Adhyaya 92: The Demon King’s Council Deliberation and the Mobilization of an Army to Conquer the Devas

Verse 1

श्रीवराह उवाच । गते तु नारदे दैत्यश्चिन्तयामास तां शुभाम् । कथितां नारदमुखाच्छ्रुत्वा विस्मितमानसः ॥

ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದರು—ನಾರದನು ತೆರಳಿದ ಬಳಿಕ ದೈತ್ಯನು ಆ ಶುಭೆಯನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿದನು. ನಾರದನ ಮುಖದಿಂದ ವರ್ಣನೆ ಕೇಳಿ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿತು।

Verse 2

गुरुपत्नी राजपत्नी तथा सामन्तयोषितः । जिघृक्षन् नश्यते राजा तथागम्यागमेन च ॥

ಗುರುಪತ್ನಿ, ಇನ್ನೊಬ್ಬ ರಾಜನ ಪತ್ನಿ ಹಾಗೂ ಸಾಮಂತರ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಭೋಗಿಸಲು ಬಯಸುವ ರಾಜನು ನಾಶವಾಗುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಅಗಮ್ಯಾಗಮನವೆಂಬ ನಿಷಿದ್ಧ ಸಂಬಂಧಗಳಿಂದಲೂ ಅವನ ವಿನಾಶ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 3

प्रघसेनैवमुक्तस्तु विघसो वाक्यमब्रवीत् । सम्यगुक्तं प्रघसेन तां देवीं प्रति पार्थिव ॥

ಪ್ರಘಸೇನನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ವಿಘಸನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು— “ಹೇ ರಾಜನೇ, ಆ ದೇವಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನೀನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಹೇಳಿದೆ, ಪ್ರಘಸೇನ।”

Verse 4

यदि नाम मतैक्यं तु बुद्धिः स्मरणमागता । वरणीया कुमारी तु सर्वदा विजिगीषुभिः । न स्वतन्त्रेण कन्यायाः कार्यं क्वापि प्रकर्षणम् ॥

ನಿಜವಾಗಿ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಏಕ್ಯವೂ ದೃಢ ಸಂಕಲ್ಪವೂ ಉಂಟಾದರೆ, ಜಯವನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಸದಾ ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ವರಣ (ವಿವಾಹಾರ್ಥ) ಮಾಡಬೇಕು. ಆದರೆ ಕನ್ಯೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಅವಳು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ (ಪಾಲಕರ ಅನುಮತಿ ಇಲ್ಲದೆ) ಎಲ್ಲಿಯೂ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಮುಂದೂಡಬಾರದು.

Verse 5

यदि वो रोचते वाक्यं मदीयं मन्त्रिसत्तमाः । तदानीं तां शुभां देवीं गत्वा याचन्तु मन्त्रिणः ॥

ಹೇ ಮಂತ್ರಿಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ನನ್ನ ಈ ಮಾತು ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದರೆ, ಕೂಡಲೇ ಹೋಗಿ ಆ ಶುಭ ದೇವಿಯನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಯಾಚಿಸಿ (ವಿವಾಹಾರ್ಥವಾಗಿ ಬೇಡಿ).

Verse 6

यो महात्मा भवेत् तस्या बन्धुस्तं याचयामहे । साम्नैवादौ ततः पश्चात् करिष्यामः प्रदानकम् । ततो भेदं करिष्यामस्ततो दण्डं क्रमेण च ॥

ಅವಳ ಬಂಧುವಾಗಿರುವ ಯಾವ ಮಹಾತ್ಮನೋ, ಅವನನ್ನೇ ನಾವು ಯಾಚಿಸುತ್ತೇವೆ. ಮೊದಲು ಸಾಮ (ಸಮಾಧಾನ)ದಿಂದ, ನಂತರ ದಾನ (ಉಪಹಾರ) ನೀಡುತ್ತೇವೆ. ಬಳಿಕ ಭೇದ (ವಿಭಜನೆ) ಮಾಡುತ್ತೇವೆ; ಕೊನೆಗೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ದಂಡ (ಬಲಪ್ರಯೋಗ) ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.

