Adhyaya 91: The Vaiṣṇavī Goddess on Mount Mandara: Emergence of the Maidens, Construction of the Goddess-City, and Nārada’s Visit

Verse 1

श्रीवराह उवाच । या मन्दरगता देवी तपस्तप्तुं तु वैष्णवी । राजसी परमा शक्तिः कौमारव्रतधारिणी ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—மந்தர மலைக்குச் சென்ற அந்த தேவியான வைஷ்ணவி தவம் செய்யத் தவம் மேற்கொண்டாள்; அவள் ராஜஸ குணம் உடைய பரம சக்தி, கௌமார விரதம் கடைப்பிடிப்பவள்।

Verse 2

चन्द्रप्रभा गिरिसुता तथा सूर्यप्रभामृता । स्वयम्प्रभा चारुमुखी शिवदूती विभावरी ॥

அவள் சந்திரப்ரபா, கிரிசுதா (மலைமகள்); அதுபோல சூர்யப்ரபா, அமிர்தம் போன்றவள்; ஸ்வயம்ப்ரபா, சாருமுகி; சிவதூதி மற்றும் விபாவரியும் ஆவாள்।

Verse 3

जया च विजया चैव जयन्ती चापराजिता । एताश्चान्याश्च शतशः कन्यास्तस्मिन् पुरोत्तमे ॥

ஜயா, விஜயா, ஜயந்தீ, அபராஜிதா—இவர்களும், மேலும் நூற்றுக்கணக்கான பிற கன்னியரும் அந்தச் சிறந்த நகரத்தில் இருந்தனர்।

Verse 4

देव्याः अनुचराः सर्वाः पाशाङ्कुशधराः शुभाः । ताभिः परिवृता देवी सिंहासनगता शुभा ॥

தேவியின் எல்லா பரிவாரப் பெண்களும் மங்களமானவர்கள்; பாசமும் அங்குசமும் தாங்கியவர்கள்; அவர்களால் சூழப்பட்ட மங்களதேவி சிங்காசனத்தில் அமர்ந்திருந்தாள்।

Verse 5

सुसितैश्चामरैः स्त्रीभिर्वीज्यमाना विलासिनी । कौमारं व्रतमास्थाय तपः कर्तुं समुद्यता ॥

பளபளப்பான வெண்சாமரங்களால் பெண்கள் விசிறியடிக்க, அந்த அழகியவள் கௌமார விரதத்தை ஏற்று தவம் செய்ய உறுதிபூண்டாள்।

Verse 6

यौवनस्था महाभागा पीनवृत्तपयोधरा । चम्पकाशोकपुन्नागनागकेसरदामभिः ॥

அவள் இளமைப் பருவத்தில் நிலைத்த பெரும் பாக்கியவதி; நிறைந்த வட்டமான மார்பகங்களுடன், சம்பக, அசோக, புன்னாக, நாககேசர மலர்மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்।

Verse 7

सर्वाङ्गेष्वर्चिता देवी ऋषिदेवनमस्कृता । पूज्यमाना वरस्त्रीभिः कुमारिभिः समन्ततः ॥

தேவியின் எல்லா அங்கங்களிலும் அர்ச்சனை செய்யப்பட்டது; ரிஷிகளும் தேவர்களும் வணங்கினர்; சிறந்த பெண்களும் கன்னியரும் எல்லாத் திசைகளிலும் வழிபட்டனர்।

Verse 8

सर्वाङ्गभोगिनी देवी यावदास्ते तपोऽन्विता । तावदागतवांस्तत्र नारदो ब्रह्मणः सुतः ॥

சர்வாங்கபோகினீ தேவி தவத்தில் ஈடுபட்டு இருந்த காலமெல்லாம், அப்போது பிரம்மாவின் புதல்வன் நாரதர் அங்கே வந்தடைந்தார்।

Verse 9

तं दृष्ट्वा सहसा देवी ब्रह्मपुत्रं तपोधनम् । विद्युत्प्रभामुवाचेदमासनं दीयतामिति । पाद्यमाचमनीयं च क्षिप्रमस्मै प्रदीयताम् ॥

அவரை உடனே கண்ட தேவியார், பிரம்மனின் புதல்வனாகிய தவவளமுடையவரை நோக்கி வித்யுத்‌ப்ரபாவிடம் கூறினாள்— “இவருக்கு ஆசனம் அளி; மேலும் விரைவாக பாத்யமும் ஆச்சமனீய நீரும் வழங்கு।”

