Sukta 13

Mantra 1

प्रत्यग्निरुषसामग्रमख्यद्विभातीनां सुमना रत्नधेयम् । यातमश्विना सुकृतो दुरोणमुत्सूर्यो ज्योतिषा देव एति ॥

அக்னி, உஷஸ்களின் முன்னணியை நோக்கி பார்வை செலுத்தினான்—ஒளியின் விரிவுகளுக்கிடையே—மகிழ்ந்த மனத்துடன், ரத்ன-தெய்வம் (செல்வப் பொக்கிஷம்) தாங்கியவனாய். அஷ்வின்களே! நன்கு அமைந்த இல்லத்துக்கு (துரோண) வாருங்கள்; மேலும் சூரியன் எனும் தேவன் தன் ஜ்யோதியுடன் மேலெழுந்து வருகின்றான்.

Mantra 2

ऊर्ध्वं भानुं सविता देवो अश्रेद्द्रप्सं दविध्वद्गविषो न सत्वा । अनु व्रतं वरुणो यन्ति मित्रो यत्सूर्यं दिव्यारोहयन्ति ॥

தேவ சவிதா மேலே எழும் கதிரை உயர்த்தினார்; ஒளிவிடும் ‘த்ரப்ஸ’ (பிரகாசத் துளி) ஐ இயக்கத்தில் செலுத்தினார்—ஒளியை நாடும் வலிமைமிக்க தேடுபவன் போல. ‘ருத’ (வ்ரத) நியமத்தின்படி வருணனும் மித்ரனும் செல்கின்றனர்; அவர்கள் திவ்ய வானில் சூரியனை ஏற்றுகின்றபோது.

Mantra 3

यं सीमकृण्वन्तमसे विपृचे ध्रुवक्षेमा अनवस्यन्तो अर्थम् । तं सूर्यं हरितः सप्त यह्वीः स्पशं विश्वस्य जगतो वहन्ति ॥

இருளுக்கு எதிராக அவர்கள் விவேகியாக அமைத்தவனை—திடமான ‘க்ஷேம’ (அசையா பாதுகாப்பு) உடன் இலக்கை நாடுபவனை—அந்த சூரியனை ஏழு வேகமிகு ஹரித்கள் ஏந்திச் செல்கின்றன; அவன் அனைத்துலகின் ‘ஸ்பஷ’ (மறை கண்காணிப்பவன்) மற்றும் சாட்சி.

Mantra 4

वहिष्ठेभिर्विहरन्यासि तन्तुमवव्ययन्नसितं देव वस्म । दविध्वतो रश्मयः सूर्यस्य चर्मेवावाधुस्तमो अप्स्वन्तः ॥

மிக வல்ல வாககர்களுடன் நீ முன்னே செல்கிறாய், கீழ்நோக்கித் தந்துவை நெய்தபடி; ஓ தேவ-ஒளியே, கரிய மூடியை நீ அகற்றுகிறாய். சூரியனின் கதிர்கள் தாக்கி பிளந்து, இருளைத் தள்ளி விடுகின்றன—தோல் உரித்தெடுப்பதுபோல்—உள்ளார்ந்த நீர்களுக்குள்.

Mantra 5

अनायतो अनिबद्धः कथायं न्यङ्ङुत्तानोऽव पद्यते न । कया याति स्वधया को ददर्श दिवः स्कम्भः समृतः पाति नाकम् ॥

அனா॑யத, அநி॑பத்த—தலைகீழாகத் தொங்கினாலும் கீழே விழாதது இது யார்? எந்த ஸ்வதா (சுய-நியதி) யால் அது செல்கிறது, அதை யார் கண்டார்—ருதத்தில் (ऋत) உறைந்த திவஃ-ஸ்கம்பம், ஒளிமிகு நாகம் (வான்வெளி) தாங்கும் அந்தத் தூண்?