Adhyaya 4

Verse 1

स्कंद उवाच । कुंभसंभव वक्ष्यामि शृणोत्ववहितो भवान् । कपर्दीशस्य लिंगस्य महामाहात्म्यमुत्तमम्

Sinabi ni Skanda: O Kumbhasambhava (Agastya), aking ipahahayag—makinig kang may buong pag-iingat—ang sukdulang dakilang kaluwalhatian ng Liṅga ni Kapardīśa.

Verse 2

कपर्दी नाम गणपः शंभोरत्यंतवल्लभः । पित्रीशादुत्तरे भागे लिंगं संस्थाप्य शांभवम्

May isang gaṇa na nagngangalang Kapardī, na lubhang minamahal ni Śambhu (Śiva); sa hilagang panig ng dambana ni Pitrīśa ay itinatag niya ang isang Śaiva Liṅga.

Verse 3

कुंडं चखान तस्याग्रे विमलोदक संज्ञकम् । यस्य तोयस्य संस्पर्शाद्विमलो जायते नरः

Sa harap nito’y naghukay siya ng isang lawa na tinawag na Vimalodaka; sa pagdampi ng tubig nito, ang tao’y nagiging dalisay at walang dungis.

Verse 4

इतिहासं प्रवक्ष्यामि तत्र त्रेतायुगे पुरा । यथावृत्तं कुंभयोने श्रवणात्पातकापहम्

Isasalaysay ko ngayon ang isang sinaunang banal na kasaysayan noong Tretā-yuga, ayon sa tunay na nangyari, O Kumbhayoni (Agastya); ang pakikinig lamang nito’y pumupuksa ng mga kasalanan.

Verse 5

एकः पाशुपत श्रेष्ठो वाल्मीकिरिति संज्ञितः । तपश्चचार स मुनिः कपर्दीशं समर्चयन्

May isang pinakadakilang deboto ni Paśupati, na kilala sa pangalang Vālmīki. Ang pantas na iyon ay nagsagawa ng matitinding tapas, taimtim na sumasamba kay Kapardīśa (Śiva).

Verse 6

एकदा स हि हेमंते मार्गे मासि तपोधनः । स्नात्वा तत्र महातीर्थे मध्याह्ने विमलोदके

Minsan, sa panahon ng taglamig, sa buwan ng Mārga (Mārgaśīrṣa), ang ascetic na mayaman sa tapas ay naligo roon sa dakilang tīrtha, sa tanghaling-tapat, sa dalisay na Vimalodaka.

Verse 7

चकार भस्मना स्नानमापादतलमस्तकम् । लिंगस्य दक्षिणेभागे कृतमाध्याह्निकक्रियः

Isinagawa niya ang paliligo sa abo mula talampakan hanggang tuktok ng ulo; at sa dakong timog ng liṅga ay tinapos niya ang mga gawaing pangtanghali.

Verse 8

न्यस्तमस्तकपांसुश्च संध्यामाध्यात्मिकीं स्मरन् । जपन्पंचाक्षरीं विद्यां ध्यायन्देवं कपर्दिनम्

Nakayuko ang ulo, inalaala niya ang panloob na sandhyā; inuusal niya ang Pañcākṣarī na mantra at nagmuni sa banal na Panginoong Kapardin (Śiva).

Verse 9

कृत्वा संहारमार्गेण सप्रमाणं प्रदक्षिणाम् । हुडुंकृत्य हुडुंकृत्य हुडुंकृत्य त्रिरुच्चकैः

Matapos isagawa ang ganap at wastong pradakṣiṇā sa landas ng saṃhāra-mārga, paulit-ulit siyang sumigaw ng “huḍuṃ”—tatlong ulit, nang malakas.

Verse 10

प्रणवं पुरतः कृत्वा षड्जादिस्वरभेदतः । गीतं विधाय सानंदं सनृत्यं हस्तकान्वितम्

Inuna niya ang Praṇava (Oṃ), at sa pag-iiba ng mga himig mula sa Ṣaḍja, umawit siyang may galak—sumasayaw din, kalakip ang makahulugang kumpas ng mga kamay.

Verse 11

अंगहारैर्मनोहारि चारी मंडलसंयुतम् । क्षणं तत्र सरस्तीरे उपविष्टो महातपाः

Sa mga kaakit-akit na aṅgahāra, kalakip ang mga hakbang at pag-ikot sa bilog, ang dakilang asceta ay naupo roon sandali sa pampang ng lawa.

Verse 12

अद्राक्षीद्राक्षसं घोरमतीव विकृताकृतिम् । शुष्कशंखकपोलास्यं निमग्ना पिंगलोचनम्

Nakita niya ang isang kakila-kilabot na rākṣasa, lubhang pangit ang anyo—ang pisngi at mukha’y tila tuyong kabibe ng conch, at ang mapulang-dilaw na mga mata’y lubog na lubog.

Verse 13

रूक्षस्फुटितकेशाग्रं महालंब शिरोधरम् । अतीव चिपिट घ्राणं शुष्कौष्ठमतिदंतुरम्

Ang mga dulo ng buhok nito ay magaspang at biyak; ang ulo at leeg ay nakalaylay nang mabigat. Ang ilong ay sobrang pango, tuyo ang mga labi, at ang mga ngipin ay nakakatakot na nakausli.

Verse 14

महाविशालमौलिं च प्रोर्ध्वीभूतशिरोरुहम् । प्रलंबकर्णपालीकं पिंगलश्मश्रुभीषणम्

Siya ay may napakalaking ulo, na ang buhok ay nakatayo; ang kanyang mga umbok ng tainga ay nakalaylay nang mahaba, at siya ay mukhang nakapangingilabot na may mapupulang balbas.

Verse 15

प्रलंबित ललज्जिह्वमत्युत्कट कृकाटिकम् । स्थूलास्थि जत्रु संस्थानं दीर्घस्कंधद्वयोत्कटम्

Ang kanyang dila ay nakalawit, ang kanyang leeg ay nakakatakot na litaw; ang kanyang balagat at dibdib ay gawa sa makakapal na buto, at ang kanyang dalawang balikat ay mahaba at nakakabahalang malaki.

Verse 16

निमग्नकक्षाकुहरं शुष्कह्रस्व भुजद्वयम् । विरलांगुलिहस्ताग्रं नतपीन नखावलिम्

Ang mga hukay ng kanyang kilikili ay malalim na nakalubog; ang parehong mga braso ay tuyo at maikli. Ang mga dulo ng kanyang daliri ay may kakaunti at maninipis na daliri, at ang kanyang mga kuko ay baluktot at makapal.

Verse 17

विशुष्क पांसुलोत्क्रोडं पृष्ठलग्नोदरत्वचम् । कटीतटेन विकटं निर्मांसत्रिकबंधनम्

Ang kanyang balakang ay lubhang tuyo at maalikabok; ang balat ng kanyang tiyan ay nakadikit sa kanyang likod. Ang kanyang baywang ay tabingi at nakakatakot, at ang mga dugtungan ng likod ay nakatali ng mga butong walang laman.

Verse 18

प्रलंब स्फिग्युगयुतं शुष्कमुष्काल्पमेहनम् । दीर्घनिर्मांसलोरूकं स्थूलजान्वस्थिपंजरम्

Ang kanyang puwitan ay nakalaylay; ang kanyang mga bayag ay kulubot at ang kanyang ari ay maliit. Ang kanyang mga hita ay mahaba at walang laman, at ang kanyang mga tuhod ay mabigat na parang nakakatakot na hawla ng buto.

Verse 19

अस्थिचर्मावशेषं च शिराजालितविग्रहम् । शिरालं दीर्घजंघं च स्थूलगुल्फास्थिभीषणम्

Siya ay halos buto't balat na lamang; ang kanyang katawan ay nababalot ng mga nakausling ugat. Puno ng ugat, may mahahabang binti, siya ay mukhang nakakatakot na may makakapal na buto sa bukung-bukong.

Verse 20

अतिविस्तृत पादं च दीर्घवक्रकृशांगुलिम् । अस्थिचर्मावशेषेण शिराताडितविग्रहम्

Ang kanyang mga paa ay labis na malapad, na may mga daliring mahaba, baluktot, at manipis. Dahil buto't balat na lamang, ang kanyang buong katawan ay mukhang bugbog at guhit-guhit ng mga namamagang ugat.

Verse 21

विकटं भीषणाकारं क्षुत्क्षाममतिलोमशम् । दावदग्धद्रुमाकारमति चंचललोचनम्

Kakaiba at nakakatakot ang anyo, siya ay payat na payat dahil sa gutom at nababalot ng labis na balahibo. Siya ay mukhang punong nasunog ng apoy sa gubat, at ang kanyang mga mata ay malikot.

