga, sa pagkaalam ng natatanging kabanalan nito, nararapat paglingkuran ang Dvāravatī (Dvārakā). Bagaman madaling marating ang anim na banal na lungsod, ang Dvārakā sa Kali-yuga ay mahirap makamtan.

Verse 50

स्मरणात्कीर्तनाद्यस्माद्भुक्तिमुक्ती सदा नृणाम् । दुर्वाससा तु ऋषिणा रक्षिता तिष्ठते पुरी

Sapagkat sa pag-alaala at pag-awit ng papuri rito, ang mga tao ay laging nagkakamit ng kapakinabangang makamundo at ng kalayaan (mokṣa), kaya nananatili ang lungsod—iniingatan ng pantas na si Durvāsā.

Verse 51

कलौ न शक्यते गंतुं विना कृष्णप्रसादतः । कृष्णस्य दर्शनं कर्तुं यान्ति रुद्रादयः सुराः

Sa Kali-yuga, hindi makararating doon kung wala ang biyaya ni Kṛṣṇa. Maging ang mga diyos—si Rudra at iba pa—ay dumarating upang masilayan si Kṛṣṇa.

Verse 52

त्रिकालं जगतीनाथ रुक्मिणीदर्शनाय च । सफला भारती तस्य कृष्णकृष्णेति या वदेत्

O Panginoon ng daigdig, sa tatlong oras ng araw at upang masilayan si Rukmiṇī—tunay na mabunga ang pananalita ng nagsasabi, “Kṛṣṇa, Kṛṣṇa.”

Verse 53

द्वारका यायिनं दृष्ट्वा गायंति दिविसंस्थिताः । नरकात्पितरो मुक्ताः प्रचलंति हसंति च

Kapag nakita ang isang debotong manlalakbay na patungong Dvārakā, ang mga nananahan sa langit ay umaawit sa galak; at ang mga ninuno, pinalaya mula sa impiyerno, ay nagsasayaw at tumatawa.

Verse 54

गोप्यं यत्पातकं पुंसां गोमती तद्व्यपोहति । स्मरणात्कीर्त्तनाद्वापि किं पुनः प्लवने कृते

Anumang nakatagong kasalanan ng tao, inaalis iyon ng Ilog Gomati. Kung ang pag-alaala o pagpupuri pa lamang ay may gantimpala na, gaano pa kaya kapag tunay na naligo at lumubog sa kanyang tubig.

Verse 55

रुक्मिणीसहितं देवं शंखोद्धारे च शंखिनम् । पिंडारके चतुर्बाहुं दृष्ट्वाऽन्यैः किं करिष्यति

Matapos masilayan ang Panginoon na kasama si Rukmiṇī; at sa Śaṅkhoddhāra, ang Tagapagdala ng kabibe; at sa Piṇḍāraka, ang Apat-ang-Braso—ano pa ang kailangan sa iba pang banal na gawain o pook?

Verse 56

रुक्मिणी देवकीपुत्रश्चक्रतीर्थं च गोमती । गोपीनां चंदनं लोके तुलसी दुर्लभा कलौ

Si Rukmiṇī; si Kṛṣṇa, anak ni Devakī; ang Cakra-tīrtha; at ang ilog Gomati—pawang tanyag. Sa daigdig, ang sandal-paste ng mga gopī at ang banal na tulasī ay mahirap matagpuan sa Kali-yuga.

Verse 57

दुर्लभास्ते सुता ज्ञेया धरणीपापनाशकाः । गयां गत्वा तु ये पिंडं द्वारकां कृष्णदर्शनम् । करिष्यंति कलौ प्राप्ते वंजुलीसमुपोषणम्

Bihira ang gayong mga anak—kilalanin sila bilang mga pumapawi ng kasalanan ng daigdig—na sa dumating na Kali-yuga ay pupunta sa Gayā upang maghandog ng piṇḍa, at saka sa Dvārakā upang mag-darśana kay Kṛṣṇa, at magsasagawa ng pag-aayuno ng Vaṃjulī.

