Adhyaya 92: The Demon King’s Council Deliberation and the Mobilization of an Army to Conquer the Devas

Verse 1

श्रीवराह उवाच । गते तु नारदे दैत्यश्चिन्तयामास तां शुभाम् । कथितां नारदमुखाच्छ्रुत्वा विस्मितमानसः ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—நாரதர் சென்றபின், தைத்யன் அந்த மங்களமான தேவியை நினைத்தான். நாரதரின் வாய்மொழி வர்ணனையை கேட்டதும் அவன் மனம் வியப்பால் நிறைந்தது।

Verse 2

गुरुपत्नी राजपत्नी तथा सामन्तयोषितः । जिघृक्षन् नश्यते राजा तथागम्यागमेन च ॥

குருவின் மனைவி, மற்றொரு அரசனின் மனைவி, அல்லது சாமந்தர்களின் பெண்களை அணுக விரும்பும் அரசன் அழிவடைவான்; அணுகக் கூடாதவற்றை அணுகும் அநியாய உறவினாலும் அவன் நாசமடைவான்।

Verse 3

प्रघसेनैवमुक्तस्तु विघसो वाक्यमब्रवीत् । सम्यगुक्तं प्रघसेन तां देवीं प्रति पार्थिव ॥

பிரகசேனன் இவ்வாறு கூறியபோது விகசன் பதிலளித்தான்— “அரசே, அந்த தேவியைப் பற்றி நீ நன்றாகவே கூறினாய், பிரகசேனனே।”

Verse 4

यदि नाम मतैक्यं तु बुद्धिः स्मरणमागता । वरणीया कुमारी तु सर्वदा विजिगीषुभिः । न स्वतन्त्रेण कन्यायाः कार्यं क्वापि प्रकर्षणम् ॥

உண்மையாகவே கருத்தொற்றுமையும் உறுதியான தீர்மானமும் ஏற்பட்டிருந்தால், வெற்றியை நாடும் அரசர்கள் எப்போதும் அந்த கன்னியை வரிக்க (திருமணத்திற்காக நாட) வேண்டும். ஆனால் ஒரு பெண்ணைப் பற்றிய எந்தச் செயலும் அவள் தனித்தனியாக (காவலர் அனுமதி இன்றி) எங்கும் வலியுறுத்தி முன்னெடுக்கக் கூடாது.

Verse 5

यदि वो रोचते वाक्यं मदीयं मन्त्रिसत्तमाः । तदानीं तां शुभां देवीं गत्वा याचन्तु मन्त्रिणः ॥

அமைச்சர்களில் சிறந்தவர்களே, என் இந்தக் கருத்து உங்களுக்கு விருப்பமானதாக இருந்தால், உடனே சென்று அந்த மங்கள தேவியை முறையாக வேண்டி (மணம்கேட்டு) விண்ணப்பியுங்கள்.

Verse 6

यो महात्मा भवेत् तस्या बन्धुस्तं याचयामहे । साम्नैवादौ ततः पश्चात् करिष्यामः प्रदानकम् । ततो भेदं करिष्यामस्ततो दण्डं क्रमेण च ॥

அவளுடைய உறவினராக இருக்கும் எந்த மகாத்மாவையோ, அவரிடமே நாம் வேண்டுவோம். முதலில் சாமம் (சமாதானம்) வழியாக, பின்னர் தானம் (பரிசு) அளிப்போம். அதன் பின் பேதம் (பிளவு) ஏற்படுத்துவோம்; இறுதியில் படிப்படியாக தண்டம் (வலுக்கட்டாயம்) மேற்கொள்வோம்.

Verse 7

अनेन क्रमयोगेन यदि सा नैव लभ्यते । ततः सन्नह्य गच्छामो बलाद् गृह्णीम तां शुभाम् ॥

இந்த ஒழுங்கான முறையாலும் அவள் கிடைக்காவிட்டால், அப்போது நாம் ஆயத்தமாகச் சென்று வலுக்கட்டாயமாக அந்த மங்களமானவளைப் பிடித்து எடுத்துக்கொள்வோம்.

