Sukta 103

Mantra 1

संवत्सरं शशयाना ब्राह्मणा व्रतचारिणः । वाचं पर्जन्यजिन्वितां प्र मण्डूका अवादिषुः ॥

ಸಂವತ್ಸರಪೂರ್ತಿ ಅವರು ಮೌನವಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದರು—ವ್ರತಚಾರಿಗಳಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು; ನಂತರ ಪರ್ಜನ್ಯನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಕಪ್ಪೆಗಳು ವಾಣಿಯನ್ನು—ವಚನವನ್ನು—ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು.

Mantra 2

दिव्या आपो अभि यदेनमायन्दृतिं न शुष्कं सरसी शयानम् । गवामह न मायुर्वत्सिनीनां मण्डूकानां वग्नुरत्रा समेति ॥

ದಿವ್ಯ ಆಪಃ ಅವನ ಮೇಲೆ ಬಂದಾಗ—ಸರೋವರದ ತಳದಲ್ಲಿ ಒಣ ಚರ್ಮದಂತೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದವನ ಮೇಲೆ—ಅಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪೆಗಳ ನಾದ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸೇರುತ್ತದೆ; ಕರುಗಳಿರುವ ಹಸುಗಳ ಅಂಬೆಯುವಿಕೆಯಂತೆ, ಸುಪ್ತ ಪ್ರಾಣಬಲಗಳನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ ಒಂದೇ ಚಲನೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸುತ್ತದೆ.

Mantra 3

यदीमेनाँ उशतो अभ्यवर्षीत्तृष्यावतः प्रावृष्यागतायाम् । अख्खलीकृत्या पितरं न पुत्रो अन्यो अन्यमुप वदन्तमेति ॥

ಪ್ರಾವೃಷ್ಯದ ಆಗಮನದಲ್ಲಿ ತೃಷಿತವಾದ ಇವರ ಮೇಲೆ ಮಳೆ ಸುರಿದಾಗ, ಆಗ—ತಡತಡಿಸಿ ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತ—ಒಬ್ಬನು ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ, ಮಗನು ತಂದೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವಂತೆ; ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಪಡೆದ ವಾಣಿ ತನ್ನ ಮೂಲವನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಛಂದೋಲಯವನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತದೆ.

Mantra 4

अन्यो अन्यमनु गृभ्णात्येनोरपां प्रसर्गे यदमन्दिषाताम् । मण्डूको यदभिवृष्टः कनिष्कन्पृश्निः सम्पृङ्क्ते हरितेन वाचम् ॥

ನೀರಿನ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ, ಅವರು ಉಲ್ಲಾಸಗೊಂಡಾಗ, ಒಬ್ಬನು ಮತ್ತೊಬ್ಬನನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಮಳೆಯು ಕಪ್ಪೆಯ ಮೇಲೆ ಸುರಿದಾಗ ಅದು ಮರುಮರು ಜಿಗಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಚಿತ್ತರಿದವನು ಹಳದಿ-ಹಸಿರು (ಹರಿತ)ವನೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಬೆರೆಸುತ್ತಾನೆ—ಅನೇಕ ಸ್ವರಗಳು ಒಂದೇ ಜಾಗೃತ ವಾಣಿಯಾಗಿ ಒಂದಾಗುತ್ತವೆ.

Mantra 5

यदेषामन्यो अन्यस्य वाचं शाक्तस्येव वदति शिक्षमाणः । सर्वं तदेषां समृधेव पर्व यत्सुवाचो वदथनाध्यप्सु ॥

ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಮಾತನ್ನು, ನಿಪುಣ ಪಠಕನಂತೆ ಕಲಿಯುತ್ತಾ, ಪುನರುಚ್ಚರಿಸಿದಾಗ, ಆ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿನಿಮಯವು ಅವರಿಗೆ ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಸಂಯುಕ್ತ ‘ಉತ್ಸವ-ಹೆಜ್ಜೆ’ಯಾಗುತ್ತದೆ—ಏಕೆಂದರೆ, ಸುವಾಚರು (ಸುವಾಚೋ) ಆಗಿ, ನೀವು ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತೀರಿ; ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯಾದ ವಾಣಿ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯತ್ತ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

Mantra 6

गोमायुरेको अजमायुरेकः पृश्निरेको हरित एक एषाम् । समानं नाम बिभ्रतो विरूपाः पुरुत्रा वाचं पिपिशुर्वदन्तः ॥

ಒಬ್ಬನಿಗೆ ‘ಹಸುವಿನ ಕೂಗು’, ಒಬ್ಬನಿಗೆ ‘ಮೇಕೆಯ ಕೂಗು’; ಒಬ್ಬನು ಚಿತ್ತರಿದವನು, ಒಬ್ಬನು ಹಳದಿ-ಹಸಿರು (ಹರಿತ)ವನು. ಆದರೂ ಒಂದೇ ಹೆಸರನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಾದ ಅವರು, ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಾಣಿಯನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತಾರೆ—ಒಂದೇ ಶಕ್ತಿಯ ವಿಭಿನ್ನ ತೇಜಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾರೆ.

Mantra 7

ब्राह्मणासो अतिरात्रे न सोमे सरो न पूर्णमभितो वदन्तः । संवत्सरस्य तदहः परि ष्ठ यन्मण्डूकाः प्रावृषीणं बभूव ॥

ಅತಿರಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಸೋಮಪಾನ ಮಾಡುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಂತೆ, ತುಂಬಿದ ಸರೋವರದಂತೆ, ಅವರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸುತ್ತಲೂ ನಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ದಿನವೇ ವರ್ಷದ ತಿರುವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ—ಮಂಡೂಕಗಳು ‘ಮಳೆಯವರಾಗಿ’ ಆಗುವಾಗ; ಕಾಲದ ಯಜ್ಞವು ಮತ್ತೆ ತೆರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ವಾಣಿ ತನ್ನ ವಲಯಕ್ಕೆ ಮರಳುತ್ತದೆ.

Mantra 8

ब्राह्मणासः सोमिनो वाचमक्रत ब्रह्म कृण्वन्तः परिवत्सरीणम् । अध्वर्यवो घर्मिणः सिष्विदाना आविर्भवन्ति गुह्या न के चित् ॥

ಸೋಮಧಾರಕರು ವಾಣಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಾರೆ; ಸಂವತ್ಸರಚಕ್ರವನ್ನೆಲ್ಲ ಆವರಿಸುವ ಪರಿವತ್ಸರೀಯ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಧ್ವರ್ಯುಗಳು ಒಳಗಿನ ತಾಪದಿಂದ ದಹಿಸಿ, ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಬೆವರುತ್ತಾ, ಪ್ರಕಟರಾಗುತ್ತಾರೆ—ಹಿಂದೆ ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಗುಪ್ತರಾಗಿದ್ದವರು; ಪ್ರೇರಣೆಯ ಋತು ಬಂದಾಗ ಅಡಗಿದ ಶಕ್ತಿಗಳು ಹೀಗೆಯೇ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತವೆ.

Mantra 9

देवहितिं जुगुपुर्द्वादशस्य ऋतुं नरो न प्र मिनन्त्येते । संवत्सरे प्रावृष्यागतायां तप्ता घर्मा अश्नुवते विसर्गम् ॥

ಅವರು ದೇವಹಿತಿಯನ್ನು—ದೇವನಿಯತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು—ಕಾಪಾಡುತ್ತಾರೆ; ಈ ನರರು ದ್ವಾದಶಚಕ್ರದ ಋತುವನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಸಂವತ್ಸರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾವೃಷ್ಟಿ ಬಂದಾಗ, ತಪ್ತ ಘರ್ಮಗಳು ವಿಸರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತವೆ—ಒತ್ತಿಹಿಡಿದ ಶಕ್ತಿಗಳು ಯುಕ್ತಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

Mantra 10

गोमायुरदादजमायुरदात्पृश्निरदाद्धरितो नो वसूनि । गवां मण्डूका ददतः शतानि सहस्रसावे प्र तिरन्त आयुः ॥

ಗೋಮಾಯು ದಾನವಿತ್ತನು, ಅಜಮಾಯು ದಾನವಿತ್ತನು; ಪೃಶ್ನಿ ದಾನವಿತ್ತಳು, ಹರಿತರು ನಮಗೆ ವಸುಗಳನ್ನು (ಸಂಪತ್ತು) ನೀಡಿದರು. ಗವಾಂ ಮಂಡೂಕರು (ಕಪ್ಪೆಗಳು) ಶತಶಃ ದಾನಮಾಡುತ್ತ, ಸಹಸ್ರ-ಸಾವದಲ್ಲಿ (ಸಾವಿರಪಟ್ಟು ಸೋಮಪೀಡನದಲ್ಲಿ) ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುತ್ತಾರೆ—ಜೀವನಾವಧಿಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತಾರೆ.