Adhyaya 21

Verse 1

सूत उवाच । एवं ब्रह्मर्षिणा प्रोक्तां वाणीं पीयूषसन्निभाम् । आकर्ण्य मुदितो राजा प्रांजलिः पुनरब्रवीत्

စူတာက ပြောသည်။ ဘြဟ္မရိရှီ၏ အမృతတူသော စကားတော်ကို ကြားနာပြီးနောက် မင်းကြီးသည် ဝမ်းမြောက်လျက် လက်အုပ်ချီကာ ဂုဏ်ပြု၍ ထပ်မံ ပြောကြား하였다။

Verse 2

राजोवाच । अहो सत्संगमः पुंसामशेषाघप्रशोधनः । कामक्रोधनिहंता च इष्टदोग्धा जनस्य हि

မင်းကြီးက ပြောသည်။ အို! သတ္တပုရုသတို့၏ သင်္ဂဟာသည် လူတို့၏ အပြစ်အားလုံးကို ဆေးကြောပယ်ရှားသည်။ ကာမနှင့် ဒေါသကို ဖျက်ဆီးပြီး အလိုရှိသော အကျိုးဖလကို တကယ်တမ်း ပေးတတ်သည်။

Verse 3

मम मायातमो नष्टं ज्ञानदृष्टिः प्रकाशिता । तव दर्शनमात्रेण प्रायोहममरोत्तमः

ကျွန်ုပ်အတွင်းရှိ မာယာ၏ အမှောင်ထုကြီး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ဉာဏ်မြင်ကွင်းသည် ထွန်းလင်းလာပါသည်။ သင်၏ ဒർശနတစ်ခါတည်းဖြင့်ပင် ကျွန်ုပ်သည် အမရတို့ကဲ့သို့ မြင့်မြတ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရပါသည်။

Verse 4

श्रुतं च पूर्वचरितं बालयोः सम्यगेतयोः । भविष्यदपि पृच्छामि मत्पुत्राचरणं मुने

ကလေးနှစ်ဦး၏ အတိတ်က လုပ်ရပ်များကို ကျွန်ုပ်က မှန်ကန်စွာ ကြားနာပြီးပါပြီ။ ယခု အနာဂတ်အကြောင်းကိုလည်း မေးလိုပါသည်—အို မုနိ၊ ကျွန်ုပ်သား၏ နောင်လာမည့် အကျင့်အကြံနှင့် လမ်းကြောင်းကို ပြောပြပါ။

Verse 5

अस्यायुः कति वर्षाणि भाग्यं वद च कीदृ शम् । विद्या कीर्तिश्च शक्तिश्च श्रद्धा भक्तिश्च कीदृशी

သူ၏ အသက်တမ်းသည် နှစ်ပေါင်း မည်မျှရှိမည်နည်း။ ထို့ပြင် ကံကြမ္မာသည် မည်သို့ဖြစ်မည်—ပညာ၊ ဂုဏ်သတင်း၊ အင်အားနှင့် သူ၏ သဒ္ဓါ (śraddhā) နှင့် ဘက္တိ (bhakti) တို့သည် မည်သို့ဖြစ်မည်ကိုလည်း ပြောကြားပါ။

Verse 6

एतत्सर्वमशेषेण मुने त्वं वक्तुमर्हसि । तव शिष्योस्मि भृत्योस्मि शरणं त्वां गतोस्मयहम्

အို မုနိ၊ အရာအားလုံးကို မကျန်မလပ် ပြောကြားသင့်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ တပည့်၊ သင်၏ အစေခံ ဖြစ်ပါ၏; အားကိုးရာ (śaraṇa) အဖြစ် သင်ထံသို့ လာရောက်ပါသည်။

Verse 7

पराशर उवाच । अत्रावाच्यं हि यत्किंचित्कथं शक्तोस्मि शंसितुम् । यच्छ्रुत्वा धृतिमंतोपि विषादं प्राप्नुयुर्जनाः

ပရာသရက ဆိုသည်—ဤနေရာတွင် ပြောမသင့်သော အရာတစ်ခု ရှိသည်; ကျွန်ုပ် မည်သို့ ထုတ်ဖော်ပြောနိုင်မည်နည်း။ ထိုအရာကို ကြားလျှင် တည်ကြည်သူများပင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုသို့ ကျရောက်နိုင်သည်။

Verse 8

तथापि निर्व्यलीकेन भावेन परिपृच्छतः । अवाच्यमपि वक्ष्यामि तव स्नेहान्महीपते

သို့သော်လည်း သင်သည် လှည့်ကွက်မရှိသော စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းသဖြင့်၊ အို မဟီပတေ (ဘုရင်)၊ သင်အပေါ် မေတ္တာကြောင့် ပြောရန်ခက်သော အရာကိုပင် ကျွန်ုပ် ပြောကြားမည်။

Verse 9

अमुष्य त्वत्कुमारस्य वर्षाणि द्वादशात्ययुः । इतः परं प्रपद्येत सप्तमे दिवसे मृतिम्

သင်၏ မင်းသားသည် အသက်တမ်း ဆယ့်နှစ်နှစ်ကို ကျော်လွန်ပြီးဖြစ်သည်။ ယခုမှစ၍ ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် သူသည် မရဏကို တွေ့ကြုံရမည်။

Verse 10

इति तस्य वचः श्रुत्वा कालकूटमिवोदितम् । मूर्च्छितः सहसा भूमौ पतितो नृपतिः शुचा

ထိုစကားကို ကြားသော်—သေမင်းဆန်သော ကာလကူဋ္ဌ အဆိပ်ကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့်—မင်းကြီးသည် ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် လွန်စွာမောဟိုက်ကာ ချက်ချင်း မူးလဲ၍ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွား၏။

Verse 11

तमुत्थाप्य समाश्वास्य स मुनिः करुणार्द्रधीः । उवाच मा भैर्नृपते पुनर्वक्ष्यामि ते हितम्

သူ့ကို ထူထောင်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးပြီး၊ ကရုဏာကြောင့် စိတ်နူးညံ့နေသော မုနိက “မကြောက်ပါနှင့်၊ အို မင်းကြီး၊ သင်၏ အကျိုးအမြတ်အတွက် အမှန်တကယ်သော အရာကို ထပ်မံ ဟောပြမည်” ဟု ဆို၏။

Verse 12

सर्गात्पुरा निरालोकं यदेकं निष्कलं परम् । चिदानंदमयं ज्योतिः स आद्यः केवलः शिवः

ဖန်ဆင်းခြင်းမတိုင်မီ၌ ထိုတစ်ပါးတည်းသော အမြင့်ဆုံးတတ္တဝါရှိ၏—အလင်းမရှိသကဲ့သို့ ထင်ရှားမှုအားလုံးကို ကျော်လွန်၍ အစိတ်အပိုင်းမရှိသော ပရမ; သန့်ရှင်းသော သိမြင်မှုနှင့် အာနန္ဒဖြစ်သော အလင်းရောင်။ ထိုအရာတည်းက အာဒိ၊ တစ်ပါးတည်း၊ အပြည့်အဝသော ရှိဝ ဖြစ်၏။

Verse 13

स एवादौ रजोरूपं सृष्ट्वा ब्रह्माणमात्मना । सृष्टिकर्मनियुक्ताय तस्मै वेदांश्च दत्तवान्

အစဦး၌ ထိုအရှင်တည်းက မိမိ၏ အာနုဘော်ဖြင့် ရဇောဂုဏ်ပုံစံဖြစ်သော ဘြဟ္မာကို ပေါ်ထွန်းစေ၏။ ထို့နောက် ဖန်ဆင်းရေးကိစ္စအတွက် ခန့်အပ်ထားသော ထိုသူအား ဝေဒများကိုလည်း ပေးအပ်တော်မူ၏။

Verse 14

पुनश्च दत्तवानीश आत्मतत्त्वैकसंग्रहम् । सर्वोपनिषदां सारं रुद्राध्यायं च दत्तवान्

ထို့ပြင် အရှင်သည် အတ္တမတတ္တဝါ၏ တစ်ခုတည်းသော အနှစ်ချုပ်ကို ထပ်မံ ပေးအပ်တော်မူ၏။ ထို့အတူ ဥပနိရှဒ်အားလုံး၏ အနှစ်သာရဖြစ်သော ရုဒြာဓျာယကိုလည်း ပေးတော်မူ၏။

Verse 15

यदेकमव्ययं साक्षाद्ब्रह्मज्योतिः सनातनम् । शिवात्मकं परं तत्त्वं रुद्राध्याये प्रतिष्ठितम्

ထိုတစ်ပါးတည်းသော မဖျက်ဆီးနိုင်၍ တိုက်ရိုက်သိမြင်နိုင်သော—အနန္တ ဘြဟ္မဇျိုတိ—ရှီဝသဘာဝရှိသော အမြင့်ဆုံးတတ္တဝ၊ ရုဒြာဓျာယ၌ တည်မြဲစွာ ထူထောင်ထားသည်။

Verse 16

स आत्मभूः सृजद्विश्वं चतुर्भिर्वदनैर्विराट् । ससर्ज वेदांश्चतुरो लोकानां स्थितिहेतवे

ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော ဘြဟ္မာ၊ ကမ္ဘာလောက၏ ဗိရာတ်သည် မျက်နှာလေးပါးဖြင့် စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းခဲ့သည်; လောကများ တည်ငြိမ်ရန်အတွက် ဝေဒလေးပါးကို ထုတ်ဖော်ပေးခဲ့သည်။

Verse 17

तत्रायं यजुषां मध्ये ब्रह्मणो दक्षिणान्मुखात् । अशेषोपनिषत्सारो रुद्राध्यायः समुद्गतः

ထိုနေရာ၌ ယဇုရဝေဒအတွင်း၊ ဘြဟ္မာ၏ တောင်ဘက်မျက်နှာမှ ဤ ရုဒြာဓျာယ ပေါ်ထွန်းလာသည်—ဥပနိရှဒ်အားလုံး၏ အနှစ်သာရကို မကျန်မလပ် စုတင်ထားသောအရာ။

Verse 18

स एष मुनिभिः सर्वैर्मरीच्यत्रिपुरोगमैः । सह देवैर्धृतस्तेभ्यस्तच्छिष्या जगृहुश्च तम्

ဤ ရုဒြာဓျာယ ကို မရိချိ၊ အတြိတို့ ဦးဆောင်သော မုနိအားလုံးက ဒေဝတားများနှင့်အတူ ထိန်းသိမ်းထမ်းဆောင်ခဲ့ကြသည်; ထို့နောက် သူတို့ထံမှ သူတို့၏ တပည့်များက သန့်ရှင်းသော အမွေအနှစ်အဖြစ် လက်ခံရရှိ하였다။

Verse 19

तच्छिष्यशिष्यैस्तत्पुत्रैस्तत्पुत्रैश्च क्रमागतैः । धृतो रुद्रात्मकः सोऽयं वेदसारः प्रसादितः

တပည့်၏တပည့်များ၊ ထို့နောက် သူတို့၏ သားများနှင့် မြေးများက အစဉ်အဆက် ထိန်းသိမ်းခဲ့ကြသည်; ရုဒြာသဘာဝရှိသော ဤသင်ခန်းစာသည် ဝေဒ၏ အနှစ်သာရဖြစ်၍ ကရုဏာတော်ဖြင့် ထိန်းကာ ဆက်လက်လွှဲပြောင်းထားသည်။

Verse 20

एष एव परो मन्त्र एष एव परं तपः । रुद्राध्यायजपः पुंसां परं कैवल्यसाधनम्

ဤတစ်ပါးတည်းသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး မန္တရဖြစ်၏၊ ဤတစ်ပါးတည်းသည် အမြင့်ဆုံး တပဿာဖြစ်၏။ လူသားတို့အတွက် ရုဒြာဓျာယကို ဂျပ်ရွတ်ခြင်းသည် ကైవလျ (လွတ်မြောက်သည့် တစ်ကိုယ်တော်အခြေအနေ) သို့ ရောက်စေသော အထွတ်အထိပ် နည်းလမ်းဖြစ်၏။

Verse 21

महापातकिनः प्रोक्ता उपपातकिनश्च ये । रुद्राध्यायजपात्सद्यस्तेऽपि यांति परां गतिम्

မဟာပာတကီဟု ခေါ်ဆိုခံရသူများနှင့် အုပပာတက (အပြစ်သေး) ပြုသူများပင်—ရုဒြာဓျာယကို ဂျပ်ရွတ်ခြင်းကြောင့် သူတို့လည်း ချက်ချင်း အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်နိုင်၏။

