Sukta 107

Mantra 1

परीतो षिञ्चता सुतं सोमो य उत्तमं हविः । दधन्वाँ यो नर्यो अप्स्वन्तरा सुषाव सोममद्रिभिः ॥

ചുറ്റുമെല്ലാം പിഴിഞ്ഞെടുത്ത (സുത) സോമത്തെ ഒഴിക്കുക—അവൻ തന്നെയാണ് പരമ ഹവിസ്. നര്യ (പുരുഷബലം) ധരിക്കുന്നവൻ, ജലങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ അന്ത്രത്തിൽ അദ്രി (കല്ലുകൾ)കൊണ്ട് സുഷാവ—നന്നായി പിഴിഞ്ഞ്—പ്രസവിക്കപ്പെട്ടവൻ; ആ സോമൻ നമ്മുടെ കർമ്മവൃത്ത (പ്രവർത്തനവലയം)ത്തിൽ സ്ഥാപിതനാകട്ടെ.

Mantra 2

नूनं पुनानोऽविभिः परि स्रवादब्धः सुरभिन्तरः । सुते चित्त्वाप्सु मदामो अन्धसा श्रीणन्तो गोभिरुत्तरम् ॥

ഇപ്പോൾ നീ പുനാന—ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നവൻ—അവി (ആടിന്റെ മുടി)യുടെ ചാലകത്തിലൂടെ ചുറ്റുമെല്ലാം ഒഴുകുക; അദഭ്ദ—അജേയൻ—കൂടുതൽ സുഗന്ധമയനും. പിഴിഞ്ഞിട്ടും, ജലങ്ങളിൽ നിന്റെ അന്ധസ് (മദ-രസം)കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ആനന്ദിക്കുന്നു; ഗോ (കിരണം/പ്രകാശം)കളാൽ ഞങ്ങൾ ഉത്തരത്തെ—ഉയർന്ന നിലയെ—ശ്രീണന്തഃ, ദൃഢമാക്കുന്നു.

Mantra 3

परि सुवानश्चक्षसे देवमादनः क्रतुरिन्दुर्विचक्षणः ॥

ചുറ്റുമൊഴുകുന്ന നീ ദൃശ്യനാകുന്നു—ദേവന്മാരുടെ ആനന്ദമേ; വിവക്ഷണ ഇന്ദു, പ്രകാശമയ ബിന്ദു, ക്രതു—കർമ്മശക്തി—ആയി, വിശാലദർശനത്തോടെ കാണുന്നവൻ.

Mantra 4

पुनानः सोम धारयापो वसानो अर्षसि । आ रत्नधा योनिमृतस्य सीदस्युत्सो देव हिरण्ययः ॥

ശുദ്ധനാകുന്നോ സോമാ, നീ ധാരയായി ഒഴുകുന്നു; ജലങ്ങളാൽ ആവൃതനായി (വസ്ത്രിതനായി). ഹേ രത്നധാരകാ, നീ ഋതത്തിന്റെ യോനിയിൽ ഇരിപ്പിടം കൈക്കൊള്ളുന്നു—ഹേ ദേവാ, നീ സ്വർണ്ണ ഉത്സം (ഉറവ/ഝരണം) ആകുന്നു.

Mantra 5

दुहान ऊधर्दिव्यं मधु प्रियं प्रत्नं सधस्थमासदत् । आपृच्छ्यं धरुणं वाज्यर्षति नृभिर्धूतो विचक्षणः ॥

ദിവ്യമായ ഉദരം ദോഹനം ചെയ്‌തുകൊണ്ട്—പ്രിയ മധു—അവൻ പ്രാചീന സധസ്ഥം (സംഗമ-സ്ഥാനം) പ്രാപിച്ചു. ദൃഢമായ അധിഷ്ഠാനം തേടി, വാജ്യ (പ്രേരകശക്തി) ഒഴുകുന്നു; മനുഷ്യശക്തികളാൽ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടവൻ, വിവേചനത്തിൽ വിശാലദൃഷ്ടി (വിചക്ഷണൻ) ആയി.