Verse 22

मूर्तं भयानकमिव सर्वप्राणिभयप्रदम् । हृदयाकंपनं दृष्ट्वा तं प्रेतं वृद्धतापसः । अतिदीनाननं कस्त्वमिति धैर्येण पृष्टवान्

Pagkakita sa preta na iyon—na parang takot na nagkatawang-tao, nagbibigay ng sindak sa lahat ng nilalang, at nagpapanginig ng puso—ang matandang asetiko, na may matatag na tapang, ay nagtanong: "O ikaw na may pinaka-kaawa-awang mukha, sino ka?"

Verse 23

कुतस्त्वमिह संप्राप्तः कस्मात्ते गतिरीदृशी । अनुक्रोशधियारक्षः पृच्छामि वद निर्भयम्

Saan ka nagmula at naparito? Bakit ganyan ang iyong kalagayan? O espiritu, sa pusong mahabagin ay nagtatanong ako—magsalita ka nang walang takot.

Verse 24

अस्माकं तापसानां च न भयं त्वद्विधान्मनाक् । शिवनामसहस्राणां विभूतिकृतवर्मणाम्

Kaming mga tapasvin ay ni katiting na takot ay wala sa mga tulad mo; sapagkat kami’y nababalutan ng banal na abo at iniingatan ng pagbigkas ng sanlibong Pangalan ni Śiva.

Verse 25

तापसोदीरितमिति तद्रक्षः प्रीतिपूवर्कम् । निशम्य प्रांजलिः प्राह तं कृपालुं तपोधनम्

Nang marinig ng rākṣasa ang sinabi ng asceta, siya’y nalugod; nagbigay-galang na magkasalikop ang mga palad at nagsalita sa mahabaging pantas na may yaman ng tapas.

Verse 26

राक्षस उवाच । अनुक्रोशोस्ति यदि ते भगवंस्तापसोत्तम । स्ववृत्तांतं तदा वच्मि शृणुष्वावहितः क्षणम्

Ang rākṣasa ay nagsabi: “O kagalang-galang na pinakadakila sa mga asceta, kung may habag ka, isasalaysay ko ang aking sariling buhay—makinig kang mabuti sandali.”

Verse 27

प्रतिष्ठानाभिधानोस्ति देशो गोदावरी तटे । तीर्थप्रतिग्रहरुचिस्तत्रासं ब्राह्मणस्त्वहम्

May isang pook na tinatawag na Pratiṣṭhāna sa pampang ng Godāvarī. Doon ako namuhay bilang brāhmaṇa, na ikinagagalak ang pagtanggap ng mga handog na kaugnay ng mga ritwal ng paglalakbay-dambana.

Verse 28

तेन कर्मविपाकेन प्राप्तोस्मि गतिमीदृशीम् । मरुस्थले महाघोरे तरुतोयविवर्जिते

Dahil sa paghinog ng gayong karma, sinapit ko ang ganitong kapalaran—itinapon sa kakila-kilabot na ilang, salat sa puno at tubig.

Verse 29

गतो बहुतरः कालस्तत्र मे वसतो मुने । क्षुधितस्य तृषार्तस्य शीततापसहस्य च

O muni, napakahabang panahon na ang lumipas habang ako’y naninirahan doon—gutom, pinahihirapan ng uhaw, at nagtitiis ng lamig at init.

Verse 30

वर्षत्यपि महामेघे धारासारैर्दिवानिशम् । प्रावृट्कालेऽनिले वाति किंचित्प्रावरणं न मे

Kahit bumuhos ang malalaking ulap ng malalakas na ulan araw at gabi, at kahit humihip ang hanging tag-ulan, wala man lamang akong munting pantakip.

Verse 31

पर्वण्यदत्तदाना ये कृततीर्थप्रतिग्रहाः । त इमां योनिमृच्छंति महादुःख निबंधनीम्

Yaong tumatanggap ng mga handog sa paglalakbay-dambana ngunit hindi nagbibigay ng limos sa mga banal na araw ng kapistahan, sila’y nahuhulog sa ganitong sinapupunan—isang gapos na nagbubunga ng matinding dusa.

