Adhyaya 37

Sa balangkas nina Śeṣa at Vātsyāyana, isinasalaysay ng mga muni ang kahanga-hangang buhay ni Rāma at ang nagpapadalisay na kapangyarihan ng pakikinig sa Rāma-kathā. Sa utos ni Agastya, nagsasagawa si Rāma ng dakilang ritwal upang alisin ang kasalanang brahma-hatyā; dito umuusbong ang isang mapagbhaktang pangyayari hinggil kay Hanumān at sa ermitanyong pantas na si Āraṇyaka, na tinatawag ding Vāḍavendra. Dumating si Śatrughna at mga kasama sa āśrama; nagalak ang pantas at sabik sa Rāma-darśana. Inihatid siya sa Ayodhyā at nasilayan niya si Rāma sa pampang ng Sarayū, sa gitna ng mga pantas at ng pamimigay ng kaloob sa mga dukha. Ipinamalas ni Rāma ang pambihirang kababaang-loob—hinugasan ang mga paa ng pantas at ipinatong sa ulo ang tubig. Itinuro ni Āraṇyaka na ang Banal na Pangalan ni Rāma lamang ay sumusunog sa mga kasalanan, maging ang brahma-hatyā. Sa huli, ang debotong pantas (si Vātsyāyana sa balangkas) ay nagkamit ng sāyujya; ang kanyang liwanag ay pumasok kay Rāma, kasabay ng musikang makalangit at pag-ulan ng mga bulaklak.