Adhyaya 10

Inilalahad ang kabanatang ito bilang isang pagtuturong diyalogo, pangunahin sa pagitan nina Agastya at Vyāsa, sa loob ng pagsasalaysay ni Sūta. Nagsisimula ito sa mga tuntunin ng pagsamba at pagdiriwang (utsava) na kaugnay ng mga diyos at banal na pook sa Ayodhyā na nagbibigay-proteksiyon o tumutupad ng hangarin, kabilang ang pagbanggit sa tagapagtanggol na bayani na “Ayodhyā-rakṣaka” at kay Surasā—isang rākṣasī na inilalarawang deboto ni Viṣṇu at itinalaga sa Ayodhyā para sa pag-iingat. Binabanggit din ang mga pook sa kanluran gaya ng Piṇḍāraka at ang pagsamba kay Vighneśvara upang alisin ang mga hadlang. Itinatakda ng teksto ang isang “Janmasthāna” sa pamamagitan ng mga hanggahang pangdireksiyon at itinatampok ang dakilang kapangyarihang mapagpalaya nito: ang simpleng pagtanaw ay sinasabing hihigit pa sa bunga ng malalaking dāna at matitinding tapas. Ang may hawak ng vrata sa ikasiyam na araw ay sinasabing napapalaya sa “pagkakagapos ng kapanganakan” sa pamamagitan ng snāna at dāna. Malaking bahagi ang papuri sa Ilog Sarayū: ang darśana rito ay itinuturing na katumbas ng mahabang pananatili at mga tanyag na ritwal sa ibang lugar; at ang pag-alaala sa Ayodhyā ay inilalarawan bilang makapangyarihang pagsasanay tungo sa paglaya. Ang Sarayū ay inilarawang Brahman sa anyong tubig at palagiang nagbibigay ng mokṣa. Pagkaraan, itinuturo ang doktrina ng “mānasatīrtha” (panloob na tīrtha): katotohanan, pagpapatawad, pagpipigil ng pandama, habag, pagsasalita ng totoo, kaalaman, at austeridad; iginiit na ang kadalisayan ng isip ang tunay na sukatan ng “pagligo,” at ang panlabas na ritwal na walang panloob na paglilinis ay walang bisa. Nagtatapos ang kabanata sa isang maayos na yātrā-krama: maagang pagbangon, pagligo sa mahahalagang kuṇḍa, sunud-sunod na darśana sa mga diyos at himpilan, at mga tala sa panahon tulad ng ekādaśī, aṣṭamī/caturdaśī, at aṅgāraka-caturthī; at sinasabing ang palagiang pagsasagawa ay nagdudulot ng kabutihang-palad at pumipigil sa muling pagbabalik (punarāvṛtti).