Verse 10

एवमुक्ता तदा देव्याः कन्या विद्युत्प्रभा शुभा । आसनं पाद्यमर्घ्यं च नारदाय न्यवेदयत् ॥

தேவியின் ஆணைப்படி, நற்கன்னி வித்யுத்‌ப்ரபா நாரதருக்கு ஆசனம், பாத்யம், அर्घ்யம் ஆகியவற்றை சமர்ப்பித்தாள்।

Verse 11

ततः कृतासनं दृष्ट्वा प्रणतं नारदं मुनिम् । उवाच वचनं देवी हर्षेण महताऽन्विता ॥

பின்னர் ஆசனம் அமைக்கப்பட்டதையும், வணங்கி நிற்கும் முனிவர் நாரதரையும் கண்ட தேவியார், பேரானந்தத்துடன் உரையாடினாள்।

Verse 12

सैकाकिनी तपस्तेपे विशालायां तु शोभने । तस्यास्तपन्त्याः कालेन महता क्षुभितं मनः ॥

அவள் தனியாகவே விரிந்த அழகிய இடத்தில் தவம் செய்தாள்; நீண்ட காலம் தவம் செய்ததால் அவளுடைய மனம் மிகுந்த கலக்கமடைந்தது।

Verse 13

स्वागतं भो मुनिश्रेष्ठ कस्माल्लोकादिहागतः । किं कार्यं वद ते कृत्यं मा ते कालात्ययो भवेत् ॥

வருக, முனிவர்களில் சிறந்தவரே! நீங்கள் எந்த உலகிலிருந்து இங்கு வந்தீர்கள்? உங்கள் காரியம் என்னவென்று கூறுங்கள்; உங்கள் கடமை எது எனச் சொல்லுங்கள்— உங்களுக்கு காலதாமதம் ஏற்படாதிருக்கட்டும்।

Verse 14

एवमुक्तस्तदा देव्याः नारदः प्राह लोकवित् । ब्रह्मलोकादिन्द्रलोकं तस्माद्रौद्रमथाचलम् ॥

தேவி இவ்வாறு கூறியபோது உலகங்களை அறிந்த நாரதர் சொன்னார்—“நான் பிரம்மலோகத்திலிருந்து இந்திரலோகத்திற்குச் சென்றேன்; அங்கிருந்து ரௌத்ரலோகத்திற்கும், பின்னர் அந்த மலைக்கும்சென்றேன்.”

Verse 15

ततस्त्वामिह देवेशि द्रष्टुमभ्यागतोऽस्मि शुभे । एवमुक्त्वा मुनिः श्रीमांस्तां देवीमन्ववेक्षत ॥

“ஆகையால், தேவேசி, சுபமே, உம்மை தரிசிக்க நான் இங்கு வந்தேன்.” என்று கூறி, புகழ்மிக்க முனிவர் அந்த தேவியை உற்றுநோக்கினார்.

Verse 16

दृष्ट्वा मुहूर्तं देवेशि विस्मितो नारदोऽभवत् । अहो रूपमहो कान्तिरहो धैर्यमहो वयः ॥

தேவேசி, ஒரு கணம் பார்த்தவுடன் நாரதர் வியப்புற்றார்—“அஹோ, என்ன அழகு! அஹோ, என்ன ஒளி! அஹோ, என்ன திடமை! அஹோ, என்ன இளமை!”

Verse 17

अहो निष्कामता देव्याः इति खेदमुपाययौ । देवगन्धर्वसिद्धानां यक्षकिन्नररक्षसाम् ॥

“அஹோ, தேவியின் நிஷ்காமம்!” என்று எண்ணி அவர் ஒரு நெகிழ்வான வருத்தத்தில் ஆழ்ந்தார்; தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், யக்ஷர்கள், கின்னரர்கள், ராக்ஷசர்கள் ஆகியோரைக் கருத்தில் கொண்டார்.

Verse 18

न रूपमीदृशं क्वापि स्त्रीष्वन्यासु प्रदृश्यते । एवं संचिन्त्य मनसा नारदो विस्मयान्वितः ॥

“இத்தகைய வடிவு பிற பெண்களில் எங்கும் காணப்படுவதில்லை.” என்று மனத்தில் எண்ணி நாரதர் வியப்பால் நிறைந்தார்.

