Sukta 30

Mantra 1

इच्छन्ति त्वा सोम्यासः सखायः सुन्वन्ति सोमं दधति प्रयांसि । तितिक्षन्ते अभिशस्तिं जनानामिन्द्र त्वदा कश्चन हि प्रकेतः ॥

சோம-உந்துதலால் நிறைந்த தோழர்கள் உம்மையே விரும்புகின்றனர்; அவர்கள் சோமத்தைப் பிழிந்து, முன்னேற்றத்திற்கான காணிக்கைகளை அமைக்கின்றனர். மனிதர்களின் தாக்குதலையும் தீய எண்ணத்தையும் அவர்கள் தாங்குகின்றனர்; ஏனெனில், இந்திரா, உம்மைத் தவிர உண்மையான விவேக-அறிவு (ப்ரகேத) யாரிடமும் இல்லை.

Mantra 2

न ते दूरे परमा चिद्रजांस्या तु प्र याहि हरिवो हरिभ्याम् । स्थिराय वृष्णे सवना कृतेमा युक्ता ग्रावाणः समिधाने अग्नौ ॥

ஹரிவோ (இந்திரா)! உனக்குப் பரம உலகங்கள்கூட தூரமல்ல; ஆகவே நீ முன்னே வந்து, உன் இரு ஹரி (செம்மஞ்சள்) அசுவங்கள்/சக்திகளுடன் புறப்படு. நிலைத்த வृषபன் (இந்திரன்) பொருட்டு இச் சோம-சவனங்கள் ஆயத்தமாக்கப்பட்டுள்ளன; அগ্নி தீப்பற்றச் செய்யப்படும் இடத்தில் யோகிக்கப்பட்ட கிராவாணங்கள் (சோம அரைப்புக் கற்கள்) உள்ளன.

Mantra 3

इन्द्रः सुशिप्रो मघवा तरुत्रो महाव्रातस्तुविकूर्मिॠघावान् । यदुग्रो धा बाधितो मर्त्येषु क्व त्या ते वृषभ वीर्याणि ॥

சுஷிப்ரன் (அழகிய உதடுகளையுடைய) இந்திரன்—மகாவா (தானமிகு), தருத்ர (காப்பவன்), மஹாவ்ராதன் (பெரும் படையுடைய), துவிகூர்மி (வலிய அலை/வேகமுடைய), ருகாவான் (நேர்செல்லும் வலிமையுடைய)! அந்த உக்ரன் மனிதர்களிடையே அழுத்தப்பட்டதுபோல் தோன்றும் போது, ஓ வृषபா, உன் வீர்யங்கள் (வீரப் பராக்கிரமங்கள்) எங்கே?

Mantra 4

त्वं हि ष्मा च्यावयन्नच्युतान्येको वृत्रा चरसि जिघ्नमानः । तव द्यावापृथिवी पर्वतासोऽनु व्रताय निमितेव तस्थुः ॥

ஏனெனில் நீயே, அசையாதவற்றையும் அசைக்கச் செய்து, ஒருவனாகவே வೃत्र-படைகளுக்கு எதிராகச் செல்கிறாய், அவற்றைத் தகர்த்து வீழ்த்துகிறாய். உனக்காகத் த்யாவா-பிருதிவி மற்றும் மலைகள், அளந்து நிறுவப்பட்டதுபோல், உன் வ்ரதம் (ऋத-நியமம்) படி நிலைத்து நிற்கின்றன.

Mantra 5

उताभये पुरुहूत श्रवोभिरेको दृळ्हमवदो वृत्रहा सन् । इमे चिदिन्द्र रोदसी अपारे यत्संगृभ्णा मघवन्काशिरित्ते ॥

அச்சத்தின் நடுவிலும், ஓ புருஹூதா, உன் புகழ்மிகு வல்லமைகளால் நீ ஒருவனே—வ்ருத்ரஹன் ஆக—அந்த உறுதியான ஆதாரத்தைத் தாங்கினாய். ஓ இந்திரா, எல்லையற்ற இந்த இரு ரோதஸீ (த்யாவா‑ப்ருதிவீ)யும், ஓ மகவன், நீ அவற்றை உன் செயற்பாட்டிற்காக ஒரே ஒளிக்கதிர் (காஶி) ஆகச் சேர்த்துக் கொள்கையில், ஒன்றாய் கட்டுண்டதுபோல் தோன்றுகின்றன.

Mantra 6

प्र सू त इन्द्र प्रवता हरिभ्यां प्र ते वज्रः प्रमृणन्नेतु शत्रून् । जहि प्रतीचो अनूचः पराचो विश्वं सत्यं कृणुहि विष्टमस्तु ॥

அதனால் முன்னே செல், ஓ இந்திரா, உன் இரு ஹரி (செம்மஞ்சள் குதிரைகள்/வல்லமைகள்) உடன் முன்னோக்கிப் பாயும் பாதையில்; உன் வஜ்ரம் புறப்பட்டு, பகைவரை நசுக்கட்டும். முன்புறம் எதிர்ப்பவர்களையும், பின்னால் இருந்து வருபவர்களையும், தூரத்திலிருந்து வருபவர்களையும் தாக்கு; அனைத்தையும் சத்தியமாக்கு—நல்ல உறைவிடம் (விஷ்டம்) நிலைபெறட்டும்.

Mantra 7

यस्मै धायुरदधा मर्त्यायाभक्तं चिद्भजते गेह्यं सः । भद्रा त इन्द्र सुमतिर्घृताची सहस्रदाना पुरुहूत रातिः ॥

எந்த மானிடனுக்காக நீ வளர்ப்பாற்றல் (தாயுஃ) அமைக்கிறாயோ, அவன் பகிரப்படாததையும் பகிர்ந்து, உள்‑வீட்டின் (க்ருஹ்ய) செல்வத்தை அடைகிறான். ஓ இந்திரா, உன் சுமதி மங்களமானது—நெய் (க்ருத) வளத்தால் சிந்தி ஓடுவது; ஓ புருஹூதா, உன் ராதி ஆயிரம்‑தருவதாகும்.

Mantra 8

सहदानुं पुरुहूत क्षियन्तमहस्तमिन्द्र सं पिणक्कुणारुम् । अभि वृत्रं वर्धमानं पियारुमपादमिन्द्र तवसा जघन्थ ॥

ஓ பலமுறை அழைக்கப்படும் இந்திரா! நீ கூணாரு—சஹதானு, சிதைக்கும் ஒருவன், கைஇல்லாதவன்—அவனை நொறுக்கினாய். மேலும் வளர்ந்து கொண்டிருந்த வ்ருத்ரன், பியாரு—வீங்கிய இருள்மயத் தடுப்பு, காலில்லாதவன்—அவனையும், இந்திரா, உன் வல்லமைத் தபஸால் நீ வீழ்த்தினாய்.

Mantra 9

नि सामनामिषिरामिन्द्र भूमिं महीमपारां सदने ससत्थ । अस्तभ्नाद्द्यां वृषभो अन्तरिक्षमर्षन्त्वापस्त्वयेह प्रसूताः ॥

ஓ இந்திரா! நீ மாபெரும், எல்லையற்ற பூமியில்—ஸாம ஸ்வரங்களின் உறுதியான ஆசனத்தில்—அமர்ந்தாய். வृषப வல்லமையால் நீ த்யௌவும் அந்தரிக்ஷமும் நிலைத்திருக்கத் தாங்கினாய்; இங்கே உன்னால் இயக்கப்பட்ட ஆபः (நீரோட்டங்கள்) பாயட்டும்—விழித்தெழும் சக்திகளின் ஓடைகள்—தம் உண்மையான செயற்பாட்டை நோக்கி.

Mantra 10

अलातृणो वल इन्द्र व्रजो गोः पुरा हन्तोर्भयमानो व्यार । सुगान्पथो अकृणोन्निरजे गाः प्रावन्वाणीः पुरुहूतं धमन्तीः ॥

ஓ இந்திரா! வல—கோ-கதிர்களின் வ்ரஜம், குகைமூடல்—சிதைந்தது; கொல்லுபவனின் முன் அச்சத்தால் அது பிளந்தது. நீ நல்வழிகளை அமைத்து, இருள்-அடைப்பிலிருந்து ஒளியின் பசுக்களை வெளியே ஓட்டினாய்; மேலும் ஊக்கமுற்ற வாணிகள், வலிய மூச்சுபோல் ஊதிக்கொண்டு, பலமுறை அழைக்கப்படும் சக்தியை முன்னே தள்ளிச் சென்றன.

Mantra 11

एको द्वे वसुमती समीची इन्द्र आ पप्रौ पृथिवीमुत द्याम् । उतान्तरिक्षादभि नः समीक इषो रथीः सयुजः शूर वाजान् ॥

ஓ இந்திரா! நீ ஒருவனாய் இருந்தும், எதிரெதிராக நிற்கும் இரு செழுமையான உலகங்களை—பூமியையும் த்யௌ (வானுலகையும்)—நிறைத்திடுகிறாய். மேலும் அந்தரிக்ஷத்திலிருந்தும் நீ எங்கள் அருகே, எங்கள் சந்திப்பிடத்திற்கே வந்து சேர்கிறாய். ஓ வீரா! ரதத்தின் சயுஜ (ஒன்றாக இணைந்து யோகிக்கப்பட்ட) வலங்களுடன், ஊக்கமூட்டும் இஷா-வையும், வாஜ (வெற்றிவலிமை, பராக்ரமத்தின் நிறைவு) களையும் எங்களுக்குக் கொண்டு வா.

Mantra 12

दिशः सूर्यो न मिनाति प्रदिष्टा दिवेदिवे हर्यश्वप्रसूताः । सं यदानळध्वन आदिदश्वैर्विमोचनं कृणुते तत्त्वस्य ॥

சூரியன் நியமிக்கப்பட்ட திசைகளை மீறாததுபோல், நாள்தோறும் ஹர்யஶ்வ (பச்சை/செம்பொன் குதிரைகள்) தூண்டிய சக்திகள் தங்கள் உண்மை ஒழுங்கில் நிலைத்திருக்கும். அவர் பாதையின் முடிவை அடைந்தபோது, குதிரைகளால் அவர் விமோசனம் செய்கிறார்—இதுவே அவரது தத்துவ-நியமம்: கட்டப்பட்டதைத் தளர்த்தி, இயக்கத்தை விடுதலை செய்வது.

Mantra 13

दिदृक्षन्त उषसो यामन्नक्तोर्विवस्वत्या महि चित्रमनीकम् । विश्वे जानन्ति महिना यदागादिन्द्रस्य कर्म सुकृता पुरूणि ॥

காணவேண்டும் என்ற வேட்கையுடன், இரவின் பயணத்தில் உஷஸ்கள் விவஸ்வத்தின் அந்த மாபெரும், அதிசயமான, சித்ர-அநீக (வண்ணமய ஒளிமுகம்)த்தை நோக்குகின்றன. அவர் வந்தடைந்ததை அவரது மகிமையால் அனைவரும் அறிகின்றனர்: இந்திரனின் பல சுக்ருத கர்மங்கள்—ஆன்மாவில் நன்கு வடிவெடுக்கும் அவரது வெற்றி-அமைப்புகள்.

Mantra 14

महि ज्योतिर्निहितं वक्षणास्वामा पक्वं चरति बिभ्रती गौः । विश्वं स्वाद्म सम्भृतमुस्रियायां यत्सीमिन्द्रो अदधाद्भोजनाय ॥

மிகப் பெரிய ஜோதி மார்பகங்களில் நிதானமாக வைக்கப்பட்டுள்ளது; அதைத் தாங்கும் பசு நகர்கிறது—பச்சையும் பழுத்ததையும் இரண்டையும் சுமந்தபடி. உஷாவின் ஒளிமிகு கர்ப்பத்தில் எல்லா இனிமையும் திரட்டப்பட்டுள்ளது; ஏனெனில் இந்திரன் அதை நம் போஷணத்திற்காக—இன்பமளிக்கும் உணவாகவும் ஒளிவளர்ச்சியாகவும்—அங்கே நிறுவினான்.

Mantra 15

इन्द्र दृह्य यामकोशा अभूवन्यज्ञाय शिक्ष गृणते सखिभ्यः । दुर्मायवो दुरेवा मर्त्यासो निषङ्गिणो रिपवो हन्त्वासः ॥

இந்திரா, உறுதியாக நிலைபெறு; பயணத்தின் மூடிகள் (யாம-கோஷா) எழுந்துள்ளன. யஜ்ஞத்திற்காக—பாடும் ஸ்தோதாவிற்கும் சഖாக்களுக்கும்—போதனை செய். ஏனெனில் தீய மாயையும் தீய வழியும் உடைய மானிடர்கள்—ஆயுதம் தாங்கிய பகைவர்கள்—அடிக்கத் தயாராய் உள்ளனர்; அவர்களின் தாக்குதலை முறித்து, பாதையை உறுதியாக்குவாய்.

Mantra 16

सं घोषः शृण्वेऽवमैरमित्रैर्जही न्येष्वशनिं तपिष्ठाम् । वृश्चेमधस्ताद्वि रुजा सहस्व जहि रक्षो मघवन्रन्धयस्व ॥

கீழ்நிலை பகை அமித்ரர்களிடமிருந்து ஆரவாரம் கேட்கிறது; அவர்களைத் தாக்கு—அவர்களிடையே உன் மிகத் தீவிரமான வஜ்ர-அஷனியை வீழ்த்து. கீழிருந்து அவர்களை வெட்டி நீக்கு, பிரித்து நொறுக்கு; வலிமையால் வெல்லு. மघவன், ரக்ஷஸை வதை; தடுப்பவர்களை அடக்குவாய்.

Mantra 17

उद्वृह रक्षः सहमूलमिन्द्र वृश्चा मध्यं प्रत्यग्रं शृणीहि । आ कीवतः सललूकं चकर्थ ब्रह्मद्विषे तपुषिं हेतिमस्य ॥

இந்திரனே! ரக்ஷஸை அதன் வேரோடு பிடுங்கி எறி; அதன் நடுப்பகுதியை வெட்டி, அதன் முன்பகுதியை அறுத்து விடு. நீ கஞ்சனையும் வளைந்த குணமுடையவனையும் முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தாய்; பிரஹ்ம-த்வேஷி மீது நீ தகிக்கும் ஆயுதத்தை—தபஸின் கூர்மையான धारையை—அவனழிவிற்காகச் செய்தாய்.

Mantra 18

स्वस्तये वाजिभिश्च प्रणेतः सं यन्महीरिष आसत्सि पूर्वीः । रायो वन्तारो बृहतः स्यामास्मे अस्तु भग इन्द्र प्रजावान् ॥

எங்கள் ஸ்வஸ்தி-நலனுக்காக, தலைவனே! வெற்றிச் சக்திகளுடன் (வாஜிபிஃ) முன்னே நடத்தி வா; ஏனெனில் பழங்காலத்திலிருந்தே வந்த மாபெரும் ஊக்கங்களை நீ எங்களிடம் வந்து இணைத்தாய். நாம் பரந்த செல்வத்தின் உடையவர்களாக இருப்போமாக; இந்திரனே! எங்களில் பக (ஆனந்தப் பங்கு) இருக்கட்டும்; சந்ததியுடன் தொடர்ந்த வளர்ச்சி உண்டாகட்டும்.

Mantra 19

आ नो भर भगमिन्द्र द्युमन्तं नि ते देष्णस्य धीमहि प्ररेके । ऊर्व इव पप्रथे कामो अस्मे तमा पृण वसुपते वसूनाम् ॥

இந்திரனே! எங்களுக்கு த்யுமான—ஒளிமிக்க—பகத்தை, நிறைவின் பங்கைக் கொண்டு வா. உன் தானத்தின் விரிவில் (தேஷ்ண) எங்கள் தியானத்தை நிலைநிறுத்துகிறோம். அகன்ற வயல் பரவுவது போல, எங்களில் நிறைவேற்றத்தின் காமம் (காமः) விரியட்டும்; வசுபதே, வசுக்களின் ஆண்டவனே! அதை எங்களில் முழுமையாக நிரப்பு.

Mantra 20

इमं कामं मन्दया गोभिरश्वैश्चन्द्रवता राधसा पप्रथश्च । स्वर्यवो मतिभिस्तुभ्यं विप्रा इन्द्राय वाहः कुशिकासो अक्रन् ॥

பசுக்களின் கதிர்களாலும் குதிரைகளின் இயக்க-வலிமையாலும், சந்திரன் போல் ஒளிரும் விரிந்த செல்வத்தால், இவ்வெண்ணத்தை (காமம்) மகிழ்வித்து நிறைவேற்றுவாயாக. சூரிய-லோகத்தை நாடும் விப்ரர்கள் தங்கள் மதியால் உனக்காக ஒரு சுமக்கும் பாதையையும், இந்திரனுக்கான வாகன-மார்க்கத்தையும் அமைத்தனர்—அந்த குஷிகர்கள்.

Mantra 21

आ नो गोत्रा दर्दृहि गोपते गाः समस्मभ्यं सनयो यन्तु वाजाः । दिवक्षा असि वृषभ सत्यशुष्मोऽस्मभ्यं सु मघवन्बोधि गोदाः ॥

ஹே கோபதே! எங்களுக்காக கோ-த்ரங்களை (மாடுகள் அடைக்கப்பட்ட இடங்களை) உடைத்து திறப்பாயாக; நிறைவு தரும் லாபங்களும் வாஜம் (வலச் செல்வம்) எங்களிடம் ஒன்றுகூட வருக. ஹே வृषப! நீ திவ்-ஊக்குவிப்பவன், சத்திய-சுஷ்மம் (உண்மைத் தெய்வீகத் தேஜஸ்) உடையவன்; ஹே மகவன்! எங்களுக்காக நன்றாக விழித்தெழு—ஞானக் கதிர்களின் தாதாவாக இரு.

Mantra 22

शुनं हुवेम मघवानमिन्द्रमस्मिन्भरे नृतमं वाजसातौ । शृण्वन्तमुग्रमूतये समत्सु घ्नन्तं वृत्राणि संजितं धनानाम् ॥

நல்வாழ்விற்காக நாம் மகவான் இந்திரனை அழைக்கிறோம்—இந்தப் போரில், வாஜ-சாதி (செல்வ-வெற்றி) பெறுதலில், ந்ருதமன் (மிகு வீரன்) அவனை. அவன் எங்கள் வேண்டுதலைக் கேட்பவன், உதவிக்காக உக்ரன்; மோதல்களில் வ்ருத்ரங்களை (தடையிடுவோரை) கொன்று, செல்வங்களின் ஸஞ்சித் (வெற்றியாளர்) ஆவான்.