Sukta 8

Mantra 1

अञ्जन्ति त्वामध्वरे देवयन्तो वनस्पते मधुना दैव्येन । यदूर्ध्वस्तिष्ठा द्रविणेह धत्ताद्यद्वा क्षयो मातुरस्या उपस्थे ॥

ഹേ വനസ്പതേ, ദേവയജകർ അധ്വരത്തിൽ നിന്നെ ദൈവീ മധുവാൽ അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നു. നീ ഊർധ്വമായി നില്ക്കുമ്പോൾ, ഇവിടെ ദ്രവിണ (അന്തരംഗ സമ്പത്ത്) സ്ഥാപിക്ക; അല്ലെങ്കിൽ ഈ മാതാവ് (പൃഥിവി)യുടെ ഉപസ്ഥത്തിൽ നിന്റെ വാസമുണ്ടായിരിക്കുമ്പോഴും ലാഭം ഉറപ്പാക്കുക.

Mantra 2

समिद्धस्य श्रयमाणः पुरस्ताद्ब्रह्म वन्वानो अजरं सुवीरम् । आरे अस्मदमतिं बाधमान उच्छ्रयस्व महते सौभगाय ॥

സമിദ്ധമായ അഗ്നിയുടെ മുമ്പിൽ ചായ്ന്ന് ആശ്രയിക്കുന്നവൻ, ബ്രഹ്മം (മന്ത്ര-വാണി)കൊണ്ട് അജരവും സുവീരവുമായ ശക്തിയെ ജയിക്കുന്നവൻ—ഞങ്ങളിൽ നിന്നു ദുര്മതി (വളഞ്ഞ മനസ്, കുപ്രവൃത്തി) ദൂരെയാക്കി തള്ളുക; മഹത്തായ സൗഭാഗ്യത്തിനായി ഉയർന്നു എഴുന്നേൽക്കുക, പ്രകാശിക്കുക.

Mantra 3

उच्छ्रयस्व वनस्पते वर्ष्मन्पृथिव्या अधि । सुमिती मीयमानो वर्चो धा यज्ञवाहसे ॥

ഉച്ഛ്രയസ്വ, ഹേ വനസ്പതേ—പൃഥിവിയുടെ വർഷ്മൻ (ഉയരം/ശിഖരം)മേൽ. സുമിതി (ശരിയായ യോജനം-മാപം) പ്രകാരം അളക്കപ്പെട്ടവനായി, യജ്ഞവാഹ (യജ്ഞം വഹിക്കുന്നവൻ)ക്കായി വർചസ് (തേജസ്, കീർത്തി) സ്ഥാപിക്കു.

Mantra 4

युवा सुवासाः परिवीत आगात्स उ श्रेयान्भवति जायमानः । तं धीरासः कवय उन्नयन्ति स्वाध्यो मनसा देवयन्तः ॥

യുവാവ്, സുവാസാഃ (സുന്ദരവസ്ത്രധാരി), പരിവീത—സ്വതേജസ്സാൽ സർവ്വതോവൃതൻ—വരുന്നു; ജനിക്കുമ്പോഴുതന്നെ അവൻ കൂടുതൽ ശ്രേയസ്കരനാകുന്നു. അവനെ ധീര കവിഗണവും ഋഷിദർശികളും, സ്വാധ്യ (സ്വയംനിയന്ത്രിത) മനസ്സോടെ ദേവയന്തഃ (ദൈവത്തെ തേടുന്നവർ) ഉയർത്തുന്നു.

Mantra 5

जातो जायते सुदिनत्वे अह्नां समर्य आ विदथे वर्धमानः । पुनन्ति धीरा अपसो मनीषा देवया विप्र उदियर्ति वाचम् ॥

ജനിച്ചവൻ വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു—ദിവസങ്ങളുടെ ശുഭ-ദിനത്വത്തിൽ; സഭയിൽ, പൊതുചലനത്തിൽ വളരുന്നു. ധീരർ പ്രചോദിതമായ മനീഷയാൽ കർമങ്ങളെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു; ദേവമുഖിയായ വിപ്രൻ വാചയെ ഉയർത്തുന്നു.

Mantra 6

यान्वो नरो देवयन्तो निमिम्युर्वनस्पते स्वधितिर्वा ततक्ष । ते देवासः स्वरवस्तस्थिवांसः प्रजावदस्मे दिधिषन्तु रत्नम् ॥

ഹേ വനസ്പതിയുടെ അധിപാ, നിന്നെ ദേവയന്തന്മാരായ നരർ അളന്ന് നിശ്ചയിച്ചതോ, അല്ലെങ്കിൽ ദീപ്തമായ സ്വധിതി (കോടാലി) കൊത്തിയൊരുക്കിയതോ—ആ ദേവന്മാർ തങ്ങളുടെ സ്വ-പ്രകാശത്തിൽ നിലകൊണ്ട്, ഞങ്ങളിലേക്കു പ്രജാവന്തമായ രത്നം സ്ഥാപിക്കട്ടെ.