Verse 8

विघसेनैवमुक्ते तु शेषास्तु मन्त्रिणो वचः । शुभमूचुः प्रशंसन्तः सर्वे हर्षितया गिरा ॥

விகசேனன் இவ்வாறு கூறியபின், மீதமிருந்த அமைச்சர்கள் அனைவரும் அவன் சொற்களைப் புகழ்ந்து மகிழ்ச்சியுடனான குரலில் நல்வாக்குகளைச் சொல்லி ஒப்புதல் தெரிவித்தனர்।

Verse 9

साधूक्तं विघसेनेदं यत् तां प्रति वराननाम् । तदेव क्रियतां शीघ्रं दूतस्तत्र विसर्ज्यताम् ॥

அந்த அழகிய முகத்தையுடைய பெண்ணைப் பற்றி விகசேனன் நன்றாகவே கூறினான். அதே திட்டத்தை விரைவில் நிறைவேற்றுக; அங்கே தூதனை அனுப்புக।

Verse 10

यः सर्वशास्त्रनीतिज्ञः शुचिः शौर्यसमन्वितः । तस्माज् ज्ञात्वा तु तां देवीं वर्णतो रूपतो गुणैः ॥

எல்லா சாஸ்திரங்களும் அரசநீதியும் அறிந்தவன், தூய ஒழுக்கமுடையவன், வீரத்துடன் கூடியவன்—அவன் அந்த தேவியொத்த பெண்ணை குலநிலை, தோற்றம், குணங்கள் ஆகியவற்றால் அறிந்து தக்கவாறு செயல்படுக।

Verse 11

पराक्रमेण शौर्येण शौण्डीर्येण बलेन च । बन्धुवर्गेण सामग्र्य स्थानेन करणेन च । एवं ज्ञात्वा तु तां देवीं ततः कार्यं विधीयताम् ॥

போர்திறன், வீரியம், துணிவு, வலிமை; அவளுடைய உறவினர் வட்டம், வளங்கள்-தயார்நிலை, நிலைமை, செயல்முறை வழிகள்—இவற்றால் அந்த தேவியொத்த பெண்ணை அறிந்து, பின்னர் செய்யவேண்டியதை நிர்ணயிக்க வேண்டும்।

Verse 12

तामेव चिन्तयन् शर्म न लेभे दैत्यसत्तमः । अलंशर्मा महामन्त्री आनिनाय महाबलः ॥

தானவர்களில் சிறந்த ஷர்மா அவளையே நினைத்து அமைதி பெறவில்லை; அப்போது மிகுந்த வலிமையுடைய மகாமந்திரி அலம்ஷர்மா அந்த விஷயத்தை எடுத்துக்கொண்டு வந்தான்।

Verse 13

ततः सपदि दैत्यस्य तद्वचः साधु साध्विति । प्रशशंसुर्वरारोहे विघसं मन्त्रिसत्तमम् ॥

அப்போது உடனே அனைவரும் தைத்தியனின் சொற்களை “சாது, சாது” என்று புகழ்ந்தனர், ஓ அழகிய இடுப்புடையவளே; மேலும் அமைச்சர்களில் சிறந்த விகஸனையும் போற்றினர்।

Verse 14

प्रशस्य सर्वे तं दूतं संदेश्टुमुपचक्रमुः । विद्युत्प्रभं महाभागं महामायाविदं शुभम् ॥

அவனைத் தூதனாக அனைவரும் புகழ்ந்து, செய்தியை ஒப்படைக்கத் தொடங்கினர்—மின்னலைப் போல் ஒளிர்வான், பெருமைமிக்கவன், மகாமாயையில் தேர்ந்தவன், மங்களகரன்।

Verse 15

विसर्जयित्वा तं दूतं विघसो वाक्यमब्रवीत् । संनह्यन्तां दानवेन्द्राश्चतुरङ्गबलेन ह । क्रियतां विजयस्तावद् देवसैन्यं प्रति प्रभो ॥

அந்தத் தூதனை அனுப்பிவிட்டு விகஸன் கூறினான்—“தானவர்களின் தலைவர்கள் நான்கு அங்கங்களுடைய படையுடன் ஆயத்தமாகட்டும்; ஆண்டவனே, தேவர்களின் சேனைக்கு எதிராக இப்போதே வெற்றி ஏற்படுத்தப்படுக।”

Verse 16

असुरेन्द्र सुरैर्भग्नैस्तत्पराक्रमभीषिता । सा कन्या वशतामेति त्वयि शक्रसमागते ॥

அசுரேந்திரனே, தேவர்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டு அந்த வீரத்தால் அஞ்சியபோது, நீ சக்கிரனுக்கு ஒப்பாக (எதிர் இந்திரனாய்) வந்தவுடன் அந்தக் கன்னி உன் வசமாகிவிடுவாள்।

Verse 17

लोकपालैर्जितैः सर्वैस्तथैव मरुतां गणैः । नागैर्विद्याधरैः सिद्धैर्गन्धर्वैः सर्वतो जितैः । रुद्रैर्वसुभिरादित्यैस्त्वमेवेन्द्रो भविष्यसि ॥

எல்லா லோகபாலர்களும், அதுபோல மருதர்களின் கூட்டமும், மேலும் நாகர்கள், வித்யாதரர்கள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள்—எல்லாத் திசைகளிலும்—வென்றடக்கப்பட்டு, ருத்ரர்கள், வசுக்கள், ஆதித்யர்களும் அடக்கப்பட்டால், நீயே இந்திரனாவாய்।

Verse 18

इन्द्रस्य ते शतं कन्या देवगन्धर्वयोषितः । वशमायान्ति सा अपि स्यात् सर्वथा वशमागता ॥

இந்திரனுடைய நூறு கன்னியர்—தேவர் மற்றும் கந்தர்வப் பெண்கள்—உன் வசத்திற்குள் வருகின்றனர்; அவளும் எல்லாவிதத்திலும் முற்றிலும் வசப்படுவாள்।

Verse 19

एवमुक्तस्तदा दैत्यः सेनापतिमुवाच ह । विरूपाक्षं महामेघवर्णं नीलाञ्जनप्रभम् ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது அந்த தைத்தியன் தன் சேனாபதியிடம் பேசினான்—பெருமழைமேகம்போல் கருமை நிறமுடைய, நீல அஞ்சனப் பொலிவுடைய விரூபாக்ஷனை.

Verse 20

आनीयतां द्रुतं सैन्यं हस्त्यश्वथरपत्तिनाम् । येन देवान् सगन्धर्वान् जयामि युधि दुर्ज्जयान् ॥

யானை, குதிரை, தேர்கள், காலாட் படை ஆகியவற்றை விரைவாகக் கொண்டு வாருங்கள்; அதனால் நான் போரில் கந்தர்வர்களுடன் கூடிய, வெல்ல அரிய தேவர்களை வெல்வேன்।

Verse 21

एवमुक्ते विरूपाक्षस्तदा सेनापतिर्द्रुतम् । आनिनाय महत्सैन्यमनन्तमपराजितम् ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் சேனாபதி விரூபாக்ஷன் உடனே அளவற்ற, தோற்காத பெரும் படையை விரைவாகக் கொண்டு வந்தான்।

Verse 22

एकैको दानवस्तत्र वज्रहस्तसमो युधि । एकैकं स्पर्धते देवं जेतुं स्वेन बलेन ह ॥

அங்கே ஒவ்வொரு தானவனும் போரில் வஜ்ரஹஸ்தன் (இந்திரன்) போல் இருந்தான்; ஒவ்வொருவனும் தன் வலிமையால் ஒரே ஒரு தேவனை நேருக்கு நேர் வெல்லப் போட்டியிட்டான்।

Verse 23

तस्याष्टौ मन्त्रिणः शूरा नीतिमन्तो बहुश्रुताः । प्रघसो विघसश्चैव शङ्कुकर्णो विभावसुः । विद्युन्माली सुमाली च पर्जन्यः क्रूर एव च ॥

அவனுக்கு எட்டு அமைச்சர்கள் இருந்தனர்—வீரரும், அரசநீதியில் தேர்ந்தவரும், பலசாஸ்திரம் அறிந்தவரும்: பிரகசன், விகசன், சங்குகர்ணன், விபாவசு, வித்யுன்மாலி, சுமாலி, பர்ஜன்யன், க்ரூரன்।

Verse 24

तेषां प्रधानभूतानामर्बुदं नवकोटयः । येषामेकस्यानुयाति तावद् बलमर्थोर्ज्जितम् ॥

அவர்களில் முதன்மையானோரின் படை ஒரு அர்புதமும் ஒன்பது கோடியும் அளவாயிருந்தது; அவர்களில் ஒருவரைத் தொடர்ந்து சென்றாலும் அதே அளவு வலிமை—வளங்களால் உறுதிப்பட்ட சக்தி—பின்தொடரும்।

