Sukta 108

Mantra 1

पवस्व मधुमत्तम इन्द्राय सोम क्रतुवित्तमो मदः । महि द्युक्षतमो मदः ॥

ഹേ സോമ, പവസ്വ—ഒഴുകിവാ; ഇന്ദ്രനുവേണ്ടി അതിമധുമത്തമ. നീ ക്രതു-വിത്തമ മദ—ഇച്ഛാശക്തിയും വിവേകവും നിറഞ്ഞ രാപ്ചർ. മഹത്തായ മദ, അതി ദ്യുക്ഷതമ—അതിപ്രകാശമുള്ള ദീപ്തി.

Mantra 2

यस्य ते पीत्वा वृषभो वृषायतेऽस्य पीता स्वर्विदः । स सुप्रकेतो अभ्यक्रमीदिषोऽच्छा वाजं नैतशः ॥

ഹേ സോമ! നിന്നെ പാനം ചെയ്താൽ അവൻ തന്റെ ബലത്തിൽ വൃഷഭനായി പരാക്രമിക്കുന്നു; നിന്റെ പാനത്താൽ അവൻ സ്വർ (സൂര്യലോകം) കണ്ടെത്തുന്നവനാകുന്നു. സൂപ്രകേതൻ (സ്പഷ്ടബോധമുള്ളവൻ) ആയ അവൻ ഇഷഃ (പ്രേരണകൾ) ലേക്കും വാജം (പൂർണ്ണത/വിജയ-ബലം) ലേക്കും, ഏതശനെപ്പോലെ (വേഗവാൻ), മുന്നോട്ട് കടക്കുന്നു.

Mantra 3

त्वं ह्यङ्ग दैव्या पवमान जनिमानि द्युमत्तमः । अमृतत्वाय घोषयः ॥

ഹേ ദൈവ്യ പവമാന! നീയേ സത്യമായി, ദ്യുമത്തമൻ (അത്യന്തം ദീപ്തിമാൻ) ആയി, അമൃതത്വത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന ജനിമാനി (ജന്മങ്ങൾ/ഭവങ്ങൾ) ഘോഷിക്കുന്നു.

Mantra 4

येना नवग्वो दध्यङ्ङपोर्णुते येन विप्रास आपिरे । देवानां सुम्ने अमृतस्य चारुणो येन श्रवांस्यानशुः ॥

നിന്നാൽ നവഗ്വരും ദധ്യങ് (ദധ്യഞ്ച) മറവിൽ നിന്നു അനാവൃതരായി; നിന്നാൽ വിപ്രർ (ഋഷി-കവികൾ) തങ്ങളുടെ പ്രാപ്തിയിലേക്കെത്തി. ദേവന്മാരുടെ സുമ്ന (കൃപ)യിൽ, അമൃതത്തിന്റെ ചാരു (മധുര/മനോഹര) ആനന്ദത്തിൽ, നിന്നാൽ അവർ ശ്രവാംസി (യശസ്സായ കീർത്തികൾ) നേടി.

Mantra 5

एष स्य धारया सुतोऽव्यो वारेभिः पवते मदिन्तमः । क्रीळन्नूर्मिरपामिव ॥

ഇവൻ—ധാരയിൽ സുത (പിഴിഞ്ഞെടുത്ത) സോമൻ—അവ്യ (ഉണ്ണിന്റെ ശോധക)ത്തിലൂടെ, ജലങ്ങളോടൊപ്പം, അത്യന്തം മദകരവും പരമാനന്ദകരവും ആയി ഒഴുകുന്നു; ജലത്തിന്റെ തരംഗംപോലെ കളിച്ചുകൊണ്ട് ഒഴുകുന്നു.

Mantra 6

य उस्रिया अप्या अन्तरश्मनो निर्गा अकृन्तदोजसा । अभि व्रजं तत्निषे गव्यमश्व्यं वर्मीव धृष्णवा रुज ॥

സ്വന്തം പരാക്രമബലത്തോടെ തടസ്സത്തിന്റെ കല്ലിനുള്ളിൽ നിന്നുള്ള മറഞ്ഞ പ്രകാശകിരണങ്ങളെയും അകത്തെ ഗോകളെയും (ഉസ്രിയാ) വെട്ടിപ്പുറത്താക്കി മോചിപ്പിക്കുന്നവൻ; അവൻ ഗവ്യ-അശ്വ്യ—പ്രകാശസമൃദ്ധിയും വേഗശക്തികളും നിറഞ്ഞ—വ്രജത്തെ വ്യാപിപ്പിക്കുന്നു; ധൃഷ്ണു വർമ്മി (ധൈര്യശാലിയായ ആട്/ഘനാഘാതകൻ)പോലെ പ്രതിരോധിക്കുന്ന മറയെ തകർക്കുന്നു.

Mantra 7

आ सोता परि षिञ्चताश्वं न स्तोममप्तुरं रजस्तुरम् । वनक्रक्षमुदप्रुतम् ॥

ഹേ സോതാക്കളേ (സോമ-പിഴിയുന്നവർ), എല്ലാടവും പരി ഷിഞ്ചുക—സ്തോമംപോലെ സ്തുത്യമായ ഈ ഉന്മേഷപ്രവാഹത്തെ, കുതിരപോലെ; ജലങ്ങളെ കടന്നുപോകുന്നവൻ, രജസ് (മധ്യലോകം) വഴി പാഞ്ഞുപോകുന്നവൻ; വനക്രക്ഷ (കാടിന്റെ കുരുക്കുകൾ) തുളച്ചുകടക്കുന്നവൻ, താഴത്തെ പ്രളയത്തെ അതിക്രമിച്ച് മേലോട്ടു ചാടുന്നവൻ.

Mantra 8

सहस्रधारं वृषभं पयोवृधं प्रियं देवाय जन्मने । ऋतेन य ऋतजातो विवावृधे राजा देव ऋतं बृहत् ॥

ആയിരം ധാരകളുള്ള വൃഷഭൻ, പയസ്‌ (ദിവ്യ പാൽ/രസം) വർധിപ്പിക്കുന്നവൻ, ദേവജന്മത്തിന് പ്രിയൻ—ഋതത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചവനും ഋതത്തിലൂടെ തന്നെ വളർന്നവനും രാജസ ദേവനായി ഉയരുന്നു; അവൻ തന്നെയാണ് മഹത്തായ ഋതം, വിശാല സത്യം.

Mantra 9

अभि द्युम्नं बृहद्यश इषस्पते दिदीहि देव देवयुः । वि कोशं मध्यमं युव ॥

ഹേ ഇഷസ്പതി (സമൃദ്ധിയുടെ അധിപതി), മഹത്തായ ദ്യുമ്നത്തേക്കും വിശാല യശസ്സിലേക്കും പ്രകാശിക്ക; ഹേ ദേവാ, ദേവയു (ദേവനെ ആഗ്രഹിക്കുന്ന) ആത്മാവിന് പ്രിയനായി ജ്വലിക്ക; ഞങ്ങളിലുളള മധ്യമ കോശം (മദ്ധ്യ നിധി) വിശാലമായി തുറക്കുക.

Mantra 10

आ वच्यस्व सुदक्ष चम्वोः सुतो विशां वह्निर्न विश्पतिः । वृष्टिं दिवः पवस्व रीतिमपां जिन्वा गविष्टये धियः ॥

ഹേ സുദക്ഷ, ചമൂകളിൽ സുത (പിഷിത)നായ നീ വാച്യനായി, പ്രകടനായി വരിക—വഹിക്കുന്ന അഗ്നിപോലെ, വിശാംകളുടെ വിശ്പതിപോലെ. ദിവ്യവൃഷ്ടിയായി ശുദ്ധനായി ഒഴുകുക; അപാംകളുടെ ഋതി (യോഗ്യ പ്രവാഹം)യിൽ പവസ്വ; ഗവിഷ്ടയേ—പ്രകാശകിരണങ്ങളുടെ ജയത്തിനായി—ഞങ്ങളുടെ ധിയഃ (ചിന്താശക്തികളെ) ഉണർത്തുക.