Mantra 7

ये वृक्णासो अधि क्षमि निमितासो यतस्रुचः । ते नो व्यन्तु वार्यं देवत्रा क्षेत्रसाधसः ॥

മുറിച്ച് ഭൂമിയിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടവ, യതസ്രുച—നിയന്ത്രിത സ്രുചകളോടെ—അവർ ഞങ്ങൾക്ക് ശ്രേഷ്ഠമായ വാർയം (ആഗ്രഹ്യ സമൃദ്ധി) നേടിക്കൊടുക്കട്ടെ; ദേവമാർഗത്തിൽ, ക്ഷേത്രസാധസ—ക്ഷേത്രത്തെ സിദ്ധമാക്കുന്നവർ—ഞങ്ങൾക്ക് ഫലം വരുത്തട്ടെ.

Mantra 8

आदित्या रुद्रा वसवः सुनीथा द्यावाक्षामा पृथिवी अन्तरिक्षम् । सजोषसो यज्ञमवन्तु देवा ऊर्ध्वं कृण्वन्त्वध्वरस्य केतुम् ॥

സുനീതരായ ആദിത്യന്മാർ, രുദ്രന്മാർ, വസുക്കൾ—കൂടാതെ ദ്യാവാ-പൃഥിവീ, പൃഥിവി, അന്തരിക്ഷം—ഏകമനസ്സോടെ യജ്ഞത്തെ കാത്തുരക്ഷിക്കട്ടെ; അധ്വരത്തിന്റെ കേതു (ധ്വജ-ചിഹ്നം) ഉയർത്തിക്കൊള്ളട്ടെ.

Mantra 9

हंसा इव श्रेणिशो यतानाः शुक्रा वसानाः स्वरवो न आगुः । उन्नीयमानाः कविभिः पुरस्ताद्देवा देवानामपि यन्ति पाथः ॥

ഹംസങ്ങളെപ്പോലെ നിരതാളത്തിൽ അവർ വരുന്നു—ശുക്രതേജസ്സു ധരിച്ചു, ‘സ്വര’നാദം മുഴക്കി; മുൻവശത്ത് കവികൾ ഉയർത്തി നയിക്കുമ്പോൾ, ദേവന്മാർ ദേവന്മാരിലേക്കെത്തുന്ന പഥത്തിലൂടെ മുന്നേറുന്നു.

Mantra 10

शृङ्गाणीवेच्छृङ्गिणां सं ददृश्रे चषालवन्तः स्वरवः पृथिव्याम् । वाघद्भिर्वा विहवे श्रोषमाणा अस्माँ अवन्तु पृतनाज्येषु ॥

കൊമ്പുള്ളവരുടെ കൊമ്പുകളെപ്പോലെ അവർ ഒരുമിച്ച് ദൃശ്യമാകുന്നു—ചഷാലം ധരിച്ചവർ, പൃഥിവിയിൽ ‘സ്വര’നാദം മുഴക്കുന്ന ശക്തികൾ. ഗായകരോടൊപ്പമാകട്ടെ, അല്ലെങ്കിൽ വിഹവ (ആഹ്വാനം) എന്ന വിളിയിലാകട്ടെ—ശ്രവിച്ചു—പ്രഭുത്വത്തിനായുള്ള യുദ്ധങ്ങളിൽ (പൃതനാജ്യേഷു) ഞങ്ങളെ കാത്തുരക്ഷിക്കട്ടെ.

Mantra 11

वनस्पते शतवल्शो वि रोह सहस्रवल्शा वि वयं रुहेम । यं त्वामयं स्वधितिस्तेजमानः प्रणिनाय महते सौभगाय ॥

ഹേ വനസ്പതി (വനത്തിന്റെ അധിപതി), നൂറു കൊമ്പുകളോടെ വളരുക; ആയിരം കൊമ്പുകളോടെ—ഞങ്ങളും വളർന്നു ഉയരട്ടെ. ഈ തേജോമയ സ്വധിതി (കോടാലി) മുന്നോട്ട് നയിച്ചിരിക്കുന്ന നിന്നെ, നീ ഞങ്ങളെ മഹത്തായ സൗഭാഗ്യത്തിലേക്ക്—പരിപൂർണ സിദ്ധിയുടെ വിശാല സമൃദ്ധിയിലേക്ക്—നയിക്കണമേ.