Sukta 51

Mantra 1

यथा मनौ सांवरणौ सोममिन्द्रापिबः सुतम् । नीपातिथौ मघवन्मेध्यातिथौ पुष्टिगौ श्रुष्टिगौ सचा ॥

மனு ஸாம்வரணனுடன், ஓ இந்திரா, நீ பிழிந்த (ஸுத) சோமத்தை அருந்தினாய் போல—அவ்வாறே, ஓ மகவனே, நீபாதிதியுடன், மேத்யாதிதியுடன், புஷ்டிகௌ மற்றும் ஶ்ருஷ்டிகௌ (வளர்ச்சியும் கீழ்ப்படிதல்-கேள்வியும் ஆகிய சக்திகள்) உடன் இணைந்து (நீ அருந்தினாய்/உடனிருந்தாய்).

Mantra 2

पार्षद्वाणः प्रस्कण्वं समसादयच्छयानं जिव्रिमुद्धितम् । सहस्राण्यसिषासद्गवामृषिस्त्वोतो दस्यवे वृकः ॥

பார்ஷத்வாணன் பிரஸ்கண்வனை முழுமையாக இலக்கிற்கு சேர்த்தான்; கீழே வீழ்ந்து கிடந்த ஜிவ்ரியை உயர்த்தி நிறுத்தினான். அவன் ‘கோ’ (கிரணங்கள்) எனும் ஆயிரங்களை வென்றான்; மேலும் உன் துணையால் அந்த ரிஷி தஸ்யுவுக்கு ‘வ்ருக’—ஓநாய்—ஆகி, பகைத் தமஸை விழுங்குபவனானான்.

Mantra 3

य उक्थेभिर्न विन्धते चिकिद्य ऋषिचोदनः । इन्द्रं तमच्छा वद नव्यस्या मत्यरिष्यन्तं न भोजसे ॥

உக்தங்களால் (ஸ்தோத்திரப் பாடல்களால்) மட்டும் இலக்கை அடையாதவன்; ஆனால் அறிந்தவன்—ரிஷி-உந்துதலால் இயக்கப்படுபவன்—அந்த இந்திரனை நேராகப் புகழ்ந்து உரை. புதிய மதி (சிந்தனை) அவனிடம் செல்லட்டும்—அழியாததாக—அவன் வலிமையின் உண்மைப் போகத்தை (பங்கேற்பை) நாடுவதாக।

Mantra 4

यस्मा अर्कं सप्तशीर्षाणमानृचुस्त्रिधातुमुत्तमे पदे । स त्विमा विश्वा भुवनानि चिक्रददादिज्जनिष्ट पौंस्यम् ॥

அவருக்காக அவர்கள் ‘ஸப்தஶீர்ஷ’ (ஏழுத் தலை) அர்ச்சையைப் பாடினர்—‘த்ரிதாது’ (மூவகை ஒழுங்கு) மீது நிறுவப்பட்டதாக—உயர்ந்த பதத்தில். அவர் உண்மையிலேயே இவ்வனைத்து புவனங்களையும் வெளிப்பாட்டிற்காக முழங்கச் செய்கிறார்; அந்த ஆதியிலிருந்தே ‘பௌம்ஸ்ய’ (வீரியம், பௌருஷம்) பிறந்தது.

Mantra 5

यो नो दाता वसूनामिन्द्रं तं हूमहे वयम् । विद्मा ह्यस्य सुमतिं नवीयसीं गमेम गोमति व्रजे ॥

எங்களுக்கு வசுக்கள் (செல்வங்கள்) அளிப்பவனான அந்த இந்திரனை நாம் அழைக்கிறோம். ஏனெனில் அவனுடைய எப்போதும் புதுமையான சுமதி (நல்ல அறிவு/நல்ல மனம்) நமக்குத் தெரியும்; கோ-செல்வம் நிறைந்த வ்ரஜம் (கோ-தாமம்/கோசாலை) நாம் அடைவோமாக.

Mantra 6

यस्मै त्वं वसो दानाय शिक्षसि स रायस्पोषमश्नुते । तं त्वा वयं मघवन्निन्द्र गिर्वणः सुतावन्तो हवामहे ॥

ஓ வசோ (செல்வத்தின் அதிபதி), நீ யாரை தானத்திற்குப் பயிற்றுவிக்கிறாயோ, அவன் ராயஸ்போஷம் (செல்வ-வளர்ச்சி) அடைகிறான். ஓ மகவன் இந்திரா, கீர்வண (பாடல்/ஸ்தோத்திரம் விரும்புபவனே), நாங்கள்—சோமத்தைப் பிழிபவர்கள்—சுத (சோம) உடன் உன்னை யாகத்தில் அழைக்கிறோம்.

Mantra 7

कदा चन स्तरीरसि नेन्द्र सश्चसि दाशुषे । उपोपेन्नु मघवन्भूय इन्नु ते दानं देवस्य पृच्यते ॥

எந்தக் காலத்திலும் நீ தடுக்கப்படுவதில்லை, ஓ இந்திரா; தாசுஷ் (தானம் செய்பவன்) மீது நீ விலகுவதில்லை. ஓ மகவன், மீண்டும் மீண்டும்—மேலும் மேலும்—உன் தெய்வீக தானம் எங்களால் வேண்டப்படுகிறது; அது எங்களுடன் இணைகிறது.

Mantra 8

प्र यो ननक्षे अभ्योजसा क्रिविं वधैः शुष्णं निघोषयन् । यदेदस्तम्भीत्प्रथयन्नमूं दिवमादिज्जनिष्ट पार्थिवः ॥

அவன் முன்னே செல்கிறான்; தன் பேர்வேகத்தால் கிரிவியைத் தாக்கி வெல்லுகிறான்; தன் அடிகளால் சுஷ்ணனைத் தோல்வியில் கர்ஜிக்கச் செய்து வீழ்த்துகிறான். அப்பால் உள்ள அந்த விண்ணை அவன் உறுதியாக நிறுவி விரிவாக்கியபோது, அந்தச் செயலிலிருந்தே பார்திவ அடித்தளம் பிறந்தது.

Mantra 9

यस्यायं विश्व आर्यो दासः शेवधिपा अरिः । तिरश्चिदर्ये रुशमे परीरवि तुभ्येत्सो अज्यते रयिः ॥

யாருக்காக இந்த முழு ஆரியனும் தாசனும்—செல்வத்தை காக்கும் பகைவராயினும்—அடங்குகின்றார்களோ; ஒளிமிகுந்தவனே, பிரிவின் அப்பாலும் ஆரியருக்கான வளத்தின் ஓடை உனக்கே மட்டும் அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது.

Mantra 10

तुरण्यवो मधुमन्तं घृतश्चुतं विप्रासो अर्कमानृचुः । अस्मे रयिः पप्रथे वृष्ण्यं शवोऽस्मे सुवानास इन्दवः ॥

வேகமுடன் முயலும் விப்ரர்கள், தேன் நிறைந்ததும் நெய்-ஒளி சொட்டுவதுமான ஸ்துதி-ருக்கை பாடினர். எங்களுள் ரயி விரிகிறது; எங்களுள் வृष்ண்ய-ஶவ (வீரிய-வலிமை) வளர்கிறது—எங்களுள், பிழியப்படும்போது, சோமத் துளிகள் ஓடுகின்றன.