Verse 32

गते बहुतिथे काले मरुभूमौ मुने मया । दृष्टो ब्राह्मणदायाद एकदा कश्चिदागतः

Pagkaraan ng napakahabang panahon, O muni, sa ilang na iyon, minsan ay nakita ko ang isang inapo ng brāhmaṇa na dumating doon.

Verse 33

सूर्योदयमनुप्राप्य संध्याविधिविवर्जितः । कृत्वा मूत्रपुरीषे तु शौचाचमनवर्जितः

Nang sumapit ang pagsikat ng araw, kinaligtaan niya ang mga ritwal ng sandhyā; at matapos dumumi, hindi siya naglinis o nagsagawa ng ācamana.

Verse 34

मुक्तकच्छमशौचं च संध्याकर्मविवर्जितम् । तं दृष्ट्वा तच्छरीरेहं संक्रांतो भोगलिप्सया

Nang makita ang Brāhmaṇa na iyon—pabaya sa pananamit, marumi, at tinalikuran ang mga ritwal ng dapit-hapon—pumasok ako sa kanyang katawan dahil sa pagnanasa sa aliw.

Verse 35

स द्विजो मंदभाग्यान्मे केनचिद्वणिजा सह । अर्थलोभेन संप्राप्तः पुरीं पुण्यामिमां मुने

Ang Brāhmaṇa na iyon—na malas para sa akin—ay dumating sa banal na lungsod na ito, O pantas, kasama ang isang mangangalakal, dala ng kasakiman sa yaman.

Verse 36

अंतःपुरि प्रविष्टोभूत्स द्विजो मुनिसत्तम । तच्छरीराद्बहिर्भूतस्त्वहं पापैः समं क्षणात्

Nang pumasok ang Brāhmaṇa sa loob ng lungsod, O pinakamahusay sa mga pantas, agad akong napatalsik mula sa kanyang katawan kasama ang mga kasalanan.

Verse 37

प्रवेशो नास्ति चास्माकं प्रेतानां तपसां निधे । महतां पातकानां च वाराणस्यां शिवाज्ञया

Para sa aming mga preta, walang pahintulot na pumasok—maging ang mga malalaking kasalanan—sa Vārāṇasī, O yaman ng penitensya, sa utos ni Shiva.

Verse 38

अद्यापि तानि पापानि तद्बहिर्निर्गमेच्छया । बहिरेव हि तिष्ठंति सीम्नि प्रमथसाध्वसात्

Hanggang ngayon, yaong mga kasalanan, sabik na mailabas siya, ay nananatili lamang sa hanggahan—sa labas nga—dahil sa takot sa mga Pramatha ni Śiva.

Verse 39

अद्य श्वो वा परश्वो वा स बहिर्निर्गमिष्यति । इत्याशया स्थिताः स्मो वै यावदद्य तपोधन

‘Ngayon, o bukas, o sa makalawa, lalabas siya’—sa pag-asang ito kami’y naghintay hanggang ngayon, O mayamang sa tapas.

Verse 40

नाद्यापि स बहिर्गच्छेन्नाद्याप्याशा प्रयाति नः । इत्यास्महे निराधारा आशापाश नियंत्रिताः

Ngunit hanggang ngayon, hindi pa rin siya lumalabas, at hindi rin lumilisan ang aming pag-asa. Kaya kami’y nananatiling walang sandigan, bihag ng tali ng pag-asa.

Verse 41

चित्रमद्यतनं वच्मि तपस्विंस्तन्निशामय । अतीव भावि कल्याणमिति मन्येऽधुनैव हि

Isasalaysay ko ang isang kababalaghan ng araw na ito—pakinggan mo, O mapagpakasakit. Iniisip kong isang napakadakilang pagpapala ang malapit nang mangyari, ngayon din.

Verse 42

आप्रयागं प्रतिदिनं प्रयामः क्षुधिता वयम् । आहारकाम्यया क्वापि परं नो किंचिदाप्नुमः

Gutom na gutom kami, at araw-araw ay gumagala hanggang Prayāga, naghahanap ng pagkain; ngunit wala kaming nakukuha ni anuman.

Verse 43

संति सर्वत्र फलिनः पादपाः प्रतिकाननम् । जलाशयाश्च स्वच्छापाः संति भूम्यां पदेपदे

Sa bawat dako, sa bawat kakahuyan, may mga punong hitik sa bunga; at sa lupa, sa bawat hakbang, may mga imbakan ng tubig na malinaw ang tubig.

Verse 44

अन्यान्यपि च भक्ष्याणि सर्वेषां सुलभान्यहो । पानान्यपि विचित्राणि संति भूयांसि सर्वतः

May iba’t ibang pagkain din—madaling makamtan ng lahat, tunay nga; at sa paligid, sagana rin ang sari-saring inumin sa bawat panig.

Verse 45

परं नो दृग्गतान्येव दूरे दूरे व्रजंत्यहो । दैवादद्यैकमायांतं दृष्ट्वा कार्पटिकं मुने

Ngunit ang anumang masilayan ng aming mga mata ay tila lalong lumalayo, palayo nang palayo—ay, sa aba! Datapwa’t ngayon, sa tadhana, nang makita ang isang pulubing balot sa basahan na papalapit, O muni…

Verse 46

तस्यांतिकमहं प्राप्तः क्षुधया परिपीडितः । प्रसह्य भक्षयाम्येनमिति मत्वा त्वरान्वितः

Dahil sa matinding gutom, lumapit ako sa kanya; at sa pag-iisip na, ‘Aagawin ko siya at lalamunin,’ nagmadali akong sumugod.

Verse 47

यावत्तं तु जिघृक्षामि तावत्तद्वदनांबुजात् । शिवनामपवित्रा वाङ्निरगाद्विघ्नहारिणी

Ngunit nang aagawin ko na siya, mula sa lotus ng kanyang bibig ay lumabas ang pananalitang pinabanal ng Pangalan ni Śiva—na nag-aalis ng bawat hadlang.

Verse 48

शिवनामस्मरणतो मदीयमपि पातकम् । मंदीभूतं ततस्तेन प्रवेशं लब्धवानहम्

Sa pag-alaala sa Banal na Pangalan ni Śiva, maging ang aking sariling kasalanan ay nanghina; at dahil doon, nakamit ko ang pagpasok (kasama niya).

Verse 49

सीमस्थैः प्रमथैर्नाहं सद्यो दृग्गोचरीकृतः । शिवनामश्रुतौ येषां तान्न पश्येद्यमोपि यत्

Hindi ako agad nakita ng mga Pramatha na nakatalaga sa hangganan; sapagkat yaong mga nakarinig ng Pangalan ni Śiva—maging si Yama man ay hindi sila natatanaw.

Verse 50

अंतर्गेहस्य सीमानं प्राप्तस्तेन सहाधुना । स तु कार्पटिको मध्यं प्रविष्टोहमिहस्थितः

Ngayon, kasama niya, narating ko ang hangganan ng panloob na sagradong pook; ang basahan-damit na pulubi ay pumasok sa gitna, samantalang ako’y nakatayo rito.

Verse 51

आत्मानं बहुमन्येहं त्वां विलोक्याधुना मुने । मामुद्धर कृपालो त्वं योनेरस्मात्सदारुणात्

Ngayong nakita kita, O muni, itinuturing kong lubhang mapalad ang aking sarili. Ikaw na mahabagin—iahon mo ako mula sa kalagayang-‘sinapupunan’ na ito, na laging kakila-kilabot!

Verse 52

इति प्रेतवचः श्रुत्वा स कृपालुस्तपोधनः । मनसा चिंतयामास धिङ्निजार्थोद्यमान्नरान्

Pagkarinig sa mga salitang ito ng preta, ang mahabaging tapodhana ay nagmuni-muni sa kanyang puso: “Kasuklam-suklam ang mga taong nagsisikap lamang para sa sariling kapakinabangan!”

Verse 53

स्वोदरं भर यः सर्वे पशुपक्षिमृगादयः । स एव धन्यः संसारे यः परार्थोद्यतः सदा

Lahat ng nilalang—baka, ibon, mababangis na hayop at iba pa—ang pinupuno lamang ay sariling tiyan. Ngunit sa sanlibutan, tunay na mapalad ang laging nagsisikap para sa kapakanan ng kapwa.

Verse 54

तपसाद्य निजेनाहं प्रेतमेतमघातुरम् । मामेव शरणं प्राप्तमुद्धरिष्याम्यसंशयम्

Sa aking sariling tapasya, tiyak kong iaahon ang nagdurusang pretang ito, na lumapit sa Akin lamang bilang kanlungan—walang alinlangan.

Verse 55

विमृश्येति स वै चित्ते पिशाचं प्राह सत्तमः । विमलोदे सरस्यस्मिन्स्नाहि रे पापनुत्तये

Matapos pagnilayan sa kanyang puso, sinabi ng dakilang banal sa piśāca: “Maligo ka sa lawaing Vimaloda na ito, upang maalis ang kasalanan.”

Verse 56

पिशाच ते पिशाचत्वं तीर्थस्यास्य प्रभावतः । कपर्दीशेक्षणादद्य क्षणात्क्षीणं विनंक्ष्यति

“O piśāca, sa bisa ng tīrtha na ito—at sa mismong sulyap ni Kapardīśa—ang iyong pagka-piśāca ay mauubos at maglalaho ngayon sa isang kisap-mata.”

Verse 57

श्रुत्वेति स मुनेर्वाक्यं प्रेतः प्राह प्रणम्य तम् । प्रीतात्मा प्रीतमनसं प्रबद्धकरसंपुटः

Nang marinig ang mga salita ng muni, ang preta ay nagsalita matapos yumukod sa kanya—masaya ang puso, lugod ang isip, at magkasalikop ang mga kamay sa paggalang.

Verse 58

पानीयं पातुमपि नो लभेयं मुनिसत्तम । स्नानस्य का कथा नाथ रक्षेयुर्जलदेवताः

“O pinakadakila sa mga muni, ni hindi man ako makakuha ng tubig na maiinom. Paano pa ang paliligo, O Panginoon? Pipigilin ako ng mga diyos ng tubig.”

Verse 59

पानस्याप्यत्र का वार्ता जलस्पर्शोपि दुर्लभः । इति प्रेतोक्तमाकर्ण्य स भृशं प्रीतिमानभूत्

“Dito, anong pag-asa pa ang uminom? Maging ang paghipo sa tubig ay bihira.” Nang marinig ang mga salitang ito ng preta, siya’y labis na nagalak.

Verse 60

उवाच च तपस्वी तं जगदुद्धरणक्षमः । गृहाणेमां विभूतिं त्वं ललाटफलके कुरु

Pagkaraan, ang mapagpakasakit, na may kakayahang mag-angat sa sanlibutan, ay nagsabi sa kanya: “Tanggapin mo ang banal na abo (vibhūti) na ito at ipahid sa iyong noo.”

Verse 61

अस्माद्विभूतिमाहात्म्यात्प्रेत कोपि न कुत्रचित् । बाधा करोति कस्यापि महापातकिनोप्यहो

“Sa kadakilaan ng vibhūti na ito, walang preta saanman ang makapipinsala kaninuman—nakapagtataka, kahit sa isang malaking makasalanan.”

Verse 62

भालं विभूतिधवलं विलोक्य यमकिंकराः । पापिनोपि पलायंते भीताः पाशुपतास्त्रतः

Nang makita ng mga lingkod ni Yama ang noong pinaputi ng vibhūti, sila’y tumatakas—maging ang mga makasalanan—nanginginig na tila tinamaan ng sandatang Pāśupata.

Verse 63

अस्थिध्वजांकितं दृष्ट्वा यथा पांथा जलाशयम् । दूरं यंति तथा भस्म भालांकं यमकिंकराः

Gaya ng mga manlalakbay na, pagkakita sa palatandaang tumuturo sa imbakan ng tubig, ay lumalayo at tumutungo roon, gayon din ang mga lingkod ni Yama: pagtanaw sa noo na may tanda ng banal na abo, sila’y napapaurong at lumalayo.

Verse 64

कृतभूति तनुत्राणं शिवमंत्रैर्नरोत्तमम् । नोपसर्पंति नियतमपि हिंस्राः समंततः

Sa pinakamainam sa mga tao, ang banal na abo (vibhūti) na pinabanal ng mga mantra ni Śiva ay nagiging panangga ng katawan; kahit ang mararahas na nilalang sa paligid ay hindi man lamang lumalapit sa kanya.

Verse 66

सर्वेभ्यो दुष्टसत्त्वेभ्यो यतो रक्षेदहर्निशम् । रक्षत्येषा ततः प्रोक्ता विभूतिर्भूतिकृद्यतः

Sapagkat ito’y nagbabantay araw at gabi laban sa bawat masamang nilalang, at siya ring nag-iingat, kaya ito’y tinawag na vibhūti—sapagkat nagkakaloob ito ng kagalingan at mapalad na kaganapan.