Mantra 6

पुनानः सोम जागृविरव्यो वारे परि प्रियः । त्वं विप्रो अभवोऽङ्गिरस्तमो मध्वा यज्ञं मिमिक्ष नः ॥

ശുദ്ധനാകുന്നോ സോമാ, ജാഗരൂകനും പ്രിയനും ആയി, നീ ഊനിന്റെ ചാലനി (വാരെ)യിൽ ചുറ്റും സഞ്ചരിക്കുന്നു. നീ വിപ്രൻ (ഋഷി) ആയി—അംഗിരസസദൃശരിൽ അത്യുത്തമൻ—നിന്റെ മധുരത്വത്തോടെ ഞങ്ങളുടെ യജ്ഞത്തെ കലർത്തി സമൃദ്ധമാക്കുക.

Mantra 7

सोमो मीढ्वान्पवते गातुवित्तम ऋषिर्विप्रो विचक्षणः । त्वं कविरभवो देववीतम आ सूर्यं रोहयो दिवि ॥

ദാനത്തിൽ സമൃദ്ധനായ സോമൻ പവിത്രനായി ഒഴുകുന്നു—പഥത്തിന്റെ ശ്രേഷ്ഠാന്വേഷകൻ—ഋഷി, വിപ്രൻ, വിശാലദർശി. നീ കവി ആയിരിക്കുന്നു, ദേവന്മാർക്ക് അത്യന്തം പ്രിയൻ; നീ സൂര്യനെ ദ്യൗവിൽ आरोഹിപ്പിക്കുന്നു.

Mantra 8

सोम उ षुवाणः सोतृभिरधि ष्णुभिरवीनाम् । अश्वयेव हरिता याति धारया मन्द्रया याति धारया ॥

സോമൻ തീർച്ചയായും, സോതൃകൾ അമർത്തുമ്പോൾ, അവീനാം (ആടിന്റെ ഉണ്ണ്) എന്ന രോമപാളികളുടെ മുകളിലൂടെ ഒഴുകുന്നു. അശ്വംപോലെ ഹരിത-സുവർണ്ണൻ ധാരയിലൂടെ പോകുന്നു; മന്ദ (ആനന്ദമയ) ധാരയിലൂടെ പോകുന്നു.

Mantra 9

अनूपे गोमान्गोभिरक्षाः सोमो दुग्धाभिरक्षाः । समुद्रं न संवरणान्यग्मन्मन्दी मदाय तोशते ॥

അനൂപേ (ജലരഹിതമായ വിസ്താരത്തിൽ) ഗോമാൻ—കിരണങ്ങളാൽ സംരക്ഷിതൻ—സോമൻ ഒഴുകി; ദുഗ്ധ-മിശ്രിതങ്ങളോടും കൂടി ഒഴുകി. സമുദ്രത്തിലേക്ക് മറകൾ തുറക്കുന്നതുപോലെ, തടസ്സങ്ങൾ നീങ്ങി; ആനന്ദദായകൻ മദ (ഉന്മാദാനന്ദം) നിമിത്തം തൃപ്തനാകുന്നു.

Mantra 10

आ सोम सुवानो अद्रिभिस्तिरो वाराण्यव्यया । जनो न पुरि चम्वोर्विशद्धरिः सदो वनेषु दधिषे ॥

ഹേ സോമ, കല്ലുകളാൽ പീഡിതനായി വരിക; മേഞ്ഞ (ഉണ്ണിന്റെ) വാതിലുകൾ കടന്ന് നീങ്ങുക. ജനങ്ങൾ കോട്ടയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതുപോലെ, ദീപ്തമായ ഹരിവർണ്ണൻ (ഹരി) പാത്രങ്ങളുടെ കിണ്ണങ്ങളിലേക്കു പ്രവേശിക്കുന്നു; നീ വനത്തിലെ കാഷ്ഠ-കുണ്ഡങ്ങളിൽ നിന്റെ ആസനം സ്ഥാപിക്കുന്നു.

Mantra 11

स मामृजे तिरो अण्वानि मेष्यो मीळ्हे सप्तिर्न वाजयुः । अनुमाद्यः पवमानो मनीषिभिः सोमो विप्रेभिॠक्वभिः ॥

അവൻ സ്വയം ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു, സൂക്ഷ്മ നൂലിഴകളിലൂടെ കടന്ന്—മേടിനെപ്പോലെ; സമൃദ്ധിക്കായി ആകാംക്ഷയുള്ള കുതിരയെപ്പോലെ. ആനന്ദോന്മാദത്തെ അനുഗമിച്ച്, പവമാന സോമൻ മനീഷികളാൽ, പ്രചോദിത ഗായക ഋഷിമാരാൽ (വിപ്രർ, ഋക്വർ) മുന്നോട്ടു പ്രേരിതനാകുന്നു.