Verse 7

अनेन क्रमयोगेन यदि सा नैव लभ्यते । ततः सन्नह्य गच्छामो बलाद् गृह्णीम तां शुभाम् ॥

ಈ ಕ್ರಮಬದ್ಧ ಉಪಾಯದಿಂದಲೂ ಅವಳು ಲಭಿಸದಿದ್ದರೆ, ಆಗ ನಾವು ಸನ್ನದ್ಧರಾಗಿ ಹೋಗಿ ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗಿ ಆ ಶುಭೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.

Verse 8

विघसेनैवमुक्ते तु शेषास्तु मन्त्रिणो वचः । शुभमूचुः प्रशंसन्तः सर्वे हर्षितया गिरा ॥

ವಿಘಸೇನನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಬಳಿಕ ಉಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಅವನ ವಚನವನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿ ಹರ್ಷಭರಿತ ವಾಣಿಯಿಂದ ಶುಭವಾಗಿ ಅನುಮೋದಿಸಿದರು।

Verse 9

साधूक्तं विघसेनेदं यत् तां प्रति वराननाम् । तदेव क्रियतां शीघ्रं दूतस्तत्र विसर्ज्यताम् ॥

ಆ ಸುಂದರಮುಖಿಯಾದ ಸ್ತ್ರೀಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ವಿಘಸೇನನು ಸದುಕ್ತಿಯನ್ನೇ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ಅದೇ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಶೀಘ್ರ ಮಾಡಲಿ; ಅಲ್ಲಿ ದೂತನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಲಿ।

Verse 10

यः सर्वशास्त्रनीतिज्ञः शुचिः शौर्यसमन्वितः । तस्माज् ज्ञात्वा तु तां देवीं वर्णतो रूपतो गुणैः ॥

ಯಾರು ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರ-ನೀತಿಜ್ಞನಾಗಿದ್ದು ಶುದ್ಧಾಚಾರಿಯೂ ಶೌರ್ಯಸಂಪನ್ನನೂ ಆಗಿರುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಆ ದೇವೀತುಲ್ಯ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ವರ್ಣ, ರೂಪ, ಗುಣಗಳಿಂದ ತಿಳಿದು ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಯಲಿ।

Verse 11

पराक्रमेण शौर्येण शौण्डीर्येण बलेन च । बन्धुवर्गेण सामग्र्य स्थानेन करणेन च । एवं ज्ञात्वा तु तां देवीं ततः कार्यं विधीयताम् ॥

ಪರಾಕ್ರಮ, ಶೌರ್ಯ, ಧೈರ್ಯ, ಬಲ; ಅವಳ ಬಂಧುವರ್ಗ, ಸಂಪನ್ಮೂಲ-ಸಿದ್ಧತೆ, ಸ್ಥಾನ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಸಾಧನ ಮಾರ್ಗಗಳು—ಇವೆಲ್ಲದಿಂದ ಆ ದೇವೀತುಲ್ಯ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ತಿಳಿದು ನಂತರ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯಿಸಲಿ।

Verse 12

तामेव चिन्तयन् शर्म न लेभे दैत्यसत्तमः । अलंशर्मा महामन्त्री आनिनाय महाबलः ॥

ದೈತ್ಯಶ್ರೇಷ್ಠ ಶರ್ಮನು ಅವಳನ್ನೇ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ; ಆಗ ಮಹಾಬಲವಂತನಾದ ಮಹಾಮಂತ್ರಿ ಅಲಂಶರ್ಮನು ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಂದನು।

Verse 13

ततः सपदि दैत्यस्य तद्वचः साधु साध्विति । प्रशशंसुर्वरारोहे विघसं मन्त्रिसत्तमम् ॥

ಆಗ ತಕ್ಷಣವೇ ಎಲ್ಲರೂ ದೈತ್ಯನ ವಚನವನ್ನು “ಸಾಧು, ಸಾಧು” ಎಂದು ಹೊಗಳಿದರು, ಹೇ ವರಾರೋಹಿಣಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಮಂತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ವಿಘಸನನ್ನೂ ಸ್ತುತಿಸಿದರು।

Verse 14

प्रशस्य सर्वे तं दूतं संदेश्टुमुपचक्रमुः । विद्युत्प्रभं महाभागं महामायाविदं शुभम् ॥

ಆ ದೂತನನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಪ್ರಶಂಸಿಸಿ, ಅವನಿಗೆ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಲು ಮುಂದಾದರು—ವಿದ್ಯುತ್‌ನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತ, ಮಹಾಮಾಯೆಯಲ್ಲಿ ನಿಪುಣ, ಶುಭಸ್ವರೂಪನು।

Verse 15

विसर्जयित्वा तं दूतं विघसो वाक्यमब्रवीत् । संनह्यन्तां दानवेन्द्राश्चतुरङ्गबलेन ह । क्रियतां विजयस्तावद् देवसैन्यं प्रति प्रभो ॥

ಆ ದೂತನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ ಬಳಿಕ ವಿಘಸನು ಹೇಳಿದನು—“ದಾನವೇಂದ್ರರು ಚತುರಂಗ ಬಲದೊಂದಿಗೆ ಸನ್ನದ್ಧರಾಗಲಿ; ಹೇ ಪ್ರಭು, ದೇವಸೈನ್ಯದ ವಿರುದ್ಧ ಈಗಲೇ ವಿಜಯವನ್ನು ಸಾಧಿಸಲಿ।”

Verse 16

असुरेन्द्र सुरैर्भग्नैस्तत्पराक्रमभीषिता । सा कन्या वशतामेति त्वयि शक्रसमागते ॥

ಹೇ ಅಸುರೇಂದ್ರ, ದೇವರುಗಳು ಸೋತು ಆ ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ ಭೀತರಾದಾಗ, ನೀನು ಶಕ್ರಸಮನಾಗಿ (ಪ್ರತಿದ್ವಂದ್ವ ಇಂದ್ರನಂತೆ) ಬಂದರೆ ಆ ಕನ್ಯೆ ನಿನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ।

Verse 17

लोकपालैर्जितैः सर्वैस्तथैव मरुतां गणैः । नागैर्विद्याधरैः सिद्धैर्गन्धर्वैः सर्वतो जितैः । रुद्रैर्वसुभिरादित्यैस्त्वमेवेन्द्रो भविष्यसि ॥

ಎಲ್ಲ ಲೋಕಪಾಲರು, ಹಾಗೆಯೇ ಮರುತ್ಗಣಗಳು, ಮತ್ತು ನಾಗರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು, ಸಿದ್ಧರು, ಗಂಧರ್ವರು—ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ—ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ರುದ್ರರು, ವಸುಗಳು, ಆದಿತ್ಯರೂ ವಶವಾದರೆ, ನೀನೇ ಇಂದ್ರನಾಗುವೆ।

Verse 18

इन्द्रस्य ते शतं कन्या देवगन्धर्वयोषितः । वशमायान्ति सा अपि स्यात् सर्वथा वशमागता ॥

ಇಂದ್ರನ ನೂರು ಕನ್ಯೆಗಳು—ದೇವ ಹಾಗೂ ಗಂಧರ್ವ ಸ್ತ್ರೀಯರು—ನಿನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾರೆ; ಅವಳೂ ಸಹ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಶವಾಗುವಳು।

Verse 19

एवमुक्तस्तदा दैत्यः सेनापतिमुवाच ह । विरूपाक्षं महामेघवर्णं नीलाञ्जनप्रभम् ॥

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಆ ದೈತ್ಯನು ತನ್ನ ಸೇನಾಪತಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು—ಮಹಾಮೇಘವರ್ಣನಾದ, ನೀಲಾಂಜನಪ್ರಭೆಯುಳ್ಳ ವಿರೂಪಾಕ್ಷನಿಗೆ।

