
Sukta 7.103
Vasiṣṭha (traditional attribution for the Maṇḍūka-sūkta cluster in RV 7)
Gāyatrī
RV 7.103 (Maṇḍūka-sūkta) przedstawia żaby jako „braminów” dotrzymujących ślubów, którzy milczą przez suchą porę roku, a następnie, przebudzeni przez deszcze Parjanyi, wybuchają wielogłosową mową. Wykorzystując tę żywą scenę monsunową, hymn chwali życiodajną moc deszczu i łączy chór żab z rytualną recytacją oraz wyciskaniem Somy, modląc się o bogactwo i przedłużone życie.
Mantra 1
संवत्सरं शशयाना ब्राह्मणा व्रतचारिणः । वाचं पर्जन्यजिन्वितां प्र मण्डूका अवादिषुः ॥
Przez rok leżeli w milczeniu, bramini, strzegący ślubowania; wtedy, poruszeni przez Parjanję, żaby wypowiedziały Słowo.
Mantra 2
दिव्या आपो अभि यदेनमायन्दृतिं न शुष्कं सरसी शयानम् । गवामह न मायुर्वत्सिनीनां मण्डूकानां वग्नुरत्रा समेति ॥
Gdy lśniące Wody przyszły na niego, leżącego jak wysuszona skóra w łożysku jeziora, wtedy krzyk żab zbiera się tutaj razem, jak ryczenie krów z cielętami, budząc uśpione siły życiowe we wspólny ruch.
Mantra 3
यदीमेनाँ उशतो अभ्यवर्षीत्तृष्यावतः प्रावृष्यागतायाम् । अख्खलीकृत्या पितरं न पुत्रो अन्यो अन्यमुप वदन्तमेति ॥
Gdy deszcz spadł na tych pragnących wraz z nadejściem pory deszczowej, wtedy, jąkając się w mowę, jeden podchodzi do drugiego mówiąc, jak syn do ojca: odrodzona mowa szuka swego źródła i uczy się na nowo swoich rytmów.
Mantra 4
अन्यो अन्यमनु गृभ्णात्येनोरपां प्रसर्गे यदमन्दिषाताम् । मण्डूको यदभिवृष्टः कनिष्कन्पृश्निः सम्पृङ्क्ते हरितेन वाचम् ॥
Każdy chwyta drugiego w wypływie Wód, gdy są odurzeni radością; a gdy żaba zostaje zraszana, skacząc wciąż na nowo, cętkowana łączy swój głos z płową, wiele tonów złączonych w jedną przebudzoną mowę.
Mantra 5
यदेषामन्यो अन्यस्य वाचं शाक्तस्येव वदति शिक्षमाणः । सर्वं तदेषां समृधेव पर्व यत्सुवाचो वदथनाध्यप्सु ॥
Gdy jeden powtarza mowę drugiego, ucząc się jej jak biegły recytator, to całe spotkanie staje się dla nich wspólnym świętowaniem wzrostu, ponieważ, pięknie mówiąc, wypowiadacie na Wodach: mowa oparta na przepływie wzrasta w pełnię.
Mantra 6
गोमायुरेको अजमायुरेकः पृश्निरेको हरित एक एषाम् । समानं नाम बिभ्रतो विरूपाः पुरुत्रा वाचं पिपिशुर्वदन्तः ॥
Jeden ma płacz krowy, drugi płacz kozy, jeden jest cętkowany, drugi płowy; lecz nosząc jedno wspólne imię, choć o wielu formach, kształtują mowę na wiele sposobów, gdy mówią, różnorodne energie wyrażające jedną moc.
Mantra 7
ब्राह्मणासो अतिरात्रे न सोमे सरो न पूर्णमभितो वदन्तः । संवत्सरस्य तदहः परि ष्ठ यन्मण्डूकाः प्रावृषीणं बभूव ॥
Jak bramini podczas Atiratry, jak jezioro pełne, mówią dokoła; ten dzień oznacza zwrot roku, gdy żaby stają się istotami deszczu: obrzęd Czasu otwiera się na nowo i mowa powraca do swego kręgu.
Mantra 8
ब्राह्मणासः सोमिनो वाचमक्रत ब्रह्म कृण्वन्तः परिवत्सरीणम् । अध्वर्यवो घर्मिणः सिष्विदाना आविर्भवन्ति गुह्या न के चित् ॥
Nosiciele Somy tworzą mowę; tworząc brahman należący do całego cyklu roku. Adhwarju, rozgrzani wewnętrznym ogniem i pocący się z wysiłku, stają się jawni, choć przedtem ukryci przed wszystkimi: tak ukryte moce wynurzają się, gdy nadchodzi pora natchnienia.
Mantra 9
देवहितिं जुगुपुर्द्वादशस्य ऋतुं नरो न प्र मिनन्त्येते । संवत्सरे प्रावृष्यागतायां तप्ता घर्मा अश्नुवते विसर्गम् ॥
Strzegą boskiego porządku; ci nie naruszają pory dwunastokrotnego cyklu. Gdy w roku nadeszła pora deszczowa, rozgrzane siły osiągają uwolnienie: nagromadzone energie zostają puszczone w odpowiednim czasie.
Mantra 10
गोमायुरदादजमायुरदात्पृश्निरदाद्धरितो नो वसूनि । गवां मण्डूका ददतः शतानि सहस्रसावे प्र तिरन्त आयुः ॥
O głosie krowy dał, o głosie kozy dał, cętkowany dał, płowy dał nam bogactwa: żaby, dające setki promieni światła, w tysiąckrotnym wyciskaniu prowadzą naprzód naszą siłę życiową, rozszerzając zakres istnienia.
A year-long silence is described: the frogs, likened to vow-keeping brahmans, lie still until Parjanya stirs them to utterance (speech reborn).
The hymn revels in the frogs’ varied calls and forms, using them as a metaphor for diverse expressions of a single sacred power of speech and ritual sound.
The many voices are explicitly harmonized into unity—“bearing one common name though of many forms”—a peak insight into Vāc as one-in-many.
The chorus turns into blessing: the frogs ‘give’ riches and, through the thousandfold pressing imagery, extend life and prosperity for the worshipper.
vācam parjanyajinvitām
samānaṃ nāma bibhrato virūpāḥ
sahasrasāve pra tiranta āyuḥ
Because they keep a long “vow” of silence through the dry season and then, when the rains come, they burst into sound—like disciplined reciters who speak at the right ritual moment.
Parjanya is the rain-awakener: his coming revives the land and also “awakens speech,” making the frogs’ chorus a sign of renewed life and ritual activity.
The hymn uses them to teach that one power can appear in many forms: diverse voices and styles can still carry a single shared purpose—prayer, praise, and blessing.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.