Verse 67

भासनाद्भर्त्सनाद्भस्म पांसुः पांसुत्वदायतः । पापानां क्षारणात्क्षारो बुधेरेवं निरुच्यते

Tinatawag itong bhasma sapagkat ito’y nagliliwanag at sumasaway sa kasamaan; tinatawag itong alikabok (pāṃsu) sapagkat ginagawang alikabok ang lahat; tinatawag itong alkali (kṣāra) sapagkat ‘kinakayod’ nito ang mga kasalanan—ganyan ipinaliliwanag ng mga pantas ang mga kahulugan nito.

Verse 68

गृहीत्वा धारमध्यात्स भस्म प्रेतकरेऽर्पयत् । सोप्यादरात्समादाय भालदेशे न्यवेशयत्

Kumuha siya ng abo mula sa gitna ng agos at inilagay iyon sa palad ng espiritu; at yaon nama’y buong paggalang na tinanggap at ipinahid sa bahagi ng noo.

Verse 69

विभूतिधारिणं वीक्ष्य पिशाचं जलदेवताः । जलावगाहनपरं वारयांचक्रिरे न तम्

Nang makita ng mga diyos ng tubig ang piśāca na may suot na banal na vibhūti, hindi nila siya pinigilan, bagaman taimtim siyang nagnanais lumusong upang maligo.

Verse 70

स्नात्वा पीत्वा स निर्गच्छेद्यावत्तस्माज्जलाशयात् । तावत्पैशाच्यमगमद्दिव्यदेहमवाप च

Pagkaligo at pag-inom, paglabas niya mula sa imbakan ng tubig, agad na nawala ang kalagayang piśāca—at nakamtan niya ang isang dibinong katawan.

Verse 71

दिव्यमालांबरधरो दिव्यगंधानुलेपनः । दिव्ययानं समारुह्य वर्त्म प्राप्तोथ पावनम्

May suot na mga dibinong kuwintas ng bulaklak at kasuotan, pinahiran ng makalangit na halimuyak, sumakay siya sa isang sasakyang panglangit at narating ang landasing nagpapadalisay.

Verse 72

गच्छता तेन गगने स तपस्वी नमस्कृतः । प्रोच्चैः प्रोवाच भगवन्मोचितोस्मि त्वयानघ

Habang siya’y naglalakbay sa himpapawid, isang tapasing pantas ang kanyang binati; at sumigaw siya nang malakas, “O Panginoon, O walang dungis—pinalaya mo ako!”

Verse 73

तस्मात्कदर्ययोनित्वादतीव परिनिंदितात् । अस्य तीर्थस्य माहात्म्याद्दिव्यदेहमवाप्तवान्

Kaya mula sa kasuklam-suklam at lubhang hinahamak na kalagayang kapanganakan, sa bisa ng kadakilaan (māhātmya) ng tīrthang ito, nakamtan niya ang isang dibinong katawan.

Verse 74

पिशाचमोचनं तीर्थमद्यारभ्य समाख्यया । अन्येषामपि पैशाच्यमिदं स्नानाद्धरिष्यति

Mula sa araw na ito, sa pangalan ay kikilalanin itong ‘Piśācamocana Tīrtha’; at para rin sa iba, ang pagligo rito’y mag-aalis ng kalagayang piśāca.

Verse 75

अस्मिंस्तीर्थे महापुण्ये ये स्नास्यंतीह मानवाः । पिंडांश्च निर्वपिष्यंति संध्यातर्पणपूर्वकम्

Sa dakilang mapagpalang tīrtha na ito, yaong mga taong maliligo rito—at pagkatapos isagawa ang mga ritwal sa sandhyā at ang tarpaṇa—ay mag-aalay ng mga piṇḍa.

Verse 76

दैवात्पैशाच्यमापन्नास्तेषां पितृपितामहाः । तेपि पैशाच्यमुत्सृज्य यास्यंति परमां गतिम्

Kahit na sa tadhana’y ang kanilang mga ama at mga ninuno sa ikalawang salinlahi ay napasailalim sa kalagayang piśāca, sila man—pagkatalikod sa gayong anyo—ay tutungo sa pinakamataas na hantungan.

Verse 77

अद्यशुक्लचतुर्दश्यां मार्गेमासि तपोनिधे । अत्र स्नानादिकं कार्यं पैशाच्यपरिमोचनम

O kayamanang asceta, ngayong maliwanag na ika-labing-apat na araw ng buwan ng Mārgaśīrṣa, nararapat gawin dito ang pagligo at kaugnay na mga ritwal; ito’y paglaya sa piśāca-paghihirap.

Verse 78

इमां सांवत्सरीं यात्रां ये करिष्यंति मानवाः । तीर्थप्रतिग्रहात्पापान्निःसरिष्यंति ते नराः

Ang mga taong magsasagawa ng taunang paglalakbay-pananampalataya na ito ay, sa pagtanggap ng biyaya ng tīrtha, makalalabas sa mga kasalanan at maiiwan ang mga iyon.

Verse 79

पिशाचमोचने स्नात्वा कपर्दीशं समर्च्य च । कृत्वा तत्रान्नदानं च नरोन्यत्रापि निर्भयाः

Pagkaligo sa Piśācamocana, at pagsamba kay Panginoong Kapardīśa, at pag-aalay roon ng kaloob na pagkain, ang tao’y nagiging walang takot—kahit saan man.

Verse 80

मार्गशुक्लचतुर्दश्यां कपर्दीश्वर संनिधौ । स्नात्वान्यत्रापि मरणान्न पैशाच्यमवाप्नुयुः

Sa maliwanag na ika-labing-apat ng Mārgaśīrṣa, sa harap ni Kapardīśvara, kapag naligo sila, kahit mamatay man sa ibang dako, hindi sila mahuhulog sa pighating piśāca.

Verse 81

इत्युक्त्वा दिव्यपुरुषो भूयोभूयो नमस्य तम् । तपोधनं महाभागो दिव्यां गतिमवाप्तवान्

Pagkasabi nito, ang banal na nilalang ay paulit-ulit na yumukod sa dakilang asceta; at ang mapalad na iyon ay nagkamit ng makalangit na kalagayan.

Verse 82

तपोधनोपि तं दृष्ट्वा महाश्चर्यं घटोद्भव । कपर्दीश्वरमाराध्य कालान्निर्वाणमाप्तवान्

O Agastya, isinilang sa banga, maging ang ascetang iyon, nang makita ang dakilang kababalaghan, ay sumamba kay Kapardīśvara; at sa takdang panahon ay nakamit niya ang nirvāṇa, ang ganap na paglaya.

Verse 83

पिशाचमोचनं तीर्थं तदारभ्य महामुने । वाराणस्यां परां ख्यातिमगमत्सर्वपापहृत्

Mula noon, O dakilang muni, ang Piśācamocana na tīrtha ay nagkamit ng sukdulang katanyagan sa Vārāṇasī, sapagkat winawaksi nito ang lahat ng kasalanan.

Verse 84

पैशाचमोचने तीर्थे संभोज्य शिवयोगिनम् । कोटिभोज्यफलं सम्यगेकैक परिसंख्यया

Sa Paiśācamocana Tīrtha, sa pagpapakain sa isang Śiva-yogin ay tunay na nagbubunga ng gantimpalang katulad ng pagpapakain sa mga koro-korong panauhin; gayon sinusukat ang bisa ng bawat gawa.

Verse 85

श्रुत्वाध्यायमिमं पुण्यं नरो नियतमानसः । भूतैः प्रेतैः पिशाचैश्च कदाचिन्नाभिभूयते

Ang taong may disiplinadong isipan, matapos marinig ang banal na kabanatang ito, ay kailanman ay hindi napapanaig ng mga bhūta, preta, at piśāca.

Verse 86

बालग्रहाभिभूतानां बालानां शांतिकारकम् । पठनीयं प्रयत्नेन महाख्यानमिदं परम्

Ito ang pinakamataas na dakilang salaysay na dapat bigkasin nang buong pagsisikap; ito’y nagdudulot ng pagpapayapa at pag-iingat sa mga batang sinasalanta ng bāla-graha.

Verse 87

इदमाख्यानमाकर्ण्य गच्छन्देशांतरं नरः । चोरव्याघ्रपिशाचाद्यैर्नाभिभूयेत कुत्रचित्

Ang taong nakarinig sa banal na salaysay na ito, kahit maglakbay sa ibang lupain, ay saanman ay hindi napapanaig ng mga magnanakaw, tigre, piśāca, at iba pa.