Sukta 103

Mantra 1

संवत्सरं शशयाना ब्राह्मणा व्रतचारिणः । वाचं पर्जन्यजिन्वितां प्र मण्डूका अवादिषुः ॥

ஒரு ஸம்வத்ஸரம் முழுதும், விரதசாரி பிராமணரைப் போல அவர்கள் மௌனமாய் கிடந்தனர். பின்னர் பர்ஜன்யன் தூண்ட, மண்டூகர்கள் ‘வாக்’ எனும் வாக்கை வெளிப்படுத்திப் பேசினர்.

Mantra 2

दिव्या आपो अभि यदेनमायन्दृतिं न शुष्कं सरसी शयानम् । गवामह न मायुर्वत्सिनीनां मण्डूकानां वग्नुरत्रा समेति ॥

திவ்ய ‘ஆபः’ அவன்மேல் வந்து சேர்ந்தபோது—ஏரிக்கரையின் அடியில் உலர்ந்த தோல் போலக் கிடந்தவன்மேல்—அப்போது மண்டூகர்களின் நாதம் இங்கே ஒன்றுகூடுகிறது; கன்றுகளுடன் உள்ள பசுக்களின் முழக்கம் போல, உறங்கியிருந்த பிராண-சக்திகளை ஒரே இயக்கத்தில் எழுப்புகிறது.

Mantra 3

यदीमेनाँ उशतो अभ्यवर्षीत्तृष्यावतः प्रावृष्यागतायाम् । अख्खलीकृत्या पितरं न पुत्रो अन्यो अन्यमुप वदन्तमेति ॥

மழைக்காலம் வந்தபோது அந்தத் தாகமுற்றவர்கள்மேல் மழை பொழிந்தது; அப்போது—தடுமாறிய உச்சரிப்போடு—ஒருவர் மற்றொருவரை அணைகிறார், மகன் தந்தையை அணைவதுபோல்; மறுபிறந்த வாக் தன் மூலத்தைத் தேடி, மீண்டும் தன் சந்தஸ்-லயத்தை கற்கிறது.

Mantra 4

अन्यो अन्यमनु गृभ्णात्येनोरपां प्रसर्गे यदमन्दिषाताम् । मण्डूको यदभिवृष्टः कनिष्कन्पृश्निः सम्पृङ्क्ते हरितेन वाचम् ॥

நீரின் பெருக்குப் பாய்ச்சலில், அவர்கள் உற்சாகமடைந்து மயங்கியபோது, ஒருவர் மற்றவரைத் தழுவிப் பற்றிக் கொள்கிறார். மேலும் தவளையின் மீது மழை பொழியும்போது, அது மீண்டும் மீண்டும் துள்ளி—புள்ளிப்புள்ளியானது—மஞ்சள்-பச்சை நிறமுடையதுடன் தன் வாக்கை கலந்து விடுகிறது; பல சுரங்கள் ஒன்றாய் இணைந்து விழித்தெழுந்த வாக்காகின்றன.

Mantra 5

यदेषामन्यो अन्यस्य वाचं शाक्तस्येव वदति शिक्षमाणः । सर्वं तदेषां समृधेव पर्व यत्सुवाचो वदथनाध्यप्सु ॥

அவர்களில் ஒருவர், திறமையான பாராயணக்காரனைப் போலக் கற்றுக்கொண்டு, மற்றொருவரின் வாக்கை மீளச் சொல்வதுபோல், அவர்களுடைய அந்த முழு பரிமாற்றமும் வளர்ச்சியின் ‘பர்வ’ம் போன்ற கூட்டு விழா-அடியாகிறது—ஏனெனில், நல்வாக்குடையவர்களே, நீங்கள் ஆபः (நீர்) மீது உச்சரிக்கிறீர்கள்; ஓட்டத்தில் நிலைபெற்ற வாக்கு நிறைவாகப் பெருகுகிறது.

Mantra 6

गोमायुरेको अजमायुरेकः पृश्निरेको हरित एक एषाम् । समानं नाम बिभ्रतो विरूपाः पुरुत्रा वाचं पिपिशुर्वदन्तः ॥

ஒருவனுக்கு ‘கோ-ஒலி’, ஒருவனுக்கு ‘அஜ-ஒலி’; ஒருவன் புள்ளிப்புள்ளி, ஒருவன் ஹரித (பீதாப) நிறம். ஒரே பெயரைத் தாங்கியவர்களாய், பல வடிவங்களாயினும், அவர்கள் பேசிக்கொண்டே பல விதமாக வாக்கை வடிக்கிறார்கள்—பலவகை ஆற்றல்கள் ஒரே சக்தியை வெளிப்படுத்துகின்றன.

Mantra 7

ब्राह्मणासो अतिरात्रे न सोमे सरो न पूर्णमभितो वदन्तः । संवत्सरस्य तदहः परि ष्ठ यन्मण्डूकाः प्रावृषीणं बभूव ॥

அதிராத்திரத்தில் சோமயாகத்தில் பிராமணர்கள் போல, நிரம்பிய ஏரி போல, அவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் முழங்கிப் பேசுகின்றனர். அதுவே ஆண்டின் (ஸம்வத்ஸரத்தின்) திருப்புமுனை நாள்—மண்டூகங்கள் ‘மழைக்காலத்தினவை’ ஆகும் போது; காலத்தின் யஜ்ஞச் சக்கரம் மீண்டும் திறக்கிறது, வாக்கு தன் வட்டத்திற்குள் மீள்கிறது.

Mantra 8

ब्राह्मणासः सोमिनो वाचमक्रत ब्रह्म कृण्वन्तः परिवत्सरीणम् । अध्वर्यवो घर्मिणः सिष्विदाना आविर्भवन्ति गुह्या न के चित् ॥

சோமம் தாங்கியோர் வாக்கை அமைக்கின்றனர்—முழு பரிவத்ஸரத்திற்குரிய பிரஹ்மத்தை உருவாக்குகின்றனர். அத்வர்யுக்கள் உள்ள்தீயின் வெப்பத்தில் தகித்து, முயற்சியால் வியர்த்து, வெளிப்படுகின்றனர்—முன்பு யாவரிடமும் மறைந்திருந்தவர்கள்; ஊக்கத்தின் ऋது வந்தபோது மறைபட்ட சக்திகள் வெளிவருவது போல.

Mantra 9

देवहितिं जुगुपुर्द्वादशस्य ऋतुं नरो न प्र मिनन्त्येते । संवत्सरे प्रावृष्यागतायां तप्ता घर्मा अश्नुवते विसर्गम् ॥

அவர்கள் தேவனால் நியமிக்கப்பட்ட ஒழுங்கை காக்கின்றனர்; இவர்கள் பன்னிரண்டு-சுழற்சியின் ऋது ஒழுங்கை மீறுவதில்லை. ஆண்டில் ப்ராவ்ருத் (மழைக்கால வருகை) வந்தபோது, தகித்த ‘க்ஹர்ம’ சக்திகள் விஸர்கம்—விடுதலை—அடைகின்றன; அடக்கப்பட்ட ஆற்றல்கள் உரிய காலத்தில் வெளிவிடப்படுகின்றன.

Mantra 10

गोमायुरदादजमायुरदात्पृश्निरदाद्धरितो नो वसूनि । गवां मण्डूका ददतः शतानि सहस्रसावे प्र तिरन्त आयुः ॥

கோ-ஒலி உடையது தந்தது; அஜ-ஒலி உடையதும் தந்தது; புள்ளிவண்ணமுடையதும் தந்தது; ஹரித (மஞ்சள்-பச்சை) நிறமுடையதும் எங்களுக்கு வசுக்கள் (செல்வங்கள்) தந்தன. மண்டூகர்கள் (தவளைகள்) நூற்றுக்கணக்கான (தானங்கள்/கதிர்கள்) அளித்து, ஸஹஸ்ர-ஸவன (ஆயிரமடங்கு சோம-அழுத்தல்) வேளையில் எங்கள் ஆயுஃ (உயிர்வலிமை) முன்னேறச் செய்து—இருப்பின் காலத்தை விரிவாக்குகின்றனர்.