Adhyaya 8

Inilalahad ng kabanatang ito ang isang paglalakbay na may aral-teolohikal, na sinimulan sa paglalarawan ni Agastya sa mga tīrtha sa kanluran: Ratikunda at Kusumāyudha-kunda. Dito itinatakda ang magkaparis na pagligo (snāna) at pagbibigay-dāna para sa kagalingan at pagkamapalad, pati pag-abot ng kagandahan at auspiciousness; lalo na sa Māgha śukla pañcamī, ang mag-asawa ay dapat sumamba na may pabango, kasuotan, bulaklak, at mga handog. Pagkaraan ay tumuon ang salaysay sa Mantreśvara, isang bihirang pook ng liṅga na inuugnay sa ritwal na gawa ni Rāma at sa disiplinadong paghahanda para sa pag-akyat na espirituwal; mariing ipinahahayag ang bunga na ang sinumang magsnāna at magdarśana roon ay hindi na muling babalik sa pag-ikot ng kapanganakan. Sa hilaga, itinatala ang iba pang pook: Śītalā (pagsamba tuwing Lunes at pag-iingat laban sa sakit at takot), Devī Bandī (pag-alis ng pagkakagapos at tanikala ng kapangyarihan sa pamamagitan ng pag-alaala at yātrā na nakatuon sa Martes), at Devī Cuḍakī (tagumpay sa mga gawaing may pag-aalinlangan; pag-aalay ng ilawan at pagdalaw sa caturdaśī). Binibilang din ang Mahāratna tīrtha (taunang yātrā sa Bhādrapada kṛṣṇa caturdaśī, mga handog at pagpupuyat), Durbharā/Mahābhara saras (pagsamba kay Śiva at mga pagtalima sa Bhādrapada), at Mahāvidyā/Siddhapīṭha (buwanang yātrā sa aṣṭamī/navamī, mantra-japa sa iba’t ibang tradisyon, homa/dāna, at paglilinis sa Navarātri). Isang alamat na nakasentro kay Rāma ang nagpapaliwanag sa paglitaw ni Dugdhēśvara sa Kṣīra-kuṇḍ at sa pagkapangalan ng Sītā-kuṇḍ, na nangangako ng pagdalisay at akṣaya na kabutihang-loob sa pamamagitan ng snāna, japa, homa, at pagsamba kina Sītā–Rāma–Lakṣmaṇa. Sa wakas, pinupuri ni Vasiṣṭha ang Ayodhyā bilang pinakamataas na mokṣa-kṣetra at itinatakda ang disiplinadong yātrā sa loob ng ilang araw: pag-aayuno, sunud-sunod na snāna, darśana sa mga diyos, śrāddha, paggalang sa mga Brāhmaṇa, pagbibigay, at maayos na pagtatapos ng paglalakbay.