Verse 58

समं पुण्यफलं तेषां वंजुली द्वारका समा । येन न्यूना नाधिकाऽपि कथितं विष्णुना स्वयम्

Magkapantay ang bungang-punya na natatamo nila: ang Vaṃjulī ay kapantay ng Dvārakā. Hindi kulang ni hindi sobra—ganyan ang ipinahayag mismo ni Viṣṇu.

Verse 59

वंजुली चाधिकां राजञ्छृणु वक्ष्यामि कारणम् । द्वादश्यामुपवासेन द्वादश्यां पारणेन तु । प्राप्यते हेलया चैव तद्विष्णोः परमं पदम्

At ang Vaṃjulī ay higit pang dakila, O Hari—makinig, sasabihin ko ang dahilan. Sa pag-aayuno sa Dvādaśī at sa pagbasag ng ayuno (pāraṇa) sa Dvādaśī rin, kahit bahagyang pagsisikap lamang, natatamo ang kataas-taasang tahanan ni Viṣṇu.

Verse 60

गृहेषु वसतां तीर्थं गृहेषु वसतां तपः । गृहेषु वसतां मोक्षो वंजुलीसमुपोषणात्

Para sa mga nananatili sa tahanan, ang pagtalima sa Vaṃjulī ay nagiging isang tīrtha; para sa mga nananatili sa tahanan, ito’y nagiging tapas; para sa mga nananatili sa tahanan, ito’y nagiging mokṣa—sa pamamagitan ng pag-aayuno/pagsunod na kaugnay ng Vaṃjulī.

Verse 61

वंजुली द्वारका गंगा गया गोविंदकीर्त्तनम् । गोमती गोकुलं गीता दुर्ल्लभं गोपिचन्दनम्

Ang Vaṃjulī; ang Dvārakā; ang Ilog Gaṅgā; ang Gayā; ang pag-awit at pagbigkas ng Banal na Pangalan ni Govinda; ang Ilog Gomati; ang Gokula; ang Gītā; at ang bihirang gopī-candana—lahat ng ito’y ipinahahayag na lubhang mapagpala at dakilang kabutihang-loob.

Verse 62

एतच्छृणोति यो भक्त्या कृत्वा मनसि केशवम् । अश्वमेधसहस्रस्य फलमाप्नोति मानवः

Sinumang makinig nito nang may debosyon, na itinatag si Keśava sa puso, ang taong iyon ay nagkakamit ng bunga ng isang libong paghahandog na Aśvamedha.

Verse 63

श्रोष्यंति जागरे ये वै माहात्म्यं केशवस्य च । सर्वपापविनिर्मुक्ताः पदं यास्यंति वैष्णवम्

Yaong nakikinig sa kadakilaan ni Keśava habang nagpupuyat sa pagbabantay (jāgaraṇa), ay napapalaya sa lahat ng kasalanan at makararatíng sa kalagayang Vaiṣṇava.

Verse 64

पठिष्यंति नरा नित्यं ये वै श्रोप्यंति भक्तितः । तुलापुरुषदानस्य फलं ते प्राप्नुवंति हि

Ang mga taong palagiang bumibigkas nito at ang mga nakikinig nang may debosyon—tunay ngang nagkakamit sila ng bunga ng tulāpuruṣa-dāna, ang kawanggawang “pagtitimbang-gantimpala”.

Verse 65

कृष्णजागरणे दानं यच्चाल्पमपि दीयते । सर्वं कोटिगुणं ज्ञेयमित्याहुः कवयो नृप

O Hari, anumang kawanggawang ibinibigay sa pagbabantay para kay Kṛṣṇa—kahit kaunti—ay dapat malaman na nagiging koṭi-lupi ang kabutihang-loob; gayon ang pahayag ng mga pantas.

Verse 66

मानकूटं तुलाकूटं कन्याहयगवां क्रयात् । तत्सर्वं विलयं याति द्वादश्यां जागरे कृते

Ang pandaraya sa sukat, pandaraya sa timbang, at kasalanang dulot ng pagbili at pagbenta ng dalaga, kabayo, o baka—lahat ng iyon ay nalulusaw kapag isinagawa ang pagpupuyat na banal sa Dvādaśī.