Sukta 13

Mantra 1

प्रत्यग्निरुषसामग्रमख्यद्विभातीनां सुमना रत्नधेयम् । यातमश्विना सुकृतो दुरोणमुत्सूर्यो ज्योतिषा देव एति ॥

અગ્નિએ ઉષાઓના અગ્રભાગ તરફ નજર કરી છે—પ્રકાશના વિભાતોમાં—સુમનસે રત્નધેય ધારણ કરીને. હે અશ્વિનો! સુકૃત દુરોણ (સુવ્યવસ્થિત ગૃહ) તરફ આવો; અને સૂર્ય દેવ પોતાના પ્રકાશથી ઉપર ઉદય પામે છે.

Mantra 2

ऊर्ध्वं भानुं सविता देवो अश्रेद्द्रप्सं दविध्वद्गविषो न सत्वा । अनु व्रतं वरुणो यन्ति मित्रो यत्सूर्यं दिव्यारोहयन्ति ॥

દેવ સવિતા ઊર્ધ્વ કિરણને ઊંચે ઉઠાવે છે; પ્રકાશમાન બિંદુને ગતિમાં મૂકે છે—જેમ પ્રકાશનો બળવાન શોધક. ઋતના અનુસરણમાં વરુણ અને મિત્ર ચાલે છે, જ્યારે તેઓ દિવ્ય આકાશમાં સૂર્યને આરોહણ કરાવે છે.

Mantra 3

यं सीमकृण्वन्तमसे विपृचे ध्रुवक्षेमा अनवस्यन्तो अर्थम् । तं सूर्यं हरितः सप्त यह्वीः स्पशं विश्वस्य जगतो वहन्ति ॥

જેણે અંધકાર સામે વિવેકી દ્રષ્ટા બનવા માટે તેને રચ્યો—ધ્રુવ ક્ષેમ સાથે લક્ષ્યને શોધતા—તે સૂર્યને સાત વેગવંતી હરિતો વહન કરે છે; સર્વ જગતના ગતિમાનનું સ્પશ, ગુપ્ત નિરીક્ષક અને સાક્ષી.

Mantra 4

वहिष्ठेभिर्विहरन्यासि तन्तुमवव्ययन्नसितं देव वस्म । दविध्वतो रश्मयः सूर्यस्य चर्मेवावाधुस्तमो अप्स्वन्तः ॥

સર્વશક્તિમાન વહનકારો સાથે તું આગળ વધે છે, તંતુને નીચે વણીને; હે તેજોમય દેવશક્તિ, તું કાળો આવરણ દૂર ફેંકે છે. સૂર્યના કિરણો, પ્રહાર કરી ચીરીને, અંધકારને નીચે હાંકી દે છે—જેમ ચામડી ઉતારી લેવાય તેમ—અંતરના જળોમાં.

Mantra 5

अनायतो अनिबद्धः कथायं न्यङ्ङुत्तानोऽव पद्यते न । कया याति स्वधया को ददर्श दिवः स्कम्भः समृतः पाति नाकम् ॥

અનાયાસ, અનિબદ્ધ—આ કયો છે કે ઊંધો ફેરવાયેલો હોવા છતાં નીચે પડતો નથી? કઈ સ્વધા (સ્વનિયમ) વડે તે ગતિ કરે છે—કોણે તેને જોયