Sukta 30

Mantra 1

इच्छन्ति त्वा सोम्यासः सखायः सुन्वन्ति सोमं दधति प्रयांसि । तितिक्षन्ते अभिशस्तिं जनानामिन्द्र त्वदा कश्चन हि प्रकेतः ॥

ସୋମ୍ୟ ସଖାମାନେ ତୁମକୁ ଆକାଙ୍କ୍ଷା କରନ୍ତି; ସେମାନେ ସୋମକୁ ପୀଡ଼ି ଅଗ୍ରଗାମୀ ଅର୍ପଣମାନେ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି। ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଅଭିଶାପ ଓ ଆକ୍ରମଣ ସେମାନେ ସହନ କରନ୍ତି; କାରଣ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ବିନା କାହାରି ପାଖରେ ସତ୍ୟ ପ୍ରଜ୍ଞା-ବିବେକଶକ୍ତି ନାହିଁ।

Mantra 2

न ते दूरे परमा चिद्रजांस्या तु प्र याहि हरिवो हरिभ्याम् । स्थिराय वृष्णे सवना कृतेमा युक्ता ग्रावाणः समिधाने अग्नौ ॥

ହେ ହରିବୋ (ଇନ୍ଦ୍ର), ତୋ ପାଇଁ ପରମ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୂର ନୁହେଁ; ତେଣୁ ଆଗକୁ ଆ, ତୋର ଦୁଇ ହରି (ତାମ୍ର-ହଳଦିଆ) ଅଶ୍ୱ ସହ ଆଗେଇ ଚାଲ। ସ୍ଥିର ବୃଷଭ ପାଇଁ ସୋମ-ସବନ ପ୍ରସ୍ତୁତ; ଯେଉଁଠାରେ ଅଗ୍ନି ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଉଛି, ସେଠାରେ ସମିଧା ସହ ଯୁକ୍ତ ଗ୍ରାବାଣ (ପେଷଣ-ପଥର) ଯୋଗାଯୋଗିତ।

Mantra 3

इन्द्रः सुशिप्रो मघवा तरुत्रो महाव्रातस्तुविकूर्मिॠघावान् । यदुग्रो धा बाधितो मर्त्येषु क्व त्या ते वृषभ वीर्याणि ॥

ସୁଶିପ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର—ମଘବାନ, ତରୁତ୍ର (ରକ୍ଷକ), ମହାବ୍ରାତ (ବିଶାଳ ସେନା) ଓ ତୁବିକୂର୍ମି (ମହା ତରଙ୍ଗ) ଧାରୀ, ଋଘାବାନ (ସିଧା ଗତିର ବଳ) ଯୁକ୍ତ—ଯେତେବେଳେ ଉଗ୍ର ତୁ ମର୍ତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦବାଯାଇଥିବା ପରି ଲାଗେ, ହେ ବୃଷଭ, ତୋର ସେଇ ବୀର୍ୟ (ବୀର-ପରାକ୍ରମ) କେଉଁଠି?

Mantra 4

त्वं हि ष्मा च्यावयन्नच्युतान्येको वृत्रा चरसि जिघ्नमानः । तव द्यावापृथिवी पर्वतासोऽनु व्रताय निमितेव तस्थुः ॥

ତୁ ହିଁ ଅଚଳକୁ ମଧ୍ୟ କମ୍ପାଇ, ଏକାକୀ ବୃତ୍ର-ବଳମାନଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଗତି କରୁଛୁ, ସେମାନଙ୍କୁ ଘାତ କରୁଛୁ। ତୋ ପାଇଁ ଦ୍ୟାବା-ପୃଥିବୀ ଓ ପର୍ବତମାନେ, ଯେପରି ମାପି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କରାଯାଇଛି, ସେପରି ତୋର ବ୍ରତ (ଋତ-ନିୟମ) ଅନୁସାରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ।

Mantra 5

उताभये पुरुहूत श्रवोभिरेको दृळ्हमवदो वृत्रहा सन् । इमे चिदिन्द्र रोदसी अपारे यत्संगृभ्णा मघवन्काशिरित्ते ॥

ଭୟରେ ମଧ୍ୟ, ହେ ପୁରୁହୂତ (ବହୁବାର ଆହ୍ୱାନିତ), ତୁମ ଯଶସ୍ବୀ ପ୍ରଭାବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଏକା ଦୃଢ଼ ଆଧାରକୁ ଅଟୁଟ ରଖିଲ—ବୃତ୍ରହା ହୋଇ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଦୁଇ ଅପାର ରୋଦସୀ (ଦ୍ୟାଵା-ପୃଥିବୀ) ମଧ୍ୟ, ହେ ମଘବନ, ତୁମେ କର୍ମ ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ମାତ୍ର ପ୍ରକାଶ-କିରଣରେ ସଂଗ୍ରହ କରିଲେ, ଯେନେ ଏକାଠି ଧରା ରହିଥାଏ।

Mantra 6

प्र सू त इन्द्र प्रवता हरिभ्यां प्र ते वज्रः प्रमृणन्नेतु शत्रून् । जहि प्रतीचो अनूचः पराचो विश्वं सत्यं कृणुहि विष्टमस्तु ॥

ତେଣୁ ଆଗେ ବଢ଼, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଦୁଇ ହରି (ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଅଶ୍ୱ/ଶକ୍ତି) ସହ ପ୍ରବାହମାନ ପଥରେ; ତୁମ ବଜ୍ର ଆଗେ ଯାଇ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରୁ। ସାମ୍ନାରୁ ବିରୋଧ କରୁଥିବା, ପଛରୁ ଥିବା ଏବଂ ଦୂରରୁ ଥିବାମାନଙ୍କୁ ନିହତ କର; ସମଗ୍ର ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ସତ୍ୟମୟ କର—ବିଷ୍ଟମ୍ (ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ନିବାସ/ସ୍ଥାପିତ ବ୍ୟବସ୍ଥା) ସ୍ଥିର ହେଉ।

Mantra 7

यस्मै धायुरदधा मर्त्यायाभक्तं चिद्भजते गेह्यं सः । भद्रा त इन्द्र सुमतिर्घृताची सहस्रदाना पुरुहूत रातिः ॥

ଯାହାକୁ ତୁମେ ମର୍ତ୍ୟ ପାଇଁ ପୋଷକ ଶକ୍ତି (ଧାୟୁ) ଦେଉଛ, ସେ ଅବିଭକ୍ତକୁ ମଧ୍ୟ ବାଣ୍ଟେ ଏବଂ ଗେହ୍ୟ (ଅନ୍ତର୍ଗୃହ)ର ଧନ ଲାଭ କରେ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ସୁମତି ମଙ୍ଗଳମୟ—ଘୃତସମୃଦ୍ଧିରେ ପ୍ରବାହିତ; ହେ ପୁରୁହୂତ, ତୁମ ରାତି ହଜାର-ଦାନ ଅଟେ।

Mantra 8

सहदानुं पुरुहूत क्षियन्तमहस्तमिन्द्र सं पिणक्कुणारुम् । अभि वृत्रं वर्धमानं पियारुमपादमिन्द्र तवसा जघन्थ ॥

ହେ ପୁରୁହୂତ ଇନ୍ଦ୍ର! ତୁମେ ସହଦାନୁ—କୂଣାରୁ, କ୍ଷୟଶୀଳ, ହସ୍ତହୀନ—କୁ ଏକାସାଥି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲ। ବଢ଼ୁଥିବା ବୃତ୍ର—ଫୁଲିଉଠିଥିବା ଅନ୍ଧକାରମୟ ପ୍ରତିରୋଧ—କୁ ତୁମ ତବସାରେ ତୁମେ ନିହତ କଲ; ସେ ପାଦହୀନ, ଆଲୋକରେ ଗତି କରିପାରୁନଥିଲା।

Mantra 9

नि सामनामिषिरामिन्द्र भूमिं महीमपारां सदने ससत्थ । अस्तभ्नाद्द्यां वृषभो अन्तरिक्षमर्षन्त्वापस्त्वयेह प्रसूताः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର! ତୁମେ ମହାନ, ଅପାର ପୃଥିବୀରେ—ସାମନାମ୍‌ର ଆଧାର ସଦନରେ—ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରିଛ। ଶକ୍ତିର ବୃଷଭ ଭଳି ତୁମେ ଦ୍ୟାଉ ଓ ଅନ୍ତରିକ୍ଷକୁ ସ୍ଥିର କଲ; ଏଠାରେ ତୁମେ ପ୍ରସୂତ କରିଥିବା ଆପଃ (ଜଳଧାରା) ବହୁ—ଜାଗ୍ରତ ଶକ୍ତିର ପ୍ରବାହ ଭାବେ—ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ କର୍ମଦିଗକୁ।

Mantra 10

अलातृणो वल इन्द्र व्रजो गोः पुरा हन्तोर्भयमानो व्यार । सुगान्पथो अकृणोन्निरजे गाः प्रावन्वाणीः पुरुहूतं धमन्तीः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର! ବଲ—ଗୋ (କିରଣ)କୁ ଘେରି ରଖୁଥିବା ବ୍ରଜ—ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ହନ୍ତାଙ୍କ ଭୟରେ ସେ ଚିରିଯାଇ ବିଛିନ୍ନ ହେଲା। ତୁମେ ସୁଗମ ପଥ ସୃଷ୍ଟି କଲ ଏବଂ ଅନ୍ଧକାର ବନ୍ଧନରୁ ଆଲୋକର ଗାଃକୁ ବାହାର କାଢ଼ିଲ; ପ୍ରେରିତ ବାଣୀମାନେ—ଶକ୍ତ ଶ୍ୱାସ ଭଳି ଧମଧମାଇ—ପୁରୁହୂତ ଶକ୍ତିକୁ ଆଗେଇ ନେଲେ।

Mantra 11

एको द्वे वसुमती समीची इन्द्र आ पप्रौ पृथिवीमुत द्याम् । उतान्तरिक्षादभि नः समीक इषो रथीः सयुजः शूर वाजान् ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର! ଏକା ତୁମେ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଥିବା ଦୁଇ ସମୃଦ୍ଧ ଲୋକ—ପୃଥିବୀ ଓ ଦ୍ୟୌ—କୁ ପୂରଣ କର; ଏବଂ ଅନ୍ତରିକ୍ଷରୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଆମ ସଙ୍ଗମସ୍ଥଳକୁ ଆମ ପାଖକୁ ସମୀପ ହୁଅ। ହେ ଶୂର! ରଥର ପ୍ରେରକ ଇଷାମାନେ ଓ ସୟୁଜ (ଏକାସାଥି ଯୁକ୍ତ) ଶକ୍ତିମାନେ—ବିଜୟଯାତ୍ରା ପାଇଁ ବଳର ବାଜମାନେ—ଆମକୁ ଦିଅ।

Mantra 12

दिशः सूर्यो न मिनाति प्रदिष्टा दिवेदिवे हर्यश्वप्रसूताः । सं यदानळध्वन आदिदश्वैर्विमोचनं कृणुते तत्त्वस्य ॥

ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଦିଗମାନଙ୍କୁ ଲଂଘନ କରେନାହିଁ, ସେପରି ଦିନେଦିନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହର୍ୟଶ୍ୱମାନେ ପ୍ରେରିତ କରୁଥିବା ଶକ୍ତିମାନେ ନିଜ ସତ୍ୟ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି। ସେ ଯେତେବେଳେ ପଥର ଶେଷକୁ ପହଞ୍ଚେ, ତେବେ ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ବିମୋଚନ କରେ—ଏହି ହିଁ ତାହାର ତତ୍ତ୍ୱ-ବିଧାନ: ବନ୍ଧିତକୁ ଢିଲା କରି ଗତିକୁ ମୁକ୍ତ କରିବା।

Mantra 13

दिदृक्षन्त उषसो यामन्नक्तोर्विवस्वत्या महि चित्रमनीकम् । विश्वे जानन्ति महिना यदागादिन्द्रस्य कर्म सुकृता पुरूणि ॥

ଦର୍ଶନ ଆକାଙ୍କ୍ଷା କରୁଥିବା ଉଷାମାନେ, ରାତ୍ରିର ଯାମରେ, ବିବସ୍ୱାନଙ୍କ ମହାନ ଓ ଚିତ୍ରମୟ ମୁଖକୁ ନିହାରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ମହିମାରେ ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି—ସେ ଆସିପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅନେକ ସୁକୃତ କର୍ମ, ଆତ୍ମାରେ ବିଜୟରୂପେ ଗଢ଼ା ତାଙ୍କ ବହୁବିଧ ରଚନାମାନେ।

Mantra 14

महि ज्योतिर्निहितं वक्षणास्वामा पक्वं चरति बिभ्रती गौः । विश्वं स्वाद्म सम्भृतमुस्रियायां यत्सीमिन्द्रो अदधाद्भोजनाय ॥

ମହା ଜ୍ୟୋତି ସ୍ତନମାନଙ୍କ ଭିତରେ ନିହିତ; ତାହାକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଗୋ ଅପକ୍ୱ ଓ ପକ୍ୱ—ଦୁହେଁ—ବହନ କରି ଚାଲେ। ଉଷାର ଦୀପ୍ତ ଗର୍ଭରେ ସମସ୍ତ ମାଧୁର୍ୟ ସଂଗୃହୀତ; କାରଣ ଇନ୍ଦ୍ର ତାହାକୁ ଆମ ପୋଷଣ ପାଇଁ—ଆନନ୍ଦମୟ ଭୋଜନ ଓ ଆଲୋକମୟ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ—ସେଠାରେ ସ୍ଥାପିତ କରିଛନ୍ତି।

Mantra 15

इन्द्र दृह्य यामकोशा अभूवन्यज्ञाय शिक्ष गृणते सखिभ्यः । दुर्मायवो दुरेवा मर्त्यासो निषङ्गिणो रिपवो हन्त्वासः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର! ଦୃଢ ହେଅ; ଯାତ୍ରାର ଆବରଣମାନ ଉଦ୍ଭବିଛି। ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ—ଗାୟକ ଓ ସଖାମାନଙ୍କ ପାଇଁ—ଶିକ୍ଷା ଦିଅ। କାରଣ ଦୁର୍ମାୟାବୀ, ଦୁର୍ଗତିର ମର୍ତ୍ୟ ଅଛନ୍ତି—ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ, ପ୍ରହାରକୁ ଉଦ୍ୟତ ଶତ୍ରୁ; ତାଙ୍କ ଆକ୍ରମଣ ଭଙ୍ଗ କରି ମାର୍ଗକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କର।

Mantra 16

सं घोषः शृण्वेऽवमैरमित्रैर्जही न्येष्वशनिं तपिष्ठाम् । वृश्चेमधस्ताद्वि रुजा सहस्व जहि रक्षो मघवन्रन्धयस्व ॥

ନିମ୍ନ ଶତ୍ରୁବଳମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଉଠୁଥିବା ଘୋଷ ମୁଁ ଶୁଣୁଛି; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେମାନଙ୍କୁ ସଂହାର କର—ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୋର ଅତିଦାହକ ଅଶନି (ବଜ୍ର) ପାତ କର। ତଳୁ ସେମାନଙ୍କୁ କାଟି ଦେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଭାଙ୍ଗି ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ କର; ବଳରେ ଜୟୀ ହେ। ହେ ମଘବନ, ରକ୍ଷସକୁ ବଧ କରି ଅବରୋଧକମାନଙ୍କୁ ବଶ କର।

Mantra 17

उद्वृह रक्षः सहमूलमिन्द्र वृश्चा मध्यं प्रत्यग्रं शृणीहि । आ कीवतः सललूकं चकर्थ ब्रह्मद्विषे तपुषिं हेतिमस्य ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ରକ୍ଷସକୁ ମୂଳ ସହିତ ଉଖାଡ଼ି ଫେଙ୍ଗ; ତାହାର ମଧ୍ୟଭାଗ କାଟିଦେ, ତାହାର ଅଗ୍ରଭାଗ ଛେଦ କର। ତୁମେ କୃପଣ ଓ କୁଟିଳଙ୍କୁ ଶେଷ କରିଛ; ବ୍ରହ୍ମଦ୍ୱେଷୀ ବିରୋଧରେ ତୁମେ ତପସ୍-ତେଜରେ ଦହନକାରୀ ହେତି—ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଧାର—ତାହାର ବିନାଶ ପାଇଁ ଗଢ଼ିଛ।

Mantra 18

स्वस्तये वाजिभिश्च प्रणेतः सं यन्महीरिष आसत्सि पूर्वीः । रायो वन्तारो बृहतः स्यामास्मे अस्तु भग इन्द्र प्रजावान् ॥

ଆମ ସ୍ୱସ୍ତି ପାଇଁ, ହେ ନେତା, ବିଜୟଶକ୍ତି (ବାଜି) ସହିତ ଆଗେଇ ଆସ; କାରଣ ପୂର୍ବକାଳରୁ ଆସିଥିବା ମହା ପ୍ରେରଣାମାନଙ୍କୁ ତୁମେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସି ଯୋଡ଼ିଛ। ଆମେ ବିଶାଳ ଐଶ୍ୱର୍ୟର ଧାରକ ହେବା; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଜାବାନ, ଆମ ଭିତରେ ଭଗ—ତୁମ ଆନନ୍ଦର ଅଂଶ—ବସୁ, ଏବଂ ବୃଦ୍ଧି ଅବିରତ ହେଉ।

Mantra 19

आ नो भर भगमिन्द्र द्युमन्तं नि ते देष्णस्य धीमहि प्ररेके । ऊर्व इव पप्रथे कामो अस्मे तमा पृण वसुपते वसूनाम् ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଖକୁ ଦ୍ୟୁମନ୍ତ ଭଗ—ପୂର୍ଣ୍ଣତାର ଦୀପ୍ତ ଅଂଶ—ଆଣିଦିଅ। ତୁମ ଦାନର ବିଶାଳ ବିସ୍ତାର (ପ୍ରରେକ) ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ଆମ ଧୀକୁ ସ୍ଥାପନ କରୁ। ଯେପରି ବିଶାଳ କ୍ଷେତ୍ର ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ, ସେପରି ଆମ ଭିତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣତାର କାମନା ପ୍ରସାରିତ ହେଉ; ହେ ବସୁପତେ, ବସୁମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ତାହାକୁ ଆମ ଭିତରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପୂରଣ କର।

Mantra 20

इमं कामं मन्दया गोभिरश्वैश्चन्द्रवता राधसा पप्रथश्च । स्वर्यवो मतिभिस्तुभ्यं विप्रा इन्द्राय वाहः कुशिकासो अक्रन् ॥

ଗୋଭିଃ ଓ ଅଶ୍ୱୈଃ ସହ, ଚନ୍ଦ୍ରବତା—ଦୀପ୍ତିମୟ ଓ ପ୍ରସାରମାନ—ରାଧସ୍ (ସମୃଦ୍ଧି)ଦ୍ୱାରା ଏହି ଆମ କାମ (ଇଚ୍ଛା)କୁ ଆନନ୍ଦିତ କର। ସ୍ୱର୍ୟବଃ—ସୂର୍ୟଲୋକ-ଅନ୍ୱେଷୀ ବିପ୍ରମାନେ—ନିଜ ମତିଦ୍ୱାରା ତୋ ପାଇଁ ବହନପଥ ଓ ବାହନ ଗଢ଼ିଛନ୍ତି—ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ—ଏହି କୁଶିକମାନେ।

Mantra 21

आ नो गोत्रा दर्दृहि गोपते गाः समस्मभ्यं सनयो यन्तु वाजाः । दिवक्षा असि वृषभ सत्यशुष्मोऽस्मभ्यं सु मघवन्बोधि गोदाः ॥

ହେ ଗୋପତି, ଆମ ପାଇଁ ଗୋତ୍ରା (ଗୋ-ଶାଳା/ବାଡ଼ା) ଭାଙ୍ଗି ଖୋଲ; ସମୃଦ୍ଧିର ଲାଭ (ବାଜଃ) ଆମ ପାଖକୁ ଏକତ୍ର ହୋଇ ଆସୁ। ହେ ବୃଷଭ, ତୁମେ ଦିବକୁ ପ୍ରେରଣ କରୁଥିବା, ସତ୍ୟଶୁଷ୍ମ—ସତ୍ୟ ବଳବାନ; ହେ ମଘବନ, ଆମ ପାଇଁ ସୁଜାଗ ହେଅ—ଗୋଦା, ଜ୍ଞାନକିରଣର ଦାତା ହୋଇ।

Mantra 22

शुनं हुवेम मघवानमिन्द्रमस्मिन्भरे नृतमं वाजसातौ । शृण्वन्तमुग्रमूतये समत्सु घ्नन्तं वृत्राणि संजितं धनानाम् ॥

ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଆମେ ମଘବାନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ—ଏହି ଭରେ (ଯୁଦ୍ଧରେ), ବାଜସାତୌ (ସମୃଦ୍ଧି-ବିଜୟରେ), ନୃତମଂ—ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷବଳବାନଙ୍କୁ। ଆମକୁ ଶୁଣୁଥିବା ସେ, ସମତ୍ସୁ (ସଂଘର୍ଷରେ) ସହାୟତା ପାଇଁ ଉଗ୍ର ହୋଇ, ବୃତ୍ରାଣି (ଅବରୋଧକମାନେ)କୁ ହନନ କରି—ଧନର ସଂଜିତ, ବିଜୟୀ, ଧନ ସଂଗ୍ରାହକ।