Sukta 13

Mantra 1

प्रत्यग्निरुषसामग्रमख्यद्विभातीनां सुमना रत्नधेयम् । यातमश्विना सुकृतो दुरोणमुत्सूर्यो ज्योतिषा देव एति ॥

ଅଗ୍ନି ଉଷାମାନଙ୍କ ଅଗ୍ରଭାଗକୁ ଦେଖିଛନ୍ତି—ପ୍ରକାଶର ବିଭାତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ—ସୁମନା ହୋଇ ରତ୍ନଧେୟ ଧାରଣ କରି। ହେ ଅଶ୍ୱିନଦ୍ୱୟ! ସୁକୃତ ଦୁରୋଣ (ସୁସଂସ୍କୃତ ଗୃହ)କୁ ଆସ; ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ ନିଜ ଜ୍ୟୋତି ସହ ଉପରକୁ ଉଦୟ ହୁଅନ୍ତି।

Mantra 2

ऊर्ध्वं भानुं सविता देवो अश्रेद्द्रप्सं दविध्वद्गविषो न सत्वा । अनु व्रतं वरुणो यन्ति मित्रो यत्सूर्यं दिव्यारोहयन्ति ॥

ଦେବ ସବିତା ଉର୍ଧ୍ୱ କିରଣକୁ ଉପରେ ଉଠାନ୍ତି; ଦୀପ୍ତ ବିନ୍ଦୁକୁ ଗତିରେ ପ୍ରେରଣ କରନ୍ତି—ଆଲୋକର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅନ୍ୱେଷକ ପରି। ଋତକୁ ଅନୁସରି ବରୁଣ ଓ ମିତ୍ର ଗତି କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଆରୋହଣ କରାନ୍ତି।

Mantra 3

यं सीमकृण्वन्तमसे विपृचे ध्रुवक्षेमा अनवस्यन्तो अर्थम् । तं सूर्यं हरितः सप्त यह्वीः स्पशं विश्वस्य जगतो वहन्ति ॥

ଯାହାକୁ ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାର ବିରୋଧରେ ବିବେକୀ ଦ୍ରଷ୍ଟା କରି ଗଢ଼ିଲେ—ଧ୍ରୁବ କ୍ଷେମ ସହ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଖୋଜୁଥିବା—ସେହି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସାତ ତୀବ୍ରଗତି ହରିତା ବହନ କରନ୍ତି; ସେ ସମଗ୍ର ଜଗତର ଚଳନଶୀଳର ସ୍ପଶ, ଗୁପ୍ତ ନିରୀକ୍ଷକ ଓ ସାକ୍ଷୀ।

Mantra 4

वहिष्ठेभिर्विहरन्यासि तन्तुमवव्ययन्नसितं देव वस्म । दविध्वतो रश्मयः सूर्यस्य चर्मेवावाधुस्तमो अप्स्वन्तः ॥

ସର୍ବଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହକମାନଙ୍କ ସହ ତୁମେ ଆଗେ ବଢ଼; ତନ୍ତୁକୁ ତଳକୁ ବୁଣୁଥିବା ପରି। ହେ ଦୀପ୍ତ ଦେବଶକ୍ତି, ତୁମେ କଳା ଆବରଣକୁ ଛାଡ଼ିଦେଉଛ। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଶ୍ମିମାନେ, ପ୍ରହାର କରି ଚିରି, ଅନ୍ଧକାରକୁ ତଳକୁ ହଂକାଇଦେଲେ—ଚର୍ମ ଖୋଲିଦେବା ପରି—ଅନ୍ତର୍ଜଳମାନଙ୍କ ଭିତରକୁ।

Mantra 5

अनायतो अनिबद्धः कथायं न्यङ्ङुत्तानोऽव पद्यते न । कया याति स्वधया को ददर्श दिवः स्कम्भः समृतः पाति नाकम् ॥

ଅନାୟତ, ଅନିବଦ୍ଧ—ଏହି କିଏ, ଯେ ଉଲ୍ଟା ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତଳକୁ ପଡ଼େ ନାହିଁ? କେଉଁ ସ୍ୱଧା (ସ୍ୱନିୟମ) ଦ୍ୱାରା ଏହା ଗତି କରେ—କିଏ ଏହାକୁ ଦେଖିଛି? ଋତରେ ସଂହତ ଦିବଃ ସ୍କମ୍ଭଃ, ଯେ ନାକ (ଲୋକ/ଆକାଶ-ଗୁମ୍ବଜ)କୁ ଧାରଣ କରି ପାଳନ କରେ।