Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 105
नमोस्तु ते वामदेवाय ज्येष्ठरुद्राय कालाय कलाविकारिणे । बलंकरायापि बलप्रमाथिने भूतानि हंत्रे च मनोन्मनाय
namostu te vāmadevāya jyeṣṭharudrāya kālāya kalāvikāriṇe | balaṃkarāyāpi balapramāthine bhūtāni haṃtre ca manonmanāya
வாமதேவனாகவும், ஜ்யேஷ்ட ருத்ரனாகவும், காலனாகவும்—கலைகளின் மாற்றத்தை நிகழ்த்துபவனாகவும்—உமக்கு வணக்கம். வலத்தை அளிப்பவனே, எல்லா வலத்தையும் அடக்குபவனே, பகைமை கொண்ட பூதங்களை அழிப்பவனே, மனத்திற்கப்பாற்பட்ட ‘மனோன்மனா’வனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.
A dvija devotee (as implied by the immediate narrative context)
Scene: A composite iconography: Śiva as Vāmadeva (gentle, beautiful) on one side and as Kāla (dark, time-bearing) on the other; a haloed stillness above labeled Manonmanā, indicating transcendence beyond thought.
FAQs
Śiva is both the source of power and the tamer of power; He rules time and also grants the yogic transcendence that surpasses the mind.
No tirtha is specified; the verse is primarily a nāma-stuti (praise through epithets).
The prescription is devotional recitation through salutations (namaḥ) to multiple divine aspects.