Sukta 8

Mantra 1

अञ्जन्ति त्वामध्वरे देवयन्तो वनस्पते मधुना दैव्येन । यदूर्ध्वस्तिष्ठा द्रविणेह धत्ताद्यद्वा क्षयो मातुरस्या उपस्थे ॥

যজ্ঞত দেবযন্তসকলে, হে বনস্পতী, তোমাক দैৱ্য মধুৰে অভিষিক্ত কৰে। যেতিয়া তুমি ঊৰ্ধ্বে স্থিৰ হৈ দাঁড়াও, তেতিয়া ইয়াত অন্তৰ-ধন স্থাপন কৰ; অথবা যেতিয়া তুমি এই মাতৃৰ কোলত বাস কৰ, তেতিয়াও লাভ স্থিৰ কৰি দিয়া।

Mantra 2

समिद्धस्य श्रयमाणः पुरस्ताद्ब्रह्म वन्वानो अजरं सुवीरम् । आरे अस्मदमतिं बाधमान उच्छ्रयस्व महते सौभगाय ॥

সমিধিত অগ্নিৰ সন্মুখত আগবাঢ়ি, ব্ৰহ্ম (বচন)-দ্বাৰা অজৰ, সুবীৰ শক্তি জয় কৰি—আমাৰ পৰা মনৰ কুটিলতা দূৰ কৰ; মহৎ সৌভাগ্যৰ বাবে উচ্ছ্ৰয় হʼ।

Mantra 3

उच्छ्रयस्व वनस्पते वर्ष्मन्पृथिव्या अधि । सुमिती मीयमानो वर्चो धा यज्ञवाहसे ॥

হে বনস্পতী, পৃথিৱীৰ উচ্চ শিখৰত উচ্ছ্ৰয় হʼ। সুমিতিত মাপি-গঢ়া হৈ, যজ্ঞবাহকৰ বাবে তেজ (বর্চস) স্থাপন কৰ।

Mantra 4

युवा सुवासाः परिवीत आगात्स उ श्रेयान्भवति जायमानः । तं धीरासः कवय उन्नयन्ति स्वाध्यो मनसा देवयन्तः ॥

যুৱ, সু-বস্ত্ৰধাৰী, নিজ দীপ্তিত পৰিবৃত হৈ তেওঁ আহে; জন্ম লওঁতেই তেওঁ অধিক শ্ৰেয়সী হয়। স্থিৰ ধীৰ ঋষি-কবিসকলে, স্বাধ্য—দেৱ-অন্বেষী মনৰে—তেওঁক উৰ্ধ্বলৈ উত্তোলন কৰে।

Mantra 5

जातो जायते सुदिनत्वे अह्नां समर्य आ विदथे वर्धमानः । पुनन्ति धीरा अपसो मनीषा देवया विप्र उदियर्ति वाचम् ॥

জাতঃ সঃ পুনৰপি আহ্নাং সুদিনত্বে জায়তে; সমৰ্যে বিদথে চ বর্ধমানঃ। ধীৰাঃ মনীষয়া অপসঃ পুনন্তি; দেবয়াঃ বিপ্ৰঃ বাচম্ উদীয়ৰ্তি॥

Mantra 6

यान्वो नरो देवयन्तो निमिम्युर्वनस्पते स्वधितिर्वा ततक्ष । ते देवासः स्वरवस्तस्थिवांसः प्रजावदस्मे दिधिषन्तु रत्नम् ॥

হে বনস্পতে! দেবযন্ত নৰসকলে যি তোমাৰ বাবে নিমিম্যুঃ, অথবা স্বধিতি (উজ্জ্বল কুঠাৰ) যি ততক্ষ—সেই দেবাসঃ স্বৰৱঃ স্থিতৱানাঃ, অস্মে প্ৰজাৱৎ ৰত্নং দধিষন্তু॥

Mantra 7

ये वृक्णासो अधि क्षमि निमितासो यतस्रुचः । ते नो व्यन्तु वार्यं देवत्रा क्षेत्रसाधसः ॥

যে বৃক্ণাসঃ ক্ষমি অধি নিমিতাসঃ, যতস্ৰুচঃ—তে নঃ বাৰ্যং ব্যন্তু; দেবত্ৰা ক্ষেত্ৰসাধসঃ॥

Mantra 8

आदित्या रुद्रा वसवः सुनीथा द्यावाक्षामा पृथिवी अन्तरिक्षम् । सजोषसो यज्ञमवन्तु देवा ऊर्ध्वं कृण्वन्त्वध्वरस्य केतुम् ॥

আদিত্য, ৰুদ্র, বসুসকল—সুনীথা (সু-নেতৃত্বসম্পন্ন)—দ্যাৱা-ক্ষামা (দ্যৌঃ-পৃথিৱী), পৃথিৱী আৰু অন্তৰিক্ষ—একে মনত মিলি যজ্ঞটোক ৰক্ষা কৰক; অধ্বৰ (যজ্ঞ)-ৰ কেতু (ধ্বজা-চিহ্ন) উৰ্ধ্বলৈ উঠাই দিওক।

Mantra 9

हंसा इव श्रेणिशो यतानाः शुक्रा वसानाः स्वरवो न आगुः । उन्नीयमानाः कविभिः पुरस्ताद्देवा देवानामपि यन्ति पाथः ॥

হংসৰ দৰে শৃঙ্খলাবদ্ধ উৰণত আগবঢ়ি আহে; শ্বেত-উজ্জ্বল বস্ত্ৰ পিন্ধা, ‘স্বৰ’ ধ্বনি তুলি আমাৰ ওচৰলৈ আহে। কবিসকলৰ আগফালৰ পৰা উৰ্ধ্বলৈ নীয়মান হৈ, দেৱসকল দেৱসকলৰ পথত আগবঢ়ে।

Mantra 10

शृङ्गाणीवेच्छृङ्गिणां सं ददृश्रे चषालवन्तः स्वरवः पृथिव्याम् । वाघद्भिर्वा विहवे श्रोषमाणा अस्माँ अवन्तु पृतनाज्येषु ॥

শৃঙ্গীসকলৰ শিঙৰ দৰে, একেলগে দেখা যায়—চষালধাৰী, পৃথিৱীত ‘স্বৰ’ ধ্বনি কৰা শক্তিসকল। গায়কসকলৰ সৈতে হওক বা আহ্বানৰ হিহৱে (ডাক)-ত হওক, শ্ৰৱণ কৰি, আধিপত্যৰ যুদ্ধসমূহত তেওঁলোকে আমাক ৰক্ষা কৰক।

Mantra 11

वनस्पते शतवल्शो वि रोह सहस्रवल्शा वि वयं रुहेम । यं त्वामयं स्वधितिस्तेजमानः प्रणिनाय महते सौभगाय ॥

হে বনস্পতিয়ে, শত শাখা-অঙ্কুৰে বিকশিত হও; সহস্ৰ শাখা-অঙ্কুৰে আমিও বিকশিত হ’ম। যাক এই দীপ্ত স্বধিতি (কুঠাৰ) আগবঢ়াই নিলে—সেই তোমাক (আমাকো) মহৎ সৌভাগ্যলৈ, পূৰ্ণ-সিদ্ধ সত্তাৰ বিস্তাৰলৈ নেওঁ।