Mantra 11

एतमु त्यं मदच्युतं सहस्रधारं वृषभं दिवो दुहुः । विश्वा वसूनि बिभ्रतम् ॥

ഇവൻ തന്നെയാകുന്നു മദച്യുതൻ—ആനന്ദരസത്തിൽ തുളുമ്പുന്ന—സഹസ്രധാര വൃഷഭനെ അവർ ദ്യൗവിൽ നിന്നു ദോഹിക്കുന്നു; സർവ്വ വസുക്കളെയും അവൻ തന്റെ ഉള്ളിൽ ധരിക്കുന്നു.

Mantra 12

वृषा वि जज्ञे जनयन्नमर्त्यः प्रतपञ्ज्योतिषा तमः । स सुष्टुतः कविभिर्निर्णिजं दधे त्रिधात्वस्य दंससा ॥

വൃഷൻ ജനിക്കുന്നു—അമർത്ത്യനായ ജനകൻ—തന്റെ ജ്യോതിസ്സാൽ തമസ്സിനെ ദഹിപ്പിക്കുന്നു. കവികൾ നന്നായി സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, ത്രിധാത്വത്തിന്റെ ദംസത്താൽ അവൻ തന്റെ ദീപ്തമായ നിർണിജം (വസ്ത്രം) ധരിക്കുന്നു.

Mantra 13

स सुन्वे यो वसूनां यो रायामानेता य इळानाम् । सोमो यः सुक्षितीनाम् ॥

അവൻ സുന്വേയ്ക്ക്—പീഡകനു—വസുക്കളുടെ ദാതാവ്; റായയുടെ ആനേതാവ്, ഇളകളുടെ നേതാവ്; സോമൻ, സുക്ഷിതികളെ ശുഭവും സ്ഥിരവുമായ വാസത്തിൽ സ്ഥാപിക്കുന്നവൻ.

Mantra 14

यस्य न इन्द्रः पिबाद्यस्य मरुतो यस्य वार्यमणा भगः । आ येन मित्रावरुणा करामह एन्द्रमवसे महे ॥

ആരുടെ സോമം ഇന്ദ്രൻ പാനം ചെയ്യുന്നു, ആരുടേതിൽ മരുതുകളും, ആരുടേതിൽ ആര്യമനും ഭഗനും പങ്കുചേരുന്നു—ആ സോമം കൊണ്ടാണ് ഞങ്ങൾ മിത്ര-വരുണന്മാരെ ഒരുക്കുന്നത്; ആ സോമം മുഖേന മഹാരക്ഷയ്ക്കായി ഇന്ദ്രനോടു ഞങ്ങൾ സമീപിക്കട്ടെ.

Mantra 15

इन्द्राय सोम पातवे नृभिर्यतः स्वायुधो मदिन्तमः । पवस्व मधुमत्तमः ॥

ഇന്ദ്രൻ പാനം ചെയ്യുന്നതിനായി, ഉപാസകരാൽ പ്രേരിതനായി, ഹേ സോമ—സ്വയം-ആയുധധാരി, അത്യന്തം മദകര—നീ ശുദ്ധിയായി ഒഴുകുക; ഏറ്റവും മധുര-രസപൂർണ്ണനാകുക.

Mantra 16

इन्द्रस्य हार्दि सोमधानमा विश समुद्रमिव सिन्धवः । जुष्टो मित्राय वरुणाय वायवे दिवो विष्टम्भ उत्तमः ॥

ഹേ സോമ, ഇന്ദ്രന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് ആനന്ദം സ്ഥാപിക്കുന്ന ധാമമായി പ്രവേശിക്ക; നദികൾ സമുദ്രത്തിലേക്ക് ചേരുന്നതുപോലെ. മിത്ര-വരുണനും വായുവും അംഗീകരിച്ചവനായി, ഞങ്ങളിലകത്ത് ദിവ്യാകാശത്തിന്റെ പരമാധാരമാകുക.