Verse 25

तेषां नैकसहस्राणि दैत्यानां तु महात्मनाम् । समितिं चक्रुरव्यग्रास्तदा दैत्याः प्रहारिणः । प्रयाणं कारयामासुर्देवसैन्यजिघांसया ॥

அப்போது அந்த மகாத்மா தைத்யர்களில் பல ஆயிரம் பேர்—தடுமாற்றமின்றி தாக்குதலில் வல்லவர்கள்—சபை கூடி, தேவர்களின் சேனையை அழிக்க எண்ணி படையெடுப்பை ஏற்படுத்தினர்।

Verse 26

विचित्रयाना विविधध्वजाग्रा विचित्रशस्त्रा विविधोग्ररूपाः । दैत्या सुराञ् जेतुमिच्छन्त उच्चैर्ननर्तुरात्तायुधभीमहस्ताः ॥

அலங்காரமான வாகனங்களில் ஏறி, பலவகை கொடிமுனைகளுடன், விதவிதமான ஆயுதங்களால் ஆயத்தமாய், பல கொடிய உருவங்களைத் தாங்கிய தைத்யர்கள்—தேவர்களை வெல்ல விரும்பி—உயர்ந்த குரலில் முழங்கி நடனமாடினர்; அவர்களின் பயங்கரக் கைகளில் உயர்த்திய ஆயுதங்கள் இருந்தன।

Verse 27

एते मन्त्रिवरास्तस्य प्राधान्येन प्रकीर्तिताः । ते दानवेन्द्रमासीनमूचुः कृत्यं विधीयताम् ॥

இவர்கள் அவனுடைய சிறந்த அமைச்சர்கள்; முதன்மை வரிசையில் இவ்வாறு கூறப்பட்டனர். பின்னர் அமர்ந்திருந்த தானவேந்திரனிடம் அவர்கள்: “தேவையான செயலை நிறைவேற்ற ஏற்பாடு செய்யுங்கள்” என்று சொன்னார்கள்।

Verse 28

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा दानवेन्द्रो महाबलः । उवाच कन्यालाभार्थं नारदावाप्तनिश्चयः ॥

அவர்களின் சொற்களை கேட்டதும், மகாபலமுடைய தானவர்களின் தலைவன் பேசினான். நாரதரின் உபதேசத்தால் அவன் தீர்மானம் உறுதியாகி, கன்னியைக் பெறும் நோக்கில் உரைத்தான்.

Verse 29

महिष उवाच । मह्यं तु कथिता बाला नारदेन महर्षिणा । सा चाजित्य सुराध्यक्षं न लभ्येत वराङ्गना ॥

மகிஷன் கூறினான்—மகर्षி நாரதர் எனக்கு ஒரு கன்னியைப் பற்றி விவரித்தார். அந்த வராங்கனை தேவர்களின் தலைவனை வென்றிருந்தாலும், சாதாரண வழிகளில் பெற இயலாது.

Verse 30

एतदर्थं भवन्तो वै कथयन्तु विमृश्य वै । कथं सा लभ्यते बाला कथं देवाश्च निर्जिताः । भवेयुरिति तत्सर्वं कथयन्तु द्रुतं मम ॥

ஆகையால் நீங்கள் அனைவரும் சிந்தித்து கூறுங்கள்—அந்த கன்னி எவ்வாறு பெறப்படுவாள், தேவர்கள் எவ்வாறு அடக்கப்படுவர். இவை அனைத்தும் எவ்வாறு நிகழும் என்பதை எனக்கு விரைவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 31

एवमुक्तास्ततः सर्वे कथयामासुरञ्जसा । ऊचुः संमन्त्र्य ते सर्वे कथयामो वयं प्रभो ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அவர்கள் அனைவரும் நேர்மையாக விளக்கத் தொடங்கினர். ஒன்றுகூடி ஆலோசித்து அவர்கள் கூறினர்—“பிரபோ, நாங்கள் விளக்குகிறோம்.”

Verse 32

एवमुक्तस्तथोवाच प्रघसो दानवेश्वरम् । या सा ते कथिता दैत्य नारदेन महासती । सा शक्तिः परमा देवी वैष्णवी लोकधारिणी ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் பிரகசன் தானவேஸ்வரனிடம் சொன்னான்—“ஹே தைத்தியனே, நாரதர் உனக்குச் சொன்ன அந்த மகாசதி, அவளே பரம சக்தி—தேவி வைஷ்ணவி, உலகங்களைத் தாங்குபவள்.”