Verse 19

प्रणम्य देवीं वरदामुत्पपात नभस्तलम् । गतश्च त्वरया युक्तः पुरीं दैत्येन्द्रपालिताम् ॥

வரம் அருளும் தேவியை வணங்கி, அவன் ஆகாயவெளியில் பாய்ந்தான்; அவசரத்துடன் தானவர்களின் அரசன் காக்கும் நகரத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 20

महीषाख्येन भूतेषि समुद्रान्तःस्थितां पुरीम् । तत्राससाद भगवानसुरं महीषाकृतिम् ॥

கடலின் கரையில் அமைந்த, ‘மஹீஷ’ எனப்படும் உயிருடன் தொடர்புடைய அந்த நகரத்திற்குச் சென்றான்; அங்கே எருமை வடிவுடைய அசுரனை பகவான் சந்தித்தான்।

Verse 21

दृष्ट्वा लब्धवरं वीरं देवसैन्यान्तकं महत् । स तेन पूजितो भक्त्या तदा लोकचरो मुनिः ॥

வரம் பெற்ற மகாவீரனை—தேவர்களின் சேனைகளை அழிப்பவனை—கண்டு, உலகமெங்கும் திரியும் முனிவரை அவன் அப்போது பக்தியுடன் போற்றினான்।

Verse 22

प्रीतात्मा नारदस्तस्मै देव्याः रूपमनुत्तमम् । आचचक्षे यथान्यायं यद्दृष्टं देवतापुरे ॥

மகிழ்ந்த மனத்துடன் நாரதர், தேவர்களின் நகரத்தில் தாம் கண்ட தேவியின் ஒப்பற்ற ரூபத்தை முறையாக அவனிடம் வரிசையாக எடுத்துரைத்தார்।

Verse 23

तस्मात्क्षोभात्समुत्तस्थुः कुमार्यः सौम्यलोचनाः । नीलकुञ्चितकेशान्ता बिम्बोष्ठायतलोचनाः । नितम्बशनोड्डामा नूपुराढ्याः सुवर्चसः ॥

அந்த கலக்கத்திலிருந்து மென்மையான கண்களுடைய கன்னியர் எழுந்தனர்—முடியின் முனைகளில் கருநீலச் சுருள், பிம்பப் பழம் போன்ற உதடுகள், நீண்ட கண்கள்; அழகிய இடுப்பு-நிதம்பம், நுப்புரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ஒளிவீசினர்।

Verse 24

नारद उवाच । असुरेन्द्र शृणुष्वेकं कन्यारत्नं समाहितः । येन लब्धं तु त्रैलोक्यं वरदानाच्चराचरम् ॥

நாரதர் கூறினார்—அசுரேந்திரா, ஒருமுகமாகக் கேள்; ஒரு கன்னியரத்தினத்தைச் சொல்கிறேன். அவளின் வரப்பிரதானத்தால் அசரசரமாய் மூவுலகமும் பெறப்பட்டது.

Verse 25

ब्रह्मलोकादहं दैत्य मन्दराद्रिमुपागतः । तत्र देवीपुरं दृष्टं कुमारिशतसङ्कुलम् ॥

ஹே தைத்தியனே, நான் பிரம்மலோகத்திலிருந்து மந்தராத்ரிக்கு வந்தேன். அங்கே தேவியின் நகரத்தை கண்டேன்; அது நூற்றுக்கணக்கான குமாரிகளால் நிரம்பியிருந்தது.

Verse 26

तत्र प्रधानाया कन्या तापसी व्रतधारिणी । सा देवदैत्ययक्षाणां मध्ये काचिन्न दृश्यते ॥

அங்கே முதன்மையான கன்னி தவசியாகவும் விரதம் ஏந்தியவளாகவும் இருந்தாள். தேவர், தைத்தியர், யக்ஷர் நடுவிலும் அவள் சாதாரணவளாகத் தோன்றவில்லை.

Verse 27

यादृशी सा शुभा दैत्य तादृश्येकाण्डमध्यतः । भ्रमता तादृशी दृष्ट्वा न कदाचिन्मया सती ॥

ஹே தைத்தியனே, அந்த மங்களமானவள் எத்தகையவளோ, அத்தகையவளை நான் பிரபஞ்சக் கோளத்தின் நடுவில் சுற்றித் திரிந்தும் ஒருபோதும் கண்டதில்லை.