Verse 22

भूयोपि ब्रह्मणा सृष्टाः सदसन्मिश्रयोनयः । देवतिर्यङ्मनुष्याद्यास्ततः संपूरितं जगत्

ထို့နောက် ဗြဟ္မာသည် ရှိခြင်းနှင့် မရှိခြင်း ပေါင်းစပ်သည့် ယိုးနီများကို ထပ်မံ ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ ဒေဝတား၊ တိရစ္ဆာန်၊ လူသား စသဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာသဖြင့် ကမ္ဘာလောကသည် ထိုကြောင့် ပြည့်နှက်သွား၏။

Verse 23

तेषां कर्माणि सृष्टानि स्वजन्मानुगुणानि च । लोकास्तेषु प्रवर्तंते भुंजते चैव तत्फलम्

သူတို့အတွက် ကမ္မများကိုလည်း မိမိမိမိ မွေးဖွားမှုနှင့် ကိုက်ညီအောင် သတ်မှတ်ဖန်ဆင်းထား၏။ သတ္တဝါတို့သည် ထိုလမ်းကြောင်းများတွင် လှုပ်ရှားကြပြီး ထိုကမ္မ၏ အကျိုးကို အမှန်တကယ် ခံစားရ၏။

Verse 24

लोकसृष्टिप्रवाहार्थं स्वयमेव प्रजापतिः । धर्माधर्मौ ससर्जाग्रे स्ववक्षःपृष्ठभागतः

လောကဖန်ဆင်းမှု၏ စီးဆင်းမှုကို ဆက်လက်လှုပ်ရှားစေရန် အစဦး၌ ပ္ရဇာပတိသည် မိမိ၏ ရင်ဘတ်နှင့် ကျောဘက်မှ ဓမ္မနှင့် အဓမ္မကို ကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွန်းဖန်ဆင်းတော်မူ၏။

Verse 25

धर्ममेवानुतिष्ठंतः पुण्यं विंदंति तत्फलम् । अधर्ममनुतिष्ठंतस्ते पापफलभोगिनः

ဓမ္မကိုသာ လိုက်နာကျင့်သုံးသူတို့သည် ကုသိုလ်နှင့် ထိုကုသိုလ်၏ အကျိုးကို ရရှိကြ၏။ အဓမ္မကို လိုက်နာသူတို့မူ အပြစ်၏ အကျိုးကို ခံစားရသူများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 26

पुण्यकर्मफल स्वर्गो नरकस्तद्विपर्ययः । तयोर्द्वावधिपौ धात्रा कृतौ शतमखांतकौ

ကုသိုလ်ကံ၏ အကျိုးသည် ကောင်းကင်ဘုံ (သုဂတိ) ဖြစ်၍၊ ထို၏ ဆန့်ကျင်ဘက်မှာ နရက ဖြစ်၏။ ထိုနှစ်ပါးအပေါ်၌ ဖန်ဆင်းရှင် ဓာတာက ‘ရာယဇ္ဉာဖျက်ဆီးသူ’ ဟူသော အုပ်စိုးသူ နှစ်ဦးကို ခန့်အပ်ခဲ့၏။

Verse 27

कामः क्रोधश्च लोभश्च मदमानादयः परे । अधर्मस्य सुता आसन्सर्वे नरकनायकाः

ကာမ (လိုချင်တပ်မက်မှု)၊ က္ရောဓ (ဒေါသ)၊ လောဘ (လောဘကြီးမှု) နှင့် မူးယစ်မှု၊ မာန်မာန စသည့် အခြားတို့သည် အဓမ္မ၏ သားများ ဖြစ်ကြ၍၊ အားလုံးသည် နရက၏ ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 28

गुरुतल्पः सुरापानं तथान्यः पुल्कसीगमः । कामस्य तनया ह्येते प्रधानाः परिकीर्तिताः

ဂုရု၏ အိပ်ရာကို လွန်ကျူးခြင်း၊ အရက်သောက်ခြင်း၊ နှင့် ပုလ္ကစီ မိန်းမနှင့် ဆက်ဆံခြင်း—ဤတို့ကို ကာမ၏ အဓိက သားသမီးများဟု ဆိုကြ၏။

Verse 29

क्रोधात्पितृवधो जातस्तथा मातृवधः परः । ब्रह्महत्या च कन्यैका क्रोधस्य तनया अमी

က္ရောဓ (ဒေါသ) မှ ပိတೃဝဓ (ဖခင်သတ်ခြင်း) ပေါ်ပေါက်လာ၍၊ ထို့အတူ မာတೃဝဓ (မိခင်သတ်ခြင်း) လည်း ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် ဗြာဟ္မဏဟတ္ယာ (ဗြာဟ္မဏသတ်ခြင်း) သည်လည်း က္ရောဓ၏ သားသမီးဟု ဆိုကြ၏။

Verse 30

देवस्वहरणश्चैव ब्रह्मस्वहरणस्तथा । स्वर्णस्तेय इति त्वेते लोभस्य तनयाः स्मृताः

နတ်တို့၏ပိုင်ဆိုင်ရာကို ခိုးယူခြင်း၊ ဗြာဟ္မဏတို့၏ပိုင်ဆိုင်ရာကို ခိုးယူခြင်း၊ နှင့် ရွှေခိုးမှု—ဤသုံးပါးကို လောဘ (လောဘတရား) မှ မွေးဖွားသော သားများဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 31

एतानाहूय चांडालान्यमः पातकनायकान् । नरकस्य विवृद्ध्यर्थमाधिपत्यं चकार ह

ထို ချဏ္ဍာလတို့ကို ခေါ်ယူ၍ ယမမင်းက သူတို့ကို ‘အပြစ်၏ခေါင်းဆောင်များ’ (ပာတက-နာယက) ဟု ခန့်အပ်ကာ နရက၏ တိုးချဲ့ခြင်းနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးအတွက် အာဏာပေး하였다။

Verse 32

ते यमेन समादिष्टा नव पातकनायकाः । ते सर्वे संगता भूयो घोराः पातकनायकाः

ယမမင်း၏ အမိန့်ဖြင့် ခန့်အပ်ထားသော အပြစ်ခေါင်းဆောင် ကိုးဦးသည် ထပ်မံ စုဝေးလာကြ၏—အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပာတက-နာယကတို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။

Verse 33

नरकान्पालयामासुः स्वभृत्यैश्चोपपातकैः । रुद्राध्याये भुवि प्राप्ते साक्षात्कैवल्यसाधने

သူတို့သည် ကိုယ်ပိုင်အမှုထမ်းများဖြစ်သော ဥပပာတက (အသေးစားအပြစ်များ) နှင့်အတူ နရကများကို စောင့်ရှောက်နေကြ၏။ သို့သော် ကေဝလျ (လွတ်မြောက်ခြင်း) သို့ တိုက်ရိုက်ရောက်စေသော ရုဒြာဓျာယ သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့လာသောအခါ…

Verse 34

भीताः प्रदुद्रुवुः सर्वे तेऽमी पातकनायकाः । यमं विज्ञापयामासुः सहान्यैरुपपातकैः

ကြောက်လန့်၍ အပြစ်ခေါင်းဆောင်တို့အားလုံး ထွက်ပြေးကြပြီး၊ အခြား ဥပပာတကများနှင့်အတူ ယမမင်းထံ သွားရောက် အကြောင်းကြားလျှောက်ထားကြ၏။

Verse 35

जय देव महाराज वयं हि तव किंकराः । नरकस्य विवृद्ध्यर्थं साधिकाराः कृतास्त्वया

အောင်မြင်ပါစေ၊ ဒေဝမဟာရာဇာတော်! ကျွန်ုပ်တို့သည် အမှန်တကယ် သင်၏အမှုထမ်းများ ဖြစ်ပါသည်။ နရက၏အာဏာနယ်မြေ တိုးပွားစေရန် သင်က အခွင့်အာဏာနှင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ခန့်အပ်ခဲ့ပါသည်။

Verse 36

अधुना वर्तितुं लोके न शक्ताः स्मो वयं प्रभो । रुद्राध्यायानुभावेन निर्दग्धाश्चैव विद्रुताः

ယခုအခါ၊ အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် လောက၌ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပါ။ ရုဒြာဓျာယ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ မီးလောင်သကဲ့သို့ ဒဏ်ရာရ၍ ထွက်ပြေးသွားရပါသည်။

Verse 37

ग्रामेग्रामे नदीकूले पुण्येष्वायतनेषु च । रुद्रजाप्ये तु पर्याप्ते कथं लोके चरेमहि

ရွာတိုင်းရွာတိုင်း၊ မြစ်ကမ်းပါးများနှင့် ပုဏ္ဏမြတ်သော သန့်ရှင်းရာဌာနများတွင်ပင် ရုဒြ-ဇပ ပျံ့နှံ့လွန်ကဲလာသောအခါ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် လောက၌ မည်သို့ လှည့်လည်နိုင်မည်နည်း။

Verse 38

प्रायश्चित्तसहस्रं वै गणयामो न किंचन । रुद्रजाप्याक्षराण्येव सोढुं बत न शक्नुमः

ကျွန်ုပ်တို့သည် ပရాయశ္စိတ္တ တစ်ထောင်တစ်သောင်းကိုပင် အရေးမထားပါ။ သို့သော် ရုဒြ-ဇပ၏ အက္ခရာများကိုသာ—အို!—ကျွန်ုပ်တို့ မခံနိုင်ပါ။

Verse 39

महापातकमुख्यानामस्माकं लोकघातिनाम् । रुद्रजाप्यं भयं घोरं रुद्रजाप्यं महद्विषम्

ကျွန်ုပ်တို့ကဲ့သို့—မဟာပာတကများအနက် အဓိကဖြစ်၍ လောကကိုဖျက်ဆီးသူများအတွက်—ရုဒြ-ဇပသည် ကြောက်မက်ဖွယ် အလွန်ကြီးသော ကြောက်ရွံ့မှုဖြစ်သည်။ ရုဒြ-ဇပသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် မဟာအဆိပ်ဖြစ်သည်။

Verse 40

अतो दुर्विषहं घोरमस्माक व्यसनं महत् । रुद्रजाप्येन संप्राप्तमपनेतुं त्वमर्हसि

ထို့ကြောင့် ရုဒြ မန္တန်ကို ဂျပ်ဆုတောင်းခြင်း၏ အာနုဘော်ကြောင့် မခံနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ဒုက္ခကြီးသည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ကျရောက်လာ၏။ အရှင်၊ ထိုဒုက္ခကို ဖယ်ရှားပေးရန် သင်သာ အရဟံ ဖြစ်၏။

Verse 41

इति विज्ञापितः साक्षाद्यमः पातकनायकैः । ब्रह्मणोंऽतिकमासाद्य तस्मै सर्वं न्यवेदयत्

ဤသို့ ပာပ၏ ခေါင်းဆောင်များက တိုက်ရိုက် လျှောက်တင်သဖြင့် ယမမင်းသည် ဘြဟ္မာထံသို့ ချဉ်းကပ်ကာ အကြောင်းအရာအားလုံးကို တင်ပြလျှောက်ထား하였다။

Verse 42

देवदेव जगन्नाथ त्वामेव शरणं गतः । त्वया नियुक्तो मर्त्यानां निग्रहे पापकारिणाम्

ဟေ ဒေဝဒေဝ၊ လောကနာထ (Jagannātha)၊ ကျွန်ုပ်သည် သင်တော်မူသော အရှင်တစ်ပါးတည်းကိုသာ အားကိုးခိုလှုံပါ၏။ သင်၏ အမိန့်ဖြင့် ပာပပြုသော မရဏလူသားတို့ကို ကျွန်ုပ် ထိန်းချုပ်နှိမ်နင်းပါသည်။

Verse 43

अधुना पापिनो मर्त्या न संति पृथिवीतले । रुद्राध्यायेन निहतं पातकानां महत्कुलम्

ယခုအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပာပပြုသော လူသားမရှိတော့ပါ။ ရုဒြာဓျာယ (Rudra-adhyāya) ကြောင့် ပာပတို့၏ မဟာမျိုးရိုးသည် ထိခိုက်ဖျက်ဆီးခံရပါသည်။

Verse 44

पातकानां कुले नष्टे नरकाः शून्यतां गताः । नरके शून्यतां याते मम राज्यं हि निष्फलम्

