Sukta 8

Mantra 1

अञ्जन्ति त्वामध्वरे देवयन्तो वनस्पते मधुना दैव्येन । यदूर्ध्वस्तिष्ठा द्रविणेह धत्ताद्यद्वा क्षयो मातुरस्या उपस्थे ॥

யாகத்தில் தேவயந்த (தேவரை நாடும்) மக்கள், வனஸ்பதே, உன்னை தெய்வீக மதுவால் அபிஷேகம் செய்கின்றனர். நீ உயர்ந்து நின்றபோது, இங்கே திரவிண (உள்ளார்ந்த செல்வம்) நிலைபெறச் செய்; அல்லது இந்தத் தாயின் (பூமியின்) மடியில் நீ வாசம் கொண்டிருக்கும்போதும், அந்தப் பயனை உறுதிப்படுத்து.

Mantra 2

समिद्धस्य श्रयमाणः पुरस्ताद्ब्रह्म वन्वानो अजरं सुवीरम् । आरे अस्मदमतिं बाधमान उच्छ्रयस्व महते सौभगाय ॥

எரியூட்டப்பட்ட அக்னியின் முன்னே சாய்ந்து, பிரஹ்ம (மந்திரவாணி) மூலம் அழியாத, சுவீர (வீரமிகு) சக்தியை வென்று—எங்களிடமிருந்து வளைந்த மதி (தீய புத்தி) யைத் தூரம் தள்ளி—மகத்தான சௌபாக்யத்திற்காக உயர்ந்து எழு.

Mantra 3

उच्छ्रयस्व वनस्पते वर्ष्मन्पृथिव्या अधि । सुमिती मीयमानो वर्चो धा यज्ञवाहसे ॥

ஓ வனஸ்பதே, பூமியின் உயரத்தில் உயர்ந்து எழு. சுமிதி (நல்ல ஒத்திசைவு) யால் அளக்கப்பட்டு/ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு, யஜ்ஞவாஹன் (அக்னி) க்காக வर्चஸ் (ஒளி/மகிமை) யை நிலைநிறுத்து.

Mantra 4

युवा सुवासाः परिवीत आगात्स उ श्रेयान्भवति जायमानः । तं धीरासः कवय उन्नयन्ति स्वाध्यो मनसा देवयन्तः ॥

இளமையுடன், சுவாசா (நல்ல ஆடை அணிந்தவன்), தன் ஒளியால் அனைத்தும் சூழப்பட்டவனாய் அவன் வருகின்றான்; பிறக்கும்போதே மேலும் சிறந்தவனாகிறான். அவனைத் திடமான ரிஷி-கவிகள், ஸ்வாத்ய (தன்னடக்கம்) உடையவர்களாய், தெய்வத்தை நாடும் மனத்தால், உயர்த்துகின்றனர்.

Mantra 5

जातो जायते सुदिनत्वे अह्नां समर्य आ विदथे वर्धमानः । पुनन्ति धीरा अपसो मनीषा देवया विप्र उदियर्ति वाचम् ॥

பிறந்தவன், நாட்களின் ‘சுதினத்துவ’த்தில் மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கிறான்; பொதுவான இயக்கத்தில், விதத-சபையில் வளர்ந்து நிற்கிறான். திடநிலை உடையோர் ஊக்கமுற்ற மநீஷையால் செயல்களைத் தூய்மைப்படுத்துவர்; தேவய விப்ரன் வாக்கை உயர்த்தி எழுப்புகிறான்.

Mantra 6

यान्वो नरो देवयन्तो निमिम्युर्वनस्पते स्वधितिर्वा ततक्ष । ते देवासः स्वरवस्तस्थिवांसः प्रजावदस्मे दिधिषन्तु रत्नम् ॥

ஓ வனஸ்பதே! உன்னை நாடும் நரர்கள் அளந்து அமைத்ததோ, அல்லது ஸ்வதிதி (ஒளிமிகு கோடரி) செதுக்கியதோ—அந்த தேவர்கள் தம் சொந்த ஒளியில் நிலைத்து, எங்களுள் பிரஜாவான ரத்னத்தை (சந்ததி-செழிப்பின் நிதியை) நிறுவுவாராக.

Mantra 7

ये वृक्णासो अधि क्षमि निमितासो यतस्रुचः । ते नो व्यन्तु वार्यं देवत्रा क्षेत्रसाधसः ॥

வெட்டப்பட்டு மண்ணின் மேல் நிறுவப்பட்டவை, யதஸ்ருச் (கட்டுப்பாட்டுடன் ஏந்திய ஸ்ருச்-கரண்டி) உடன்—அவை, க்ஷேத்ரஸாதஸர் (ஒழுங்குபடுத்திய நிலத்தின் சாதகர்கள்), தேவத்ரா வழியில் எங்களுக்குச் சிறந்த வார்யம் (விரும்பத்தக்க நிறைவு/செல்வம்) வெல்லட்டும்.

Mantra 8

आदित्या रुद्रा वसवः सुनीथा द्यावाक्षामा पृथिवी अन्तरिक्षम् । सजोषसो यज्ञमवन्तु देवा ऊर्ध्वं कृण्वन्त्वध्वरस्य केतुम् ॥

சுநீதா (நல்ல வழி நடத்தும்) ஆதித்யர்கள், ருத்ரர்கள், வசுக்கள்—மேலும் த்யாவா-க்ஷாமா, ப்ருதிவீ, அந்தரிக்ஷம்—ஒரே மனத்துடன் யாகத்தைப் பாதுகாக்கட்டும்; மேலும் அத்வர (யாகம்) இன் கேது (கொடி-அடையாளம்) மேலே உயரச் செய்யட்டும்.

Mantra 9

हंसा इव श्रेणिशो यतानाः शुक्रा वसानाः स्वरवो न आगुः । उन्नीयमानाः कविभिः पुरस्ताद्देवा देवानामपि यन्ति पाथः ॥

அன்னப்பறவைகள் போல வரிசையாக அவர்கள் வருகின்றனர்—வெண்மையான ஒளியை அணிந்து, ‘ஸ்வர்’ என ஒலிக்கின்றனர்; முன்புறத்தில் கவிகளால் மேலே உயர்த்தப்பட்டு, தேவர்கள் தேவர்களை அடையும் பாதையில் செல்கின்றனர்.

Mantra 10

शृङ्गाणीवेच्छृङ्गिणां सं ददृश्रे चषालवन्तः स्वरवः पृथिव्याम् । वाघद्भिर्वा विहवे श्रोषमाणा अस्माँ अवन्तु पृतनाज्येषु ॥

கொம்புடையவற்றின் கொம்புகள் போல அவர்கள் ஒன்றாகத் தோன்றுகின்றனர்—சஷாலம் தாங்கி, பூமியில் ‘ஸ்வர்’ ஒலிக்கும் சக்திகளாய். பாடுவோருடன் இருந்தாலும், அழைப்பின் விஹவத்தில் இருந்தாலும்—செவிகொடுத்து—ஆட்சி-வெற்றிக்கான போர்களில் எங்களைப் பாதுகாக்கட்டும்.

Mantra 11

वनस्पते शतवल्शो वि रोह सहस्रवल्शा वि वयं रुहेम । यं त्वामयं स्वधितिस्तेजमानः प्रणिनाय महते सौभगाय ॥

ஓ வனஸ்பதி, நூறு கிளைகளுடன் விரிந்து வளர்வாயாக; ஆயிரம் கிளைகளுடன் நாமும் விரிந்து வளர்வோமாக. உன்னை இந்த ஒளிமிக்க ஸ்வதிதி (கோடரி) முன்னே நடத்திச் சென்றதோ—அது (நம்மையும்) மாபெரும் சௌபாக்யம், உயர்ந்த நன்மை நோக்கி நடத்துக.