Sukta 8

Mantra 1

अञ्जन्ति त्वामध्वरे देवयन्तो वनस्पते मधुना दैव्येन । यदूर्ध्वस्तिष्ठा द्रविणेह धत्ताद्यद्वा क्षयो मातुरस्या उपस्थे ॥

यज्ञात देवयन्त (देवप्रिय) जन, हे वनस्पते, तुला दैवी मधूने अभिषेक करतात. तू ऊर्ध्व उभा राहिलास की येथे द्रविण (अंतःसमृद्धी) स्थापन कर; किंवा या मातेस (पृथ्वीच्या) कुशीत तुझा वास असला तरीही लाभ दृढ कर.

Mantra 2

समिद्धस्य श्रयमाणः पुरस्ताद्ब्रह्म वन्वानो अजरं सुवीरम् । आरे अस्मदमतिं बाधमान उच्छ्रयस्व महते सौभगाय ॥

समिद्ध अग्नीच्या समोर झुकून, ब्रह्म (मंत्रवाणी) यांच्या बळावर अजर, सुवीर (वीर्यवान) शक्ती जिंकत—आमच्यापासून कुटिल मती (दुर्बुद्धी) दूर हाकलून—महान सौभाग्यासाठी उंच उभा राहा/उन्नत हो.

Mantra 3

उच्छ्रयस्व वनस्पते वर्ष्मन्पृथिव्या अधि । सुमिती मीयमानो वर्चो धा यज्ञवाहसे ॥

हे वनस्पते, पृथ्वीच्या उंचीवर उन्नत हो. सुमिती (सद्-समन्वय) ने मोजला/विन्यस्त झालेला, यज्ञवाह (अग्नी) साठी वर्चस् (तेज) धारण कर.

Mantra 4

युवा सुवासाः परिवीत आगात्स उ श्रेयान्भवति जायमानः । तं धीरासः कवय उन्नयन्ति स्वाध्यो मनसा देवयन्तः ॥

युवा, सुवासा (सु-वस्त्रधारी), आपल्या तेजाने सर्वतोवेष्टित होऊन तो येतो; आणि जन्मताक्षणीच तो अधिक श्रेष्ठ ठरतो. त्याला धीर ऋषि-कवी, स्वाध्य (आत्मसंयमी) होऊन, देवाभिमुख मनाने, उन्नत करतात.

Mantra 5

जातो जायते सुदिनत्वे अह्नां समर्य आ विदथे वर्धमानः । पुनन्ति धीरा अपसो मनीषा देवया विप्र उदियर्ति वाचम् ॥

जन्मलेला तो दिवसांच्या सुदिनत्वात पुन्हा पुन्हा जन्म घेतो; सामूहिक गतीत, विदथ-सभेत वाढत वाढत प्रकटतो. धीर जन प्रेरित मनीषेने कर्मे पवित्र करतात; देवय विप्र वाणी उंचावून उद्गारतो.

Mantra 6

यान्वो नरो देवयन्तो निमिम्युर्वनस्पते स्वधितिर्वा ततक्ष । ते देवासः स्वरवस्तस्थिवांसः प्रजावदस्मे दिधिषन्तु रत्नम् ॥

हे वनस्पते! देवय नरांनी जे तुझ्यासाठी मोजून ठरविले, किंवा स्वधिति (तेजस्वी कुऱ्हाड) ने जे घडविले—ते देव आपल्या स्व-प्रकाशात स्थित राहून, आमच्यात प्रजावान रत्न (संतति-समृद्धीचा निधी) स्थापोत.

Mantra 7

ये वृक्णासो अधि क्षमि निमितासो यतस्रुचः । ते नो व्यन्तु वार्यं देवत्रा क्षेत्रसाधसः ॥

जे कापून भूमीवर स्थापिले आहेत, यतस्रुच (संयमित स्रुच-करछुल) सहित—ते, क्षेत्रसाधस (विधिवत् क्षेत्राचे साधक), देवत्रा मार्गाने आमच्यासाठी श्रेष्ठ वार्य (वरणीय समृद्धी) जिंकोत.

Mantra 8

आदित्या रुद्रा वसवः सुनीथा द्यावाक्षामा पृथिवी अन्तरिक्षम् । सजोषसो यज्ञमवन्तु देवा ऊर्ध्वं कृण्वन्त्वध्वरस्य केतुम् ॥

सुनिथा (सुपथ-प्रद) आदित्य, रुद्र व वसु—आणि द्यावा-क्षामा, पृथ्वी व अंतरिक्ष—एकचित्ताने यज्ञाचे रक्षण करो; आणि अध्वर (यज्ञ) याचा केतु (ध्वज-चिन्ह) उर्ध्व उचलून धरो.

Mantra 9

हंसा इव श्रेणिशो यतानाः शुक्रा वसानाः स्वरवो न आगुः । उन्नीयमानाः कविभिः पुरस्ताद्देवा देवानामपि यन्ति पाथः ॥

हंसांसारखे रांगेत उडत ते येतात—शुक्ल तेज धारण करून, ‘स्वर’चा नाद करीत; कविंनी अग्रभागी उर्ध्व नेलेले, देव देवांपर्यंत पोहोचविणाऱ्या पथावर पुढे जातात.

Mantra 10

शृङ्गाणीवेच्छृङ्गिणां सं ददृश्रे चषालवन्तः स्वरवः पृथिव्याम् । वाघद्भिर्वा विहवे श्रोषमाणा अस्माँ अवन्तु पृतनाज्येषु ॥

शृंगींच्या शृंगांसारखे ते एकत्र दिसतात—चषाल धारण करून, पृथ्वीवर ‘स्वर’ नाद करणाऱ्या शक्ती. गायकांसह असोत वा आह्वानाच्या विहवात—ऐकून—अधिकार-प्राप्तीच्या रणांत आम्हांला रक्षो.

Mantra 11

वनस्पते शतवल्शो वि रोह सहस्रवल्शा वि वयं रुहेम । यं त्वामयं स्वधितिस्तेजमानः प्रणिनाय महते सौभगाय ॥

हे वनस्पते, शत वल्शांनी (शाखांनी) फुलून-फैलून वाढ; सहस्र वल्शांनी आम्हीही फुलून-फैलून वाढू. ज्याला हा तेजस्वी स्वधिति (कुऱ्हाड) पुढे नेतो—तो (आम्हालाही) महत् सौभाग्य, महान कल्याणाकडे नेवो.