Adhyaya 59

Sa pagtawid sa Jāhnavī, dinala ni Lakṣmaṇa si Sītā sa isang nakapanghihilakbot na gubat ayon sa utos ni Rāma. Inilarawan ang paligid na tila salamin ng dalamhati ni Sītā: mga tinik na sumusugat, naglalagablab na apoy sa gubat, mababangis na hayop, at masasamang ibon na nagpapahiwatig ng kapahamakan. Pinilit ni Sītā si Lakṣmaṇa na sabihin ang katotohanan; nang malaman niya ang dahilan ng pag-iwan—ang bulung-bulungan ng bayan—paulit-ulit siyang nawalan ng malay at nanaghoy sa wari’y pagsalungat ni Rāma at sa kawalang-katarungan ng paratang. Narinig ni Vālmīki ang kanyang pag-iyak, lumapit kasama ang mga alagad, at inaliw siya, ipinakilalang siya ang espirituwal na guro ng kanyang ama at nag-alok ng kanlungan sa āśrama. Sa hermitage, namuhay si Sītā nang may tapas at tapat na debosyon kay Rāma, at kalaunan ay nagsilang ng dalawang anak. Isinagawa ni Vālmīki ang mga saṃskāra; at sa ugnay-ritwal sa mga damong kuśa at lava, pinangalanan ang mga bata bilang Kuśa at Lava. Pagkaraan, sinanay sila sa Veda, Dhanurveda, at maging sa Rāmāyaṇa mismo.