Adhyaya 116

Nagsisimula ang PP.5.116 sa pagganap ni Śrī Rāma ng sandhyā-vandana sa pampang ng Gautamī at sa pagtitipon ng kapulungan, kung saan sumiklab ang pagtatalo tungkol sa isang “naiibang pagkakabuo” ng Rāmāyaṇa. Sa pahintulot ni Rāma, si Jāmbavān—na nag-aangking nagmula sa linya ng pagtuturo ni Brahmā—ay nagsalaysay ng sinaunang Rāmāyaṇa: ang mga pakikidigma ni Daśaratha, at ang mga aral hinggil sa pagsamba sa Ekādaśī at Dvādaśī. Isinalaysay ang Putrakāmeṣṭi at ang pagsilang at pagpapangalan sa apat na prinsipe; ang pangyayari ng brahma-rākṣasa at ang pag-alis ng kasalanan sa pamamagitan ng paliligo sa Gaṅgā at pag-aalay ng bilva kay Śiva; ang pag-aaral at mga paghahanda sa pag-aasawa, at ang pagtatalo sa muhūrta na nilutas sa tuntuning pang-rehiyon na ipinahayag ni Sūrya. Si Janaka ng Videha ay nanalangin kay Śiva; dahil sa panata sa busog na Ajagava, nagtagumpay si Rāma. Pagkaraan, pinaikli ngunit malinaw na tinipon ang mahahalagang pangyayari: ang pagkatapon, ang pagpatay kay Vālī at ang usapang dharma, ang misyon ni Hanumān, ang digmaan sa Laṅkā, ang pag-awit ng Śiva-stotra, at ang Ajagava bilang paraan sa pagtawid sa karagatan. Bumagsak si Rāvaṇa, naganap ang koronasyon, at ipinangako ang dakilang bunga ng pakikinig o pagbigkas: pagkapawi ng kasalanan at pagkamit ng kalayaan (mokṣa).