Sukta 51

Mantra 1

यथा मनौ सांवरणौ सोममिन्द्रापिबः सुतम् । नीपातिथौ मघवन्मेध्यातिथौ पुष्टिगौ श्रुष्टिगौ सचा ॥

ଯେପରି ମନୁ ସାଂବରଣ ସହ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସୁତ (ନିଷ୍ପିଡିତ) ସୋମ ପାନ କଲ; ସେପରି ହେ ମଘବନ, ନୀପାତିଥି ସହ, ମେଧ୍ୟାତିଥି ସହ—ପୁଷ୍ଟିଗୌ ଓ ଶ୍ରୁଷ୍ଟିଗୌ (ବୃଦ୍ଧି ଏବଂ ଆଜ୍ଞାନୁଗତ-ଶ୍ରବଣର ଶକ୍ତି) ସହଚର ହୋଇ—(ସୋମ) ପାନ କର।

Mantra 2

पार्षद्वाणः प्रस्कण्वं समसादयच्छयानं जिव्रिमुद्धितम् । सहस्राण्यसिषासद्गवामृषिस्त्वोतो दस्यवे वृकः ॥

ପାର୍ଷଦ୍ୱାଣ ପ୍ରସ୍କଣ୍ୱଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚାଇଲେ; ଏବଂ ପଡ଼ିଥିବା ଜିବ୍ରିକୁ ଉଠାଇଲେ। ସେ ଗବାମ୍ (କିରଣ/ଗାଈ)ର ହଜାର ହଜାର ଲାଭ କଲେ; ତୁମ ସହାୟତାରେ ଋଷି ଦସ୍ୟୁ ପାଇଁ ବୃକ (ଓଲ୍ଫ) ହେଲେ—ଶତ୍ରୁ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିବା।

Mantra 3

य उक्थेभिर्न विन्धते चिकिद्य ऋषिचोदनः । इन्द्रं तमच्छा वद नव्यस्या मत्यरिष्यन्तं न भोजसे ॥

ଯେ କେବଳ ଉକ୍ଥ (ସ୍ତୁତି-ପାଠ) ଦ୍ୱାରା ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଉନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଜାଣେ—ଯାହାକୁ ଋଷି-ପ୍ରେରଣା ଚୋଦିତ କରେ; ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସିଧା ସମ୍ବୋଧନ କର; ନୂତନ ମତି (ଚିନ୍ତା) ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉ—ଅନଶ୍ୱର, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିର ସତ୍ୟ ଭୋଗ (ଅଂଶୀଦାରି)କୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିବା।

Mantra 4

यस्मा अर्कं सप्तशीर्षाणमानृचुस्त्रिधातुमुत्तमे पदे । स त्विमा विश्वा भुवनानि चिक्रददादिज्जनिष्ट पौंस्यम् ॥

ଯାହାଙ୍କ ପାଇଁ ସେମାନେ ସପ୍ତଶୀର୍ଷ (ସାତ ଶିର ଥିବା) ଅର୍କ (ସ୍ତୁତି-ଗାନ) ଗାଇଛନ୍ତି—ତ୍ରିଧାତୁ (ତିନି-ସ୍ତରୀୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା)ରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ—ଉତ୍ତମ ପଦରେ। ଏବଂ ସେଇ ଏ ସମସ୍ତ ଭୁବନକୁ ପ୍ରକଟତା ପାଇଁ ଧ୍ୱନିତ କରାଇଲେ; ସେଇ ଆଦିରୁ ପୌଂସ୍ୟ (ବୀର୍ୟ/ବୀରତା) ଜନ୍ମ ନେଲା।

Mantra 5

यो नो दाता वसूनामिन्द्रं तं हूमहे वयम् । विद्मा ह्यस्य सुमतिं नवीयसीं गमेम गोमति व्रजे ॥

ଇନ୍ଦ୍ର—ଆମ ପାଇଁ ବସୁମାନଙ୍କର ଦାତା—ତାଙ୍କୁ ଆମେ ଆହ୍ୱାନ କରୁ। କାରଣ ତାଙ୍କର ସଦା ନବୀନ ସୁମତିକୁ ଆମେ ଜାଣୁ; ଗୋମତୀ ବ୍ରଜରେ, ସମୃଦ୍ଧିର ଦୀପ୍ତିମାନ ଗୋଶାଳାକୁ ଆମେ ପହଞ୍ଚୁ—ଯେଉଁଠାରେ ଜ୍ଞାନର କିରଣମାନେ ସଂଗୃହୀତ ହୁଅନ୍ତି।

Mantra 6

यस्मै त्वं वसो दानाय शिक्षसि स रायस्पोषमश्नुते । तं त्वा वयं मघवन्निन्द्र गिर्वणः सुतावन्तो हवामहे ॥

ହେ ବସୋ (ଧନାଧିପ), ଯାହାକୁ ତୁମେ ଦାନ ପାଇଁ ଶିକ୍ଷା ଦେଉଛ, ସେ ରାୟସ୍-ପୋଷ—ସମୃଦ୍ଧିର ବୃଦ୍ଧି—ଲାଭ କରେ। ହେ ମଘବନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗିର୍ବଣ (ସ୍ତୁତିପ୍ରିୟ), ସୋମସୁତାବନ୍ତ ଆମେ ତୁମକୁ ଯଜ୍ଞରେ ଆହ୍ୱାନ କରୁ।

Mantra 7

कदा चन स्तरीरसि नेन्द्र सश्चसि दाशुषे । उपोपेन्नु मघवन्भूय इन्नु ते दानं देवस्य पृच्यते ॥

କେବେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ରୋକାଯାଉନାହ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର; ଦାଶୁଷ (ଦାନକର୍ତ୍ତା) ପ୍ରତି ତୁମେ ବିଫଳ ହୁଅନାହ। ହେ ମଘବନ, ପୁନଃପୁନଃ—ଅଧିକ ଓ ଆଉ ଅଧିକ—ତୁମର ଦେବୀୟ ଦାନ ଆମ ପାଖରେ ଅନୁରୋଧିତ ହୁଏ ଏବଂ ଆମ ସହ ଯୁକ୍ତ ହୁଏ।

Mantra 8

प्र यो ननक्षे अभ्योजसा क्रिविं वधैः शुष्णं निघोषयन् । यदेदस्तम्भीत्प्रथयन्नमूं दिवमादिज्जनिष्ट पार्थिवः ॥

ଯେ ପ୍ରେରକ ବଳରେ ଆଗେଇ ଯାଏ, ସେ କ୍ରିବିକୁ ପ୍ରହାର କରେ; ନିଜ ଘାତରେ ଶୁଷ୍ଣକୁ ପରାଜୟରେ ଗର୍ଜନ କରାଇ ନିମ୍ନକୁ ଢାଳିଦିଏ। ଯେତେବେଳେ ସେ ସେଇ ପରଦିଗର ଦ୍ୟୌକୁ ଦୃଢ଼ କରି ବିସ୍ତାର କଲା, ସେହି କର୍ମରୁ ପାର୍ଥିବ ଆଧାର ଜନ୍ମିଲା।

Mantra 9

यस्यायं विश्व आर्यो दासः शेवधिपा अरिः । तिरश्चिदर्ये रुशमे परीरवि तुभ्येत्सो अज्यते रयिः ॥

ଯାହାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ସମଗ୍ର ଆର୍ୟ ଓ ଦାସ ଧନ-ରକ୍ଷକ ଶତ୍ରୁ ହୋଇଯାନ୍ତି— ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ବିଭାଜନ ପାରେ ମଧ୍ୟ ଆର୍ୟ ପାଇଁ ସମୃଦ୍ଧିର ଧାରା କେବଳ ତୁମ ପାଖକୁ ଢାଳାଯାଏ; ତୁମକୁ ହିଁ ରୟି ଅର୍ପିତ ହୁଏ।

Mantra 10

तुरण्यवो मधुमन्तं घृतश्चुतं विप्रासो अर्कमानृचुः । अस्मे रयिः पप्रथे वृष्ण्यं शवोऽस्मे सुवानास इन्दवः ॥

ତ୍ୱରିତ ପ୍ରୟାସୀ ଋଷିମାନେ ମଧୁରସ-ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଘୃତ-ସ୍ରବଣଶୀଳ ସ୍ତୁତିଗୀତକୁ ଗାଇଛନ୍ତି। ଆମ ମଧ୍ୟରେ ରୟି ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ; ଆମ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଣ୍ୟ ଶବ ବଢ଼େ— ଆମ ମଧ୍ୟରେ, ପିଷି ନିଷ୍କାସିତ ହେବାବେଳେ, ସୋମର ବିନ୍ଦୁମାନେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅନ୍ତି।