Verse 28

तस्याश्च देवगन्धर्वा ऋषयः सिद्धचारणाः । उपासांचक्रिरे सर्वे येऽप्यन्ये दैत्यनायकाः ॥

அவளுக்கு தேவர்கந்தர்வர், ரிஷிகள், சித்தர், சாரணர்—அனைவரும்—மேலும் பிற தைத்தியத் தலைவர்களும் வந்து பணிவும் சேவையும் செய்தனர்.

Verse 29

तां दृष्ट्वा वरदां देवीमहं तूर्णमिहागतः । अजित्वा देवगन्धर्वान् न तां जयति कश्चन ॥

வரம் அருளும் அந்த தேவியைப் பார்த்து நான் விரைந்து இங்கு வந்தேன். தேவர்-கந்தர்வர்களை முதலில் வெல்லாமல் அவளை யாரும் வெல்ல முடியாது.

Verse 30

एवमुक्त्वा क्षणं स्थित्वा तमनुज्ञाप्य नारदः । यथागतं ययौ धीमानन्तर्धानेन तत्क्षणात् ॥

இவ்வாறு கூறி, ஒரு கணம் நின்று, அவரிடம் விடைபெற்று, ஞானமிகு நாரதர் வந்ததுபோலவே சென்றார்; அந்தக் கணமே மறைந்தார்.

Verse 31

एवंविधाः स्त्रियो देव्याः क्षोभिते मनसि द्रुतम् । उत्तस्थुः शतसाहस्राः कोटिशो विविधाननाः ॥

தேவியின் மனம் கலங்கியவுடன், அத்தகைய பெண்கள் விரைவாக எழுந்தனர்—நூறாயிரங்கள், மேலும் கோடிகளாக—பலவகை முகங்களுடன்.

Verse 32

दृष्ट्वा कुमार्यः सा देवी तस्मिन्नेव गिरौ शुभा । तपसा निर्ममे देवी पुरं हर्म्यशताकुलम् ॥

கன்னியரைப் பார்த்த அந்த மங்கள தேவியானவள், அதே மலையில் தவவலிமையால் நூற்றுக்கணக்கான மாளிகைகள் நிறைந்த ஒரு நகரை உருவாக்கினாள்.

Verse 33

विशालरथ्यं सौवर्णप्रासादैरुपशोभितम् । अन्तरजालानि वेश्मानि मणिसोपानवन्ति च । रत्नजालगवाक्षाणि आसन्नोपवनानि च ॥

அந்நகரில் அகன்ற வீதிகள் இருந்தன; பொன் மாளிகைகள் அதை அலங்கரித்தன. இல்லங்களில் உள்ளே ஜாலி வேலைப்பாடுகள், மணிப்படிகள்; ரத்தின வலைப்பின்னலான ஜன்னல்கள், அருகிலேயே உபவனங்களும் இருந்தன.

Verse 34

असंख्यातानि हर्म्याणि तथा कन्या धराधरे । प्राधान्येन प्रवक्ष्यामि कन्यानामानि शोभने ॥

எண்ணிலடங்கா மாளிகைகள் இருந்தன; அதுபோல அந்த மலைமேல் பல கன்னியரும் இருந்தனர். ஓ அழகியவளே, முதன்மை வரிசையில் கன்னியரின் பெயர்களை நான் கூறுவேன்।

Verse 35

विद्युत्प्रभा चन्द्रकान्तिः सूर्यकान्तिस्तथाऽपरा । गम्भीरा चारुकेशी च सुजाता मुञ्जकेशिनी ॥

வித்யுத்ப்ரபா, சந்திரகாந்தி, மேலும் மற்றொருத்தி சூர்யகாந்தி; அதோடு கம்பீரா, சாருகேசி, சுஜாதா, முஞ்ஜகேசினீ।

Verse 36

घृताची चोर्वशी चान्या शशिनी शीलमण्डिता । चारुकन्या विशालाक्षी धन्या पीनपयोधरा ॥

க்ருதாசீ, ஊர்வசி, மேலும் மற்றொருத்தி சசினீ—நல்லொழுக்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்; சாருகன்யா, விசாலாக்ஷி, தன்யா, பீனபயோதரா।