Sukta 13

Mantra 1

प्रत्यग्निरुषसामग्रमख्यद्विभातीनां सुमना रत्नधेयम् । यातमश्विना सुकृतो दुरोणमुत्सूर्यो ज्योतिषा देव एति ॥

అగ్ని ఉషస్సుల అగ్రభాగాన్ని దర్శించాడు—ప్రకాశ విభాసల మధ్య—ప్రసన్నమనస్సుతో, రత్నధేయం (పొకిషం) ధరించినవాడై. హే అశ్వినౌ! సుకృతమైన గృహానికి (దురోణ) రండి; మరియు సూర్యదేవుడు తన జ్యోతితో పైకి లేచి వస్తాడు.

Mantra 2

ऊर्ध्वं भानुं सविता देवो अश्रेद्द्रप्सं दविध्वद्गविषो न सत्वा । अनु व्रतं वरुणो यन्ति मित्रो यत्सूर्यं दिव्यारोहयन्ति ॥

దేవ సవితా పైకి ఎగసే కిరణాన్ని పైకి ఎత్తాడు; ప్రకాశించే ‘ద్రప్స’ (దీప్త బిందువు) ను గమనంలో ప్రవేశపెట్టాడు—వెలుగును వెదకే బలవంతుడైన అన్వేషకునిలా. ఋత (వ్రత) నియమానుసారం వరుణుడు, మిత్రుడు సాగుతారు; వారు దివ్య ఆకాశంలో సూర్యుని आरोహింపజేసినప్పుడు.

Mantra 3

यं सीमकृण्वन्तमसे विपृचे ध्रुवक्षेमा अनवस्यन्तो अर्थम् । तं सूर्यं हरितः सप्त यह्वीः स्पशं विश्वस्य जगतो वहन्ति ॥

అంధకారానికి వ్యతిరేకంగా వారు వివేచకునిగా చేసినవాడిని—ధ్రువ-క్షేమ (అచల భద్రత) తో లక్ష్యాన్ని అన్వేషించేవాడిని—ఆ సూర్యుని ఏడు వేగవంతమైన హరితలు మోసుకెళ్తాయి; అతడు సమస్త జగత్తుకు ‘స్పశ’ (గుప్త పరిశీలకుడు) మరియు సాక్షి.

Mantra 4

वहिष्ठेभिर्विहरन्यासि तन्तुमवव्ययन्नसितं देव वस्म । दविध्वतो रश्मयः सूर्यस्य चर्मेवावाधुस्तमो अप्स्वन्तः ॥

అత్యంత శక్తిమంతమైన వాహకులతో నీవు ముందుకు సాగుతావు, క్రిందికి తంతువును నేస్తూ; ఓ దేవ-తేజస్సా, నీవు నల్లని ఆవరణాన్ని తొలగిస్తావు. సూర్యుని రశ్ములు దాడి చేసి చీల్చుతూ, చర్మం ఒలిచినట్లుగా, అంధకారాన్ని క్రిందికి తోసివేస్తాయి—అంతర్భూత జలాలలోకి.

Mantra 5

अनायतो अनिबद्धः कथायं न्यङ्ङुत्तानोऽव पद्यते न । कया याति स्वधया को ददर्श दिवः स्कम्भः समृतः पाति नाकम् ॥

అనా॑యత, అని॑బద్ధ—తలక్రిందులుగా ఉన్నా కూడా కింద పడనిది ఇది ఎవరు? ఏ స్వధా (స్వ-నియమం) చేత అది గమిస్తుంది, దానిని ఎవరు దర్శించారు—ఋతంలో సఘనమై ఉన్న దివః-స్కంభం, ప్రకాశమయ నాకం (గగనాన్ని) ధారించే ఆ స్థంభం?