Mantra 12

प्र सोम देववीतये सिन्धुर्न पिप्ये अर्णसा । अंशोः पयसा मदिरो न जागृविरच्छा कोशं मधुश्चुतम् ॥

ഹേ സോമ, ദേവന്മാരുടെ ആനന്ദസ്വാഗതത്തിനായി മുന്നോട്ട് പുറപ്പെടുക; ഒഴുകുന്ന പ്രളയധാരയോടെ നദിപോലെ വീർപ്പുയരുക. നിന്റെ അംശത്തിന്റെ പാലുപോലെയുള്ള മദിരരസത്തോടെ ജാഗരിതനായി ഞങ്ങളെ ഉണർത്തുക; മധു തുളുമ്പുന്ന കോശം (പാത്രം) ലക്ഷ്യമാക്കി നേരെ ഒഴുകുക.

Mantra 13

आ हर्यतो अर्जुने अत्के अव्यत प्रियः सूनुर्न मर्ज्यः । तमीं हिन्वन्त्यपसो यथा रथं नदीष्वा गभस्त्योः ॥

പ്രകാശമുള്ള ഹരിത-താമ്രവർണ്ണ ഛന്നി (അത്ക) മേൽ പ്രിയനായ സോമൻ—പുത്രനെപ്പോലെ—നെയ്തെടുത്തതുപോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; അവൻ മർജ്യൻ, ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടാനും സജ്ജനാകാനും യോഗ്യൻ. പ്രവർത്തനശക്തികൾ (അപസഃ) അവനെ രഥത്തെ ഉന്തുന്നതുപോലെ മുന്നോട്ട് പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു; നദികളുടെ പ്രവാഹപഥങ്ങളിലൂടെ കൊണ്ടുപോയി, സ്വീകരിക്കുന്ന ഇരുകൈകളായ ഗഭസ്ത്യോയിൽ അവനെ എത്തിക്കുന്നു.

Mantra 14

अभि सोमास आयवः पवन्ते मद्यं मदम् । समुद्रस्याधि विष्टपि मनीषिणो मत्सरासः स्वर्विदः ॥

ചലനത്തിൽ ഉത്സുകമായ സോമധാരകൾ സ്വയം പവിത്രമാകുമ്പോൾ മധ്യ—മദം, പരമാനന്ദം—ആയി ശുദ്ധമാകുന്നു. സമുദ്രത്തിന്റെ വിശാല ആസനത്തിൽ അവ നിലകൊള്ളുന്നു—മനീഷികൾ, മത്സരാസഃ (ഉല്ലാസവാഹകർ), സ്വർവിദഃ—സ്വർ/സൂര്യലോകം കണ്ടെത്തുന്നവർ.

Mantra 15

तरत्समुद्रं पवमान ऊर्मिणा राजा देव ऋतं बृहत् । अर्षन्मित्रस्य वरुणस्य धर्मणा प्र हिन्वान ऋतं बृहत् ॥

പവമാനനായ ദേവരാജൻ തന്റെ ഊർമി (തരംഗം) യോടെ സമുദ്രം കടക്കുന്നു; അവൻ ഋതം ബൃഹത്—വിശാല സത്യം—ഇൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു. മിത്ര-വരുണരുടെ ധർമ്മപ്രകാരം ഒഴുകി, അവൻ മുന്നോട്ട് പ്രേരിതനാകുന്നു—ഋതം ബൃഹത്, വിശാല സത്യത്തെ അമർത്തി പിടിച്ച് മുന്നേറുന്നു.

Mantra 16

नृभिर्येमानो हर्यतो विचक्षणो राजा देवः समुद्रियः ॥

മനുഷ്യശക്തികളാൽ അളക്കപ്പെട്ടും നയിക്കപ്പെട്ടും, ഗതിയിൽ ദീപ്തനായും, വിവേകമുള്ള ദൈവരാജാവ് സമുദ്രസ്വരൂപനായി—അസ്തിത്വത്തിലും ദർശനത്തിലും വിശാലനായി—മാറുന്നു.

Mantra 17

इन्द्राय पवते मदः सोमो मरुत्वते सुतः । सहस्रधारो अत्यव्यमर्षति तमी मृजन्त्यायवः ॥

ഇന്ദ്രനുവേണ്ടി മദം (ആനന്ദോന്മാദം) ഒഴുകുന്നു—മരുത്വന്തിനായി സുതനായ (പിഴിഞ്ഞ) സോമൻ. സഹസ്രധാരനായ അവൻ അവ്യ (ഉണ്ണിൻ ഗാലനി)യെ അതിക്രമിച്ച് പാഞ്ഞുചെല്ലുന്നു; ഉത്സുകമായ ആയവഃ (ശക്തികൾ) അവനെ മൃജന്തീ—ശുദ്ധീകരിച്ച്—ദീപ്തനാക്കുന്നു.

Mantra 18

पुनानश्चमू जनयन्मतिं कविः सोमो देवेषु रण्यति । अपो वसानः परि गोभिरुत्तरः सीदन्वनेष्वव्यत ॥

പുനാനൻ (ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്ന) കവി സോമൻ ചമൂ (സേന/അന്തര്രൂപം) ജനിപ്പിക്കുകയും മതി (പ്രേരിത ചിന്ത) ഉത്പാദിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ദേവന്മാരിൽ അവൻ ആനന്ദിക്കുന്നു. അപഃ (ജലം) ധരിച്ച്, ഗോഭിഃ (പ്രകാശകിരണങ്ങളുടെ ‘ഗോ’കൾ) ചുറ്റപ്പെട്ടവനായി, അവൻ മേലോട്ടുയരുന്നു; വനേഷു (മരക്കുടങ്ങളിൽ) ഇരുന്ന്, അവ്യത—ചാലിക്കപ്പെടുന്നു.

Mantra 19

तवाहं सोम रारण सख्य इन्दो दिवेदिवे । पुरूणि बभ्रो नि चरन्ति मामव परिधीँरति ताँ इहि ॥

ഹേ സോമ, നിന്റെ സഖ്യത്തിൽ ഞാൻ ദിനംപ്രതി ആനന്ദിക്കുന്നു, ഹേ ഇന്ദു. അനേകം ധൂസരപരിധികൾ എന്റെ താഴെ സഞ്ചരിക്കുന്നു; വരിക—ആ ചുറ്റിപ്പൂട്ടുന്ന അതിരുകളുടെ അപ്പുറം എന്നെ കൊണ്ടുപോകുക.

Mantra 20

उताहं नक्तमुत सोम ते दिवा सख्याय बभ्र ऊधनि । घृणा तपन्तमति सूर्यं परः शकुना इव पप्तिम ॥

ഞാനും, രാത്രിയിലും പകലിലും, ഹേ സോമ, നിന്റെ സഖ്യത്തിനായി ധൂസര അധിഷ്ഠാനത്തിൽ സ്ഥാനം എടുക്കുന്നു; എങ്കിലും ചൂടോടെ കത്തുന്ന സൂര്യനെയും കടന്ന്, അപ്പുറം, പക്ഷികളുടെ ദൂരയാത്രാപറക്കൽപോലെ, ഞാൻ പറന്നുയരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

Mantra 21

मृज्यमानः सुहस्त्य समुद्रे वाचमिन्वसि । रयिं पिशङ्गं बहुलं पुरुस्पृहं पवमानाभ्यर्षसि ॥

ഹേ സുഹസ്ത്യ, നീ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ സമുദ്രവ്യാപ്തിയിൽ വാച് (വാണി)യെ നീ ചലിപ്പിക്കുന്നു. ഹേ പവമാന, നീ ഒഴുകിവരുന്നു—പിശംഗ (ചെമ്പൻ-സ്വർണ്ണ) തേജസ്സിന്റെ റയി, സമൃദ്ധവും ബഹുവിധവും അത്യന്തം ആഗ്രഹനീയവുമായ ധനം കൊണ്ടുവന്ന്.

Mantra 22

मृजानो वारे पवमानो अव्यये वृषाव चक्रदो वने । देवानां सोम पवमान निष्कृतं गोभिरञ्जानो अर्षसि ॥

ഹേ സോമ, ജലങ്ങളിൽ നീ നിന്നെ ശുദ്ധീകരിച്ചുകൊണ്ട്, അവ്യയ (അവിനാശി) ഉണ്ണിനിർമ്മിതമായ ഗാളണത്തിലൂടെ പവമാനനായി ഒഴുകുമ്പോൾ, ശക്തനായ വൃഷഭനായി പീഡന-വനത്തിൽ (വനേ) ദീപ്തമായ ഗതിയെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഹേ സോമ പവമാന, ദേവന്മാർക്കായി നിഷ്കൃതം—സജ്ജീകരിക്കപ്പെട്ടത്—നീ കിരണങ്ങളാൽ (ഗോഭിഃ) പ്രകാശിതനായി അഭിഷിക്തനായി ഒഴുകിവരുന്നു.

Mantra 23

पवस्व वाजसातयेऽभि विश्वानि काव्या । त्वं समुद्रं प्रथमो वि धारयो देवेभ्यः सोम मत्सरः ॥

വാജസാതയേ—ബലവും സമൃദ്ധിയും നേടുന്നതിനായി—നീ പവസ്വ; എല്ലാ കാവ്യപ്രേരിത കാവ്യങ്ങളെയും നീ ആവിഷ്കരിച്ച് ഉൾക്കൊൾക. ഹേ സോമ, ദേവന്മാർക്കായി സമുദ്രത്തെ—ചേതനയുടെ വിശാല പ്രവാഹത്തെ—ആദ്യം നീ തന്നെയാണ് വിപുലമായി ഒഴുകാൻ സ്ഥാപിച്ചത്; ഹേ മത്സര, രസാനന്ദം നല്കുന്ന ഉല്ലാസദാതാവേ.

Mantra 24

स तू पवस्व परि पार्थिवं रजो दिव्या च सोम धर्मभिः । त्वां विप्रासो मतिभिर्विचक्षण शुभ्रं हिन्वन्ति धीतिभिः ॥

അതുകൊണ്ട്, ഹേ സോമ, നീ പാർത്ഥിവ രജസ്സിനെയും ദിവ്യത്തെയും—ധർമഭിഃ, യഥാർത്ഥ പ്രവർത്തനനിയമങ്ങളാൽ—ചുറ്റി ഒഴുകുക. ഹേ വിചക്ഷണ, വിപ്രന്മാർ തങ്ങളുടെ മതികളാലും ധീതികളാലും നിന്നെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു—ശുഭ്രൻ, പവിത്രൻ, ദീപ്തൻ ആയി.

Mantra 25

पवमाना असृक्षत पवित्रमति धारया । मरुत्वन्तो मत्सरा इन्द्रिया हया मेधामभि प्रयांसि च ॥

പവമാന ധാരകൾ പവിത്രത്തെ അതിക്രമിച്ച് തങ്ങളുടെ ധാരയാൽ വിട്ടൊഴുകുന്നു. മരുৎവന്ത ബലത്തോടെ അവ ഉല്ലാസഭരിതം; അവ ഇന്ദ്രന്റെ ഇന്ദ്രിയശക്തികൾ, വേഗാശ്വങ്ങൾപോലെ, മേധയിലേക്കും പ്രയാംസി—അഗ്രഗാമി ഗതികളിലേക്കും—അഭിമുഖമായി പായുന്നു.

Mantra 26

अपो वसानः परि कोशमर्षतीन्दुर्हियानः सोतृभिः । जनयञ्ज्योतिर्मन्दना अवीवशद्गाः कृण्वानो न निर्णिजम् ॥

അപോയുടെ വസ്ത്രം ധരിച്ച്, സോതൃഭിഃ പ്രേരിതനായ ഇന്ദു പാത്രത്തെ ചുറ്റി ഒഴുകുന്നു. ജ്യോതി ജനിപ്പിച്ച്, ആനന്ദിച്ച്, അവൻ ഗാഃ—കിരണങ്ങളെ—പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു; പ്രകാശമയ നിർണിജ്—ദീപ്ത വസ്ത്രം—രചിക്കുന്നവനെപ്പോലെ.