Verse 20

आनीयतां द्रुतं सैन्यं हस्त्यश्वथरपत्तिनाम् । येन देवान् सगन्धर्वान् जयामि युधि दुर्ज्जयान् ॥

ಆನೆ, ಕುದುರೆ, ರಥ ಮತ್ತು ಪಾದಾತಿ ಸೇನೆಯನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ತರಿರಿ; ಅದರಿಂದ ನಾನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಗಂಧರ್ವರೊಡನೆ ಇರುವ, ದುರ್ಜಯ ದೇವರನ್ನು ಜಯಿಸುವೆನು।

Verse 21

एवमुक्ते विरूपाक्षस्तदा सेनापतिर्द्रुतम् । आनिनाय महत्सैन्यमनन्तमपराजितम् ॥

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಸೇನಾಪತಿ ವಿರೂಪಾಕ್ಷನು ತಕ್ಷಣವೇ ಅಪಾರವಾದ, ಅಜೇಯವಾದ ಮಹಾಸೈನ್ಯವನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ತಂದನು।

Verse 22

एकैको दानवस्तत्र वज्रहस्तसमो युधि । एकैकं स्पर्धते देवं जेतुं स्वेन बलेन ह ॥

ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ದಾನವನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ವಜ್ರಹಸ್ತ (ಇಂದ್ರ) ಸಮಾನನಾಗಿದ್ದನು; ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನು ತನ್ನ ಬಲದಿಂದ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ದೇವನನ್ನು ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಜಯಿಸಲು ಸ್ಪರ್ಧಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 23

तस्याष्टौ मन्त्रिणः शूरा नीतिमन्तो बहुश्रुताः । प्रघसो विघसश्चैव शङ्कुकर्णो विभावसुः । विद्युन्माली सुमाली च पर्जन्यः क्रूर एव च ॥

ಅವನಿಗೆ ಎಂಟು ಮಂತ್ರಿಗಳು ಇದ್ದರು—ಶೂರರು, ನೀತಿಜ್ಞರು, ಬಹುಶ್ರುತರು: ಪ್ರಘಸ, ವಿಘಸ, ಶಙ್ಕುಕರ್ಣ, ವಿಭಾವಸು, ವಿದ್ಯುನ್ಮಾಲಿ, ಸುಮಾಲಿ, ಪರ್ಜನ್ಯ ಮತ್ತು ಕ್ರೂರ।

Verse 24

तेषां प्रधानभूतानामर्बुदं नवकोटयः । येषामेकस्यानुयाति तावद् बलमर्थोर्ज्जितम् ॥

ಅವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನರಾದವರ ಬಲವು ಒಂದು ಅರ್ಬುದ ಮತ್ತು ಒಂಬತ್ತು ಕೋಟಿಗಳಷ್ಟು; ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸಿದರೂ ಅಷ್ಟೇ ಬಲ—ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ದೃಢವಾದ ಶಕ್ತಿ—ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು।

Verse 25

तेषां नैकसहस्राणि दैत्यानां तु महात्मनाम् । समितिं चक्रुरव्यग्रास्तदा दैत्याः प्रहारिणः । प्रयाणं कारयामासुर्देवसैन्यजिघांसया ॥

ಆಗ ಆ ಮಹಾತ್ಮ ದೈತ್ಯರ ಅನೇಕ ಸಾವಿರರು—ಅವ್ಯಗ್ರರು, ಪ್ರಹಾರದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರು—ಸಭೆಯನ್ನು ರಚಿಸಿ, ದೇವಸೈನ್ಯವನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದರು।

Verse 26

विचित्रयाना विविधध्वजाग्रा विचित्रशस्त्रा विविधोग्ररूपाः । दैत्या सुराञ् जेतुमिच्छन्त उच्चैर्ननर्तुरात्तायुधभीमहस्ताः ॥

ವಿಚಿತ್ರ ವಾಹನಗಳ ಮೇಲೆ ಏರಿ, ವಿವಿಧ ಧ್ವಜಶಿಖರಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು, ನಾನಾವಿಧ ಶಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಸಜ್ಜಾಗಿ, ವಿಭಿನ್ನ ಉಗ್ರರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ ದೈತ್ಯರು—ಸುರರನ್ನು ಜಯಿಸಬೇಕೆಂದು—ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿ ಕುಣಿದರು; ಅವರ ಭೀಕರ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿದ ಆಯುಧಗಳು ಇದ್ದವು।

Verse 27

एते मन्त्रिवरास्तस्य प्राधान्येन प्रकीर्तिताः । ते दानवेन्द्रमासीनमूचुः कृत्यं विधीयताम् ॥

ಇವರು ಅವನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಂತ್ರಿಗಳು; ಪ್ರಧಾನ್ಯಕ್ರಮವಾಗಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟರು. ನಂತರ ಅವರು ಆಸೀನನಾದ ದಾನವೇಂದ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ಅವಶ್ಯಕ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ವಿಧಿಸಿರಿ.”

Verse 28

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा दानवेन्द्रो महाबलः । उवाच कन्यालाभार्थं नारदावाप्तनिश्चयः ॥

ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ದಾನವೇಂದ್ರನು ಮಾತನಾಡಿದನು. ನಾರದನ ಉಪದೇಶದಿಂದ ಅವನ ನಿಶ್ಚಯ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ, ಕನ್ಯಾ-ಲಾಭಾರ್ಥವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು.

Verse 29

महिष उवाच । मह्यं तु कथिता बाला नारदेन महर्षिणा । सा चाजित्य सुराध्यक्षं न लभ्येत वराङ्गना ॥

ಮಹಿಷನು ಹೇಳಿದನು—ಮಹರ್ಷಿ ನಾರದನು ನನಗೆ ಒಂದು ಬಾಲಿಕೆಯ ಕುರಿತು ವರ್ಣಿಸಿ ಹೇಳಿದನು. ಆ ವರಾಂಗನೆ ದೇವಾಧ್ಯಕ್ಷನನ್ನು ಜಯಿಸಿದರೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ಉಪಾಯಗಳಿಂದ ಲಭ್ಯವಲ್ಲ.

Verse 30

एतदर्थं भवन्तो वै कथयन्तु विमृश्य वै । कथं सा लभ्यते बाला कथं देवाश्च निर्जिताः । भवेयुरिति तत्सर्वं कथयन्तु द्रुतं मम ॥

ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ವಿಚಾರಿಸಿ ಹೇಳಿರಿ—ಆ ಬಾಲಿಕೆ ಹೇಗೆ ಲಭ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ? ದೇವರುಗಳು ಹೇಗೆ ಜಯಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ? ಇವೆಲ್ಲವೂ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನನಗೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿರಿ.

Verse 31

एवमुक्तास्ततः सर्वे कथयामासुरञ्जसा । ऊचुः संमन्त्र्य ते सर्वे कथयामो वयं प्रभो ॥

ಇಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಸರಳವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಪರಸ್ಪರ ಸಂಮಂತ್ರಿಸಿ ಅವರು ಹೇಳಿದರು—“ಪ್ರಭು, ನಾವು ವಿವರಿಸುತ್ತೇವೆ.”

Verse 32

एवमुक्तस्तथोवाच प्रघसो दानवेश्वरम् । या सा ते कथिता दैत्य नारदेन महासती । सा शक्तिः परमा देवी वैष्णवी लोकधारिणी ॥

ಇಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಪ್ರಘಸನು ದಾನವೇಶ್ವರನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ದೈತ್ಯ, ನಾರದನು ನಿನಗೆ ವರ್ಣಿಸಿದ ಆ ಮಹಾಸತಿ, ಅವಳೇ ಪರಮಶಕ್ತಿ—ದೇವಿ ವೈಷ್ಣವಿ, ಲೋಕಧಾರಿಣಿ.”