Sukta 51

Mantra 1

यथा मनौ सांवरणौ सोममिन्द्रापिबः सुतम् । नीपातिथौ मघवन्मेध्यातिथौ पुष्टिगौ श्रुष्टिगौ सचा ॥

മനു സാംവരണനോടൊപ്പം, ഹേ ഇന്ദ്ര, നീ പിഴിഞ്ഞെടുത്ത (സുത) സോമം പാനം ചെയ്തതുപോലെ; അതുപോലെ ഹേ മഘവൻ, നീപാതിഥിയോടും, മേധ്യാതിഥിയോടും—പുഷ്ടിഗൗയും ശ്രുഷ്ടിഗൗയും (വളർച്ചയുടെയും വിധേയ-ശ്രവണത്തിന്റെയും ശക്തികൾ) സഹചാരികളായി—(സോമം) പാനം ചെയ്യുക.

Mantra 2

पार्षद्वाणः प्रस्कण्वं समसादयच्छयानं जिव्रिमुद्धितम् । सहस्राण्यसिषासद्गवामृषिस्त्वोतो दस्यवे वृकः ॥

പാർഷദ്വാണൻ പ്രസ്കണ്വനെ പൂർണ്ണമായി ലക്ഷ്യത്തിലെത്തിച്ചു; താഴെ വീണുകിടന്ന ജീവ്രിയെ ഉയർത്തി നിർത്തി. അവൻ ഗവാം (കിരണങ്ങൾ/പശുക്കൾ) ആയിരങ്ങൾ നേടി; നിന്റെ സഹായത്തോടെ ഋഷി ദസ്യുവിന് വൃക (ചെന്നായ)യായി—വൈരിയായ അന്ധകാരത്തെ ഭക്ഷിച്ചു.

Mantra 3

य उक्थेभिर्न विन्धते चिकिद्य ऋषिचोदनः । इन्द्रं तमच्छा वद नव्यस्या मत्यरिष्यन्तं न भोजसे ॥

കേവലം ഉക്തങ്ങളാൽ (സ്തുതി-പാഠങ്ങളാൽ) ലക്ഷ്യം കണ്ടെത്താത്തവൻ, എന്നാൽ അറിയുന്നവൻ—ഋഷി-പ്രേരണയാൽ ചോദിതനായവൻ; ആ ഇന്ദ്രനെ നേരെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുക; പുതിയ മതി (ചിന്ത) അവനിലേക്കു പോകട്ടെ—നശിക്കാത്തതായി, അവന്റെ ശക്തിയുടെ സത്യ ഭോഗം (പങ്കാളിത്തം) തേടുന്നതായി.

Mantra 4

यस्मा अर्कं सप्तशीर्षाणमानृचुस्त्रिधातुमुत्तमे पदे । स त्विमा विश्वा भुवनानि चिक्रददादिज्जनिष्ट पौंस्यम् ॥

അവനുവേണ്ടി അവർ സപ്തശീർഷ (ഏഴ് തലകളുള്ള) അർക്കം (സ്തുതി-ഗാനം) പാടി—ത്രിധാതു (മൂന്നടിസ്ഥാന ക്രമം)യിൽ സ്ഥാപിതമായി—ഉത്തമ പദത്തിൽ. അവൻ തന്നെയാണ് ഈ എല്ലാ ഭുവനങ്ങളെയും പ്രകടനത്തിലേക്ക് വിളിച്ചുയർത്തിയത്; ആ ആദിയിൽ നിന്നുതന്നെ പൗംസ്യ (വീര്യം/വീരത) ജനിച്ചു.

Mantra 5

यो नो दाता वसूनामिन्द्रं तं हूमहे वयम् । विद्मा ह्यस्य सुमतिं नवीयसीं गमेम गोमति व्रजे ॥

ഇന്ദ്രൻ—ഞങ്ങൾക്ക് വസുക്കളുടെ ദാതാവ്—അവനെ ഞങ്ങൾ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. അവന്റെ സദാ നവീനമായ സുമതി ഞങ്ങൾ അറിയുന്നു; ഗോമതി വ്രജത്തിൽ, സമൃദ്ധിയുടെ ദീപ്തമായ ഗോശാലയിൽ ഞങ്ങൾ എത്തട്ടെ—അവിടെ ജ്ഞാനകിരണങ്ങൾ ഒന്നിച്ചുകൂടുന്നു.

Mantra 6

यस्मै त्वं वसो दानाय शिक्षसि स रायस्पोषमश्नुते । तं त्वा वयं मघवन्निन्द्र गिर्वणः सुतावन्तो हवामहे ॥

ഹേ വസോ (ധനാധിപ), നീ ആരെ ദാനത്തിനായി ശിക്ഷിപ്പിക്കുന്നുവോ, അവൻ റായസ്-പോഷം—സമൃദ്ധിയുടെ വർധന—പ്രാപിക്കുന്നു. ഹേ മഘവൻ ഇന്ദ്ര, ഗിർവണ (സ്തുതിപ്രിയ), സോമസുതാവന്തർ ആയ ഞങ്ങൾ നിനയെ യജ്ഞത്തിലേക്ക് ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു.

Mantra 7

कदा चन स्तरीरसि नेन्द्र सश्चसि दाशुषे । उपोपेन्नु मघवन्भूय इन्नु ते दानं देवस्य पृच्यते ॥

ഒരിക്കലും നീ തടയപ്പെടുന്നില്ല, ഹേ ഇന്ദ്ര; ദാശുഷ് (ദാനകർതാവ്)നെ നീ വഞ്ചിക്കുന്നില്ല. ഹേ മഘവൻ, വീണ്ടും വീണ്ടും—കൂടുതൽ, ഇനിയും കൂടുതൽ—നിന്റെ ദൈവിക ദാനം ഞങ്ങളോടു ചോദിക്കപ്പെടുകയും ഞങ്ങളോടു ചേർക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

Mantra 8

प्र यो ननक्षे अभ्योजसा क्रिविं वधैः शुष्णं निघोषयन् । यदेदस्तम्भीत्प्रथयन्नमूं दिवमादिज्जनिष्ट पार्थिवः ॥

പ്രേരകശക്തിയോടെ മുന്നേ പോകുന്നവൻ ക്രിവിയെ പ്രഹരിക്കുന്നു; തന്റെ അടികളാൽ ശുഷ്ണനെ പരാജയത്തിലേക്ക് ഗർജിപ്പിച്ചു താഴ്ത്തുന്നു. അവൻ അങ്ങേയറ്റത്തെ ദ്യൗവിനെ ഉറപ്പിച്ചു വിശാലമാക്കിയപ്പോൾ, ആ കൃത്യത്തിൽ നിന്നുതന്നെ പാർത്ഥിവമായ അടിസ്ഥാനം ജനിച്ചു.

Mantra 9

यस्यायं विश्व आर्यो दासः शेवधिपा अरिः । तिरश्चिदर्ये रुशमे परीरवि तुभ्येत्सो अज्यते रयिः ॥

ആർക്കുവേണ്ടി ഈ മുഴുവൻ ആര്യനും ദാസനും നിധി-കാവൽക്കാരനായ ശത്രുവായി മാറുന്നു— ഹേ ദീപ്തനേ, വിഭജനത്തിനപ്പുറവും ആര്യനുവേണ്ടി സമൃദ്ധിയുടെ പ്രവാഹം നിനക്കേ മാത്രം ഒഴുക്കപ്പെടുന്നു; നിനക്കേ റയി അർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

Mantra 10

तुरण्यवो मधुमन्तं घृतश्चुतं विप्रासो अर्कमानृचुः । अस्मे रयिः पप्रथे वृष्ण्यं शवोऽस्मे सुवानास इन्दवः ॥

വേഗത്തിൽ പരിശ്രമിക്കുന്ന ഋഷിമാർ മധുരസമ്പൂർണ്ണവും ഘൃതം ചൊരിയുന്നതുമായ സ്തുതിഗാനം പാടിയിരിക്കുന്നു. ഞങ്ങളിലേ റയി വിശാലമാകുന്നു; ഞങ്ങളിലേ വൃഷണ്യ ശവം വളരുന്നു— ഞങ്ങളിലേ, പിഴിഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുമ്പോൾ, സോമബിന്ദുക്കൾ ഒഴുകുന്നു.