ပာပတို့၏ မျိုးရိုးပျက်စီးသွားလျှင် နရကများသည် လွတ်လပ်၍ ဗလာဖြစ်သွားသည်။ နရက ဗလာဖြစ်သွားလျှင် ကျွန်ုပ်၏ အာဏာနိုင်ငံသည်လည်း အမှန်တကယ် အကျိုးမဲ့ ဖြစ်သွားသည်။

Verse 45

तस्मात्त्वयैव भगवन्नुपायः परिचिन्त्यताम् । यथा मे न विहन्येत स्वामित्वं मर्त्यदेहिनाम्

ထို့ကြောင့် အရှင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်တိုင်ပင် နည်းလမ်းတစ်ရပ်ကို စဉ်းစားတော်မူပါ၊ မရဏကာယရှိသော လူသားတို့အပေါ် ငါ၏အာဏာပိုင်မှု မပျက်စီးစေရန်။

Verse 46

इति विज्ञापितो धाता यमेन परिखिद्यता । रुद्रजाप्यविघातार्थमुपायं पर्यकल्पयत्

ယမမင်းသည် အလွန်စိတ်ပင်ပန်း၍ လျှောက်တင်သဖြင့်၊ ဓာတာ—ဖန်ဆင်းရှင်—သည် ရုဒ္ဒရ-ဇပကို တားဆီးရန် နည်းလမ်းတစ်ရပ်ကို စီမံတော်မူ하였다။

Verse 47

अश्रद्धां चैव दुर्मेधामविद्यायाः सुते उभे । श्रद्धामेधाविघातिन्यौ मर्त्येषु पर्यचोदयत्

ထို့နောက် အဝိဒ္ဓာ၏ သမီးနှစ်ဦးဖြစ်သော အရှဒ္ဓာ (ယုံကြည်မှုမရှိခြင်း) နှင့် ဒုရ္မေဓာ (အမြင်ကွဲလွဲသောဉာဏ်) ကို မရဏလောကသို့ စေလွှတ်တော်မူပြီး လူတို့၏ သဒ္ဓါနှင့် မှန်ကန်သောနားလည်မှုကို ဖျက်ဆီးစေ하였다။

Verse 48

ताभ्यां विमोहिते लोके रुद्राध्यायपराङ्मुखे । यमः स्वस्थानमासाद्य कृतार्थ इव सोऽभवत्

သူတို့နှစ်ဦးကြောင့် လောကသည် မောဟဖြစ်ကာ ရုဒ္ဒရ-အဓျာယမှ မျက်နှာလွှဲသွားသဖြင့်၊ ယမမင်းသည် မိမိ၏ နေရာသို့ ပြန်ရောက်ကာ ရည်မှန်းချက်ပြည့်စုံသကဲ့သို့ ဖြစ်하였다။

Verse 49

पूर्वजन्मकृतैः पापैर्जायंतेऽल्पायुषो जनाः । तानि पापानि नश्यंति रुद्रं जप्तवतां नृणाम्

အရင်ဘဝများတွင် ပြုခဲ့သော အပြစ်ကြောင့် လူတို့သည် အသက်တို၍ မွေးဖွားကြသည်; သို့သော် ရုဒ္ဒရကို ဇပပြုသောသူတို့အတွက် ထိုအပြစ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 50

क्षीणेषु सर्वपापेषु दीर्घमायुर्बलं धृतिः । आरोग्यं ज्ञानमैश्वर्यं वर्धते सर्वदेहिनाम्

အပြစ်အားလုံး ကုန်ခမ်းသွားသောအခါ အသက်ရှည်ခြင်း၊ အင်အားနှင့် တည်ကြည်မှု တိုးပွားလာသည်။ ကျန်းမာရေးကောင်းခြင်း၊ အမှန်တရားဉာဏ်နှင့် စည်းစိမ်အာဏာလည်း ကိုယ်ရှိသတ္တဝါအားလုံးတွင် တိုးတက်လာသည်။

Verse 51

रुद्राध्यायेन ये देवं स्नापयंति महेश्वरम् । तज्जलैः कुर्वतः स्नानं ते मृत्युं संतरंति च

ရုဒြာဓျာယကို ရွတ်ဖတ်ကာ မဟေရှဝရဘုရားကို ရေချိုးပူဇော်သူတို့နှင့် ထိုပူဇော်ရေသန့်ဖြင့် ကိုယ်တိုင် ရေချိုးသူတို့သည် မရဏကို ကျော်လွန်နိုင်ကြသည်။

Verse 52

रुद्राध्यायाभिजप्तेन स्नानं कुर्वंति येंऽभसा । तेषां मृत्युभयं नास्ति शिवलो के महीयते

ရုဒြာဓျာယကို မန္တန်ပြုရွတ်ဖတ်ထားသော ရေဖြင့် ရေချိုးသူတို့တွင် မရဏကြောက်ရွံ့မှု မရှိတော့ဘဲ၊ ရှိဝလောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရသည်။

Verse 53

शतरुद्राभिषेकेण शतायुर्जायते नरः । अशेषपापनिर्मुक्तः शिवस्य दयितो भवेत्

ရှတရုဒြ အဘိသေကကို ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် လူသည် အသက်တစ်ရာရရှိသည်။ အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းပြီး ရှိဝဘုရား၏ ချစ်ခင်သူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 55

अव्याहतबलैश्वर्यो हतशत्रुर्निरामयः । निर्धूताखिलपापौघः शास्ता राज्यमकंटकम्

မထိခိုက်သော အင်အားနှင့် အာဏာအရှိန်အဝါဖြင့်၊ ရန်သူများ ပျက်စီးကာ ကိုယ်ခန္ဓာ ရောဂါကင်းလွတ်သည်။ အပြစ်လှိုင်းကြီးအားလုံးကို ချွတ်ပယ်ပြီးနောက် အတားအဆီးကင်း—ဆူးမရှိသော—နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်သည်။

Verse 56

विप्रा वेदविदः शांताः कृतिनः शंसितव्रताः । ज्ञानयज्ञतपोनिष्ठाः शिवभक्तिपरायणाः

သူတို့သည် ဗြာဟ္မဏများ—ဝေဒကို သိကျွမ်းသူများ၊ စိတ်ငြိမ်သက်၍ ကုသိုလ်ကံ၌ ပြည့်စုံ၊ ဝရတများကြောင့် ကျော်ကြားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဉာဏယဇ္ဉနှင့် တပဿာ၌ တည်ကြည်ကာ၊ ရှိဝဘက္တိ၌ အပြည့်အဝ အားထားသူများ ဖြစ်၏။

Verse 57

रुद्राध्याय जपं सम्यक्कुर्वंतु विमलाशयाः । तेषां जपानुभावेन सद्यः श्रेयो भविष्यति

စိတ်နှလုံးသန့်ရှင်းသူတို့သည် ရုဒြာဓျာယကို နည်းလမ်းမှန်ကန်စွာ ဂျပ်ပြုကြပါစေ။ ထိုဂျပ်၏ အာနုဘော်ကြောင့် သူတို့၏ အမြင့်ဆုံး ကောင်းကျိုးသည် ချက်ချင်း ပေါ်ထွန်းလာမည်။

Verse 58

इत्युक्तवंतं नृपतिर्महामुनिं तमेव वव्रे प्रथमं क्रियागुरुम् । अथापरांस्त्यक्तधनाशयान्मुनीनावाहयामास सहस्रशः क्षणात्

ဤသို့ မဟာမုနိ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် မင်းသည် ထိုမဟာမုနိကို ပထမဆုံး ကရိယာဂုရု (ပူဇော်ပွဲအာচারယ) အဖြစ် ရွေးချယ်하였다။ ထို့နောက် ငွေကြေးလိုလားမှုကို စွန့်လွှတ်ပြီးသား မုနိများကို ခဏတစ်လှည့်အတွင်း ထောင်ချီခေါ်ယူ하였다။

Verse 59

ते विप्राः शांतमनसः सहस्रपरिसंमिताः । कलशानां शतं स्थाप्य पुण्य वृक्षरसैर्युतम्

ထိုဗြာဟ္မဏများသည် စိတ်ငြိမ်သက်၍ အရေအတွက်အားဖြင့် ထောင်ခန့်ရှိကြပြီး၊ ကလသ (ရေခွက်) တစ်ရာကို တည်ထားကာ သန့်ရှင်းသော သစ်ပင်များ၏ အရည်နှင့် ပြည့်စုံစေ하였다။

Verse 60

रुद्राध्यायेन संस्नाप्य तमुर्वीपतिपुत्रकम् । विधिवत्स्नापयामासुः संप्राप्ते सप्तमे दिने

ရုဒြာဓျာယဖြင့် မြေပြင်၏ အရှင်မင်း၏ သားတော်ကို ရေချိုးစင်ကြယ်စေပြီး၊ ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့ ရောက်လာသောအခါ နည်းလမ်းတကျ အခမ်းအနားရေချိုးပွဲကို ပြုလုပ်ပေး하였다။

Verse 61

स्नाप्यमानो मुनिजनैः स राजन्यकुमारकः । अकस्मादेव संत्रस्तः क्षणं मूर्च्छामवाप ह

ရဟန်းမုနိတို့က မင်းသားငယ်ကို ရေချိုးပူဇော်နေစဉ်၊ သူသည် ရုတ်တရက် ကြောက်လန့်ကာ ခဏတာ မေ့လဲသွား하였다။

Verse 62

सहसैव प्रबुद्धोऽसौ मुनिभिः कृतरक्षणः । प्रोवाच कश्चित्पुरुषो दंडहस्तः समागतः

သူသည် ချက်ချင်း သတိပြန်ရလာပြီး မုနိတို့က ကာကွယ်ထားကြသည်။ ထို့နောက် “လက်ထဲတွင် တောင်တံကိုင်ထားသော လူတစ်ယောက် ရောက်လာသည်” ဟု ပြော하였다။

Verse 63

मां प्रहर्तुं कृतमतिर्भीमदण्डो भयानकः । सोऽपि चान्यैर्महावीरै पुरुषैरभिताडितः

“သူသည် ကျွန်ုပ်ကို ထိုးနှက်ရန် စိတ်ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် တောင်တံကြီးကိုင်ထားသည်။ သို့သော် အခြား မဟာသူရဲကောင်းများကလည်း သူ့ကို တိုက်ခိုက်၍ နောက်ဆုတ်စေ하였다။”

Verse 64

बद्ध्वा पाशेन महता दूरं नीत इवाभवत् । एतावदहमद्राक्षं भवद्भिः कृतरक्षणः

“သူကို ကြိုးပတ်ကြီးဖြင့် ချည်နှောင်ကာ အဝေးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ မင်းတို့က ကာကွယ်ပေးသောကြောင့် ကျွန်ုပ် မြင်ရသည်မှာ ဤမျှသာ ဖြစ်သည်။”

Verse 65

इत्युक्तवंतं नृपतेस्तनूजं द्विजसत्तमाः । आशीर्भिः पूजयामासुर्भयं राज्ञे न्यवेदयन्

မင်းသားက ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်၊ အမြတ်ဆုံး ဒွိဇတို့သည် အာရှီဝါဒဖြင့် ချီးမြှောက်ကာ ထိုအန္တရာယ်ကို မင်းကြီးထံ လျှောက်တင်하였다။

Verse 66

अथ सर्वानृषीञ्छ्रेष्ठान्दक्षिणाभिर्नृपोत्तमः । पूजयित्वा वरान्नेन भोजयित्वा च भक्तितः

ထို့နောက် အမြတ်ဆုံး မင်းကြီးသည် အထွတ်အမြတ် ရှိသမျှ ရှင်ရသီတို့ကို ဒက္ခိဏာ (လှူဒါန်းပူဇော်မှု) ဖြင့် ပူဇော်ကာ၊ ဘက္တိဖြင့် အကောင်းဆုံး အာဟာရတို့ကို ကျွေးမွေးလေ၏။

Verse 67

प्रतिगृह्याशिषस्तेषां मुनीनां ब्रह्मवादि नाम् । भक्त्या बंधुजनैः सार्धं सभायां समुपाविशत्

ထိုဗြဟ္မဝါဒီ မုနိတို့၏ အာရှီဝါဒကို လက်ခံယူပြီးနောက်၊ မင်းကြီးသည် ဘက္တိဖြင့် ဆွေမျိုးသားချင်းတို့နှင့်အတူ စည်းဝေးခန်းမ၌ ထိုင်လေ၏။

Verse 68

तस्मिन्समागते वीरे मुनिभिः सह पार्थिवे । आजगाम महायोगी देवर्षिर्नारदः स्वयम्

ထိုသူရဲကောင်း မင်းကြီးသည် ရသီတို့နှင့်အတူ စုဝေးနေစဉ်၊ မဟာယောဂီ ဒေဝရသီ နာရဒသည် ကိုယ်တိုင် ရောက်လာလေ၏။

Verse 69

तमागतं प्रेक्ष्य गुरुं मुनीनां सार्धं सदस्यैरखिलैर्मुनींद्रैः । प्रणम्य भक्त्या विनिवेश्य पीठे कृतोपचारं नृपतिर्बभाषे

ထိုရသီတို့၏ ဂုရု ရောက်လာသည်ကို၊ အစည်းအဝေး၌ ရှိနေသော မုနိဣန္ဒြာတို့နှင့်အတူ မြင်သော် မင်းကြီးသည် ဘက္တိဖြင့် ဦးချကန်တော့ကာ၊ ပလ္လင်ပေါ် ထိုင်စေ၍၊ သင့်တော်သမျှ ဧည့်ခံပူဇော်ပြီးနောက် ပြောကြားလေ၏။

Verse 70

राजोवाच । दृष्टं किमस्ति ते ब्रह्मस्त्रिलोक्यां किंचिदद्भुतम् । तन्नो ब्रूहि वयं सर्वे त्वद्वाक्यामृतलालसाः

မင်းကြီးက မိန့်တော်မူသည်— “အို ဘြဟ္မဏာ၊ သုံးလောက၌ အံ့ဩဖွယ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာကို မြင်ခဲ့သလော။ ထိုအကြောင်းကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောကြားပါ; ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် သင်၏စကားအမృతကို တောင့်တလျက်ရှိကြ၏။”

Verse 71

नारद उवाच । अद्य चित्रं महद्दृष्टं व्योम्नोवतरता मया । तच्छृणुष्व महाराज सहैभिर्मुनिपुंगवैः

နာရဒ မိန့်တော်မူသည်– “ယနေ့ ကောင်းကင်မှ ဆင်းလာစဉ် အံ့ဩဖွယ် မဟာဖြစ်ရပ်တစ်ရပ်ကို မြင်တွေ့ခဲ့၏။ အို မဟာရာဇာ၊ ဤအထွတ်အမြတ် မုနိတို့နှင့်အတူ နားထောင်တော်မူပါ။”

Verse 72

अद्य मृत्युरिहायातो निहंतुं तव पुत्रकम् । दंडहस्तो दुराधर्षो लोकमुद्बाधयन्सदा

“ယနေ့ မရဏ (မစ္စျု) သည် ဤနေရာသို့ ရောက်လာ၍ သင်၏သားကို သတ်ရန်လာ၏—လက်တွင် ဒဏ္ဍာကိုင်ဆောင်ကာ တားဆီးရန်ခက်ခဲပြီး လောကတို့ကို အမြဲနှောင့်ယှက်သူဖြစ်၏။”

Verse 73

ईश्वरोपि विदित्वैनं त्वत्पुत्रं हंतुमागतम् । सहैव पार्षदैः कंचिद्वीरभद्रमचोदयत्

“အရှင်ဣශ්ဝရတော်မူသည်လည်း ထိုသူသည် သင်၏သားကို သတ်ရန်လာသည်ကို သိမြင်၍၊ ချက်ချင်းပင် မိမိ၏ ပါရ္သဒတို့နှင့်အတူ ဝီရဘဒ္ဒရကို စေလွှတ်တော်မူ၏။”

Verse 74

स आगत्य हठान्मृत्युं त्वत्पुत्रं हंतुमागतम् । गृहीत्वा सुदृढं बद्ध्वा दंडेनाभ्यहनद्रुषा

“သူရောက်လာပြီး သင်၏သားကို သတ်ရန်လာသော မရဏကို အတင်းအကျပ် ဖမ်းဆီးကာ၊ ခိုင်မာစွာ ချည်နှောင်ပြီး ဒဏ္ဍာဖြင့် ဒေါသတကြီး ထိုးနှက်လေ၏။”

Verse 75

तं नीयमानं जगदीशसन्निधिं शीघ्रं विदित्वा भगवान्यमः स्वयम् । कृतांजलिर्देव जयेत्युदीरयन्प्रणम्य मूर्ध्ना निजगाद शूलिनम्

သူ့ကို जगदीś (လောက၏အရှင်) ၏ အနီးတော်သို့ ခေါ်ဆောင်နေသည်ကို ချက်ချင်းသိမြင်သဖြင့်၊ ဘဂဝန် ယမတော်မူသည် ကိုယ်တိုင် လက်အုပ်ချီ၍ “ဟေ ဒေဝ၊ ဇယ ဖြစ်ပါစေ” ဟု ကြွေးကြော်ကာ၊ ခေါင်းညွှတ်၍ သုံးမြှား (ตรีśūla) ကိုင်ဆောင်သော သျူလိန်အရှင်ထံ လျှောက်တင်လေ၏။

Verse 76

यम उवाच । देवदेव महारुद्र वीरभद्र नमोऽस्तु ते । निरागसि कथं मृत्यौ कोपस्तव समुत्थितः

ယမက ပြောသည်။ “ဒေဝတို့၏ ဒေဝ မဟာရုဒြာ၊ ဗီရဘဒြာ၊ သင့်အား နမസ്കာရ။ မృတ்யုသည် အပြစ်မရှိ၊ သို့ရာတွင် မောတျူအပေါ် သင်၏ ဒေါသသည် အဘယ်ကြောင့် ထလာသနည်း?”

Verse 77

निजकर्मानुबंधेन राजपुत्रं गतायुषम् । प्रहर्तुमुद्यते मृत्यौ कोपराधो वद प्रभो

“ကိုယ်ပိုင်ကမ္မအဆက်အစပ်ကြောင့် အသက်တမ်းကုန်သွားသော မင်းသားကို ထိုးနှက်ရန် မృတ்யုသည် ပြင်ဆင်နေသည်။ အရှင်ဘုရား၊ သင်၏ ဒေါသကို ဖြစ်စေသော အပြစ်သည် မည်သည်နည်း?”

Verse 78

वीरभद्र उवाच । दशवर्षसहस्रायुः स राजतनयः कथम् । विपत्तिमंतरायाति रुद्रस्नानहताशुभः

ဗီရဘဒြာက ပြောသည်။ “ထိုမင်းသား၏ အသက်တမ်းသည် တစ်သောင်းနှစ် ဖြစ်ရမည်။ ရုဒြ-စနာန်ဖြင့် အညစ်အကြေးအဆိုးတို့ ပျောက်ကင်းပြီးနောက် ဘေးအန္တရာယ်သည် မည်သို့ လာရောက်နိုင်သနည်း?”

Verse 79

अस्ति चेत्तव संदेहो मद्वाक्येऽप्यनिवारिते । चित्रगुप्तं समाहूय प्रष्टव्योऽद्यैव मा चिरम्

“ငါ၏စကားကို မပယ်နိုင်သော်လည်း သင်၌ သံသယ မပျောက်သေးလျှင် စိတ္တရဂုပ္တကို ခေါ်ယူ၍ ယနေ့ပင် မေးမြန်းလော့၊ မနှောင့်နှေးစေနှင့်။”

Verse 80

नारद उवाच । अथाहूतश्चित्रगुप्तो यमेन सहसागतः । आयुःप्रमाण त्वत्सूनोः परिपृष्टः स चाब्रवीत्

နာရဒက ပြောသည်။ “ထို့နောက် ယမ၏ ခေါ်ဆိုမှုကြောင့် စိတ္တရဂုပ္တသည် ချက်ချင်း ရောက်လာသည်။ သင်၏ သား၏ အသက်တမ်းအတိုင်းအတာကို မေးမြန်းသော် သူက ပြန်လည် ဖြေကြား하였다။”

Verse 81

द्वादशाब्दं च तस्यायुरित्युक्त्वाथ विमृश्य च । पुनर्लेख्यगतं प्राह स वर्षायुतजीवितम्

သူက “သူ၏အသက်တာက ဆယ့်နှစ်နှစ်သာ” ဟုဆိုပြီး နောက်တစ်ဖန် စဉ်းစားတော်မူ၏။ ထို့နောက် ရေးသားထားသော မှတ်တမ်းကို ထပ်မံကြည့်၍ “သူသည် တစ်သောင်းနှစ်တိုင် အသက်ရှင်မည်” ဟု ကြေညာ၏။

Verse 82

अथ भीतो यमो राजा वीरभद्रं प्रणम्य च । कथंचिन्मोचयामास मृत्युं दुर्वारबंधनात्

ထို့နောက် ကြောက်ရွံ့နေသော ယမမင်းသည် ဝီရဘဒ္ဒရကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ; မည်သို့မည်ပုံဖြစ်စေ မလွတ်မြောက်နိုင်သော ချည်နှောင်မှုမှ “မရဏ” ကို လွှတ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

Verse 83

वीरभद्रेण मुक्तोऽथ यमोऽगान्निजमंदिरम् । वीरभद्रश्च कैलासमहं प्राप्तस्तवांतिकम्

ဝီရဘဒ္ဒရက လွှတ်ပေးပြီးနောက် ယမသည် မိမိ၏ နန်းတော်သို့ သွားလေ၏။ ဝီရဘဒ္ဒရမူ ကိုင်လာသသို့ ရောက်လာ၍—အမှန်တကယ် ငါသည် သင်၏ ရှေ့တော်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ။

Verse 84

अतस्तव कुमारोऽयं रुद्रजाप्यानुभावतः । मृत्योर्भयं समुत्तीर्य सुखी जातोऽयुतं समाः

ထို့ကြောင့် သင်၏ ဤသားသည် ရုဒ္ဒရ-ဇပ၏ အာနုභာဝကြောင့် မရဏ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ကျော်လွန်ကာ တစ်သောင်းနှစ်တိုင် ပျော်ရွှင်ချမ်းသာ ဖြစ်လေ၏။

Verse 85

इत्युक्त्वा नृपमामंत्र्य नारदे त्रिदिवं गते । विप्राः सर्वे प्रमुदिताः स्वस्वजग्मुरथाश्रमम्

ဤသို့ဆိုပြီး မင်းကို နှုတ်ဆက်ကာ နာရဒသည် တြိဒိဝ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ သွားသောအခါ၊ ဗြာဟ္မဏအားလုံး ဝမ်းမြောက်၍ မိမိမိမိ၏ အာရှရမ်သို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 86

इत्थं काश्मीरनृपती रुद्राध्यायप्रभावतः । निस्तीर्याशेषदुः खानि कृतार्थोभूत्सपुत्रकः

ဤသို့ ကာရှမီးရ မင်းကြီးသည် ရုဒြအধ্যာယ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ဒုက္ခအားလုံးကို ကျော်လွှား၍ သားနှင့်တကွ အောင်မြင်ပြည့်စုံသူ ဖြစ်လာ하였다။

Verse 87

ये कीर्तयंति मनुजाः परमेश्वरस्य माहात्म्यमेतदथ कर्णपुटैः पिबंति । ते जन्मकोटिकृतपापगणैर्विमुक्ताः शांताः प्रयांति परमं पदमिंदुमौलेः

ပရမေရှ్వర၏ ဤမဟာတန်ခိုးကို ကီර්တန်သီဆို၍ နား၏ခွက်ဖြင့် သောက်သကဲ့သို့ နားထောင်သူတို့သည် ကိုဋိကိုဋိ မွေးဖွားမှုများတွင် စုဆောင်းခဲ့သော အပြစ်အစုအဝေးမှ လွတ်မြောက်ကာ ငြိမ်းချမ်းစွာ လမောက်တော်ဆောင် ရှိဝ၏ အမြင့်ဆုံး ပဒသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 94

एष रुद्रायुतस्नानं करोतु तव पुत्रकः । दशवर्षसहस्राणि मोदते भुवि शक्रवत्

သင်၏သားသည် ‘ရုဒြ-အယုတ ရေချိုးပူဇော်’ ကို ပြုစေပါစေ။ ထိုအခါ သူသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် သက္ကရ (အိန္ဒြာ) ကဲ့သို့ ဆယ်ထောင်နှစ်တိုင် ပျော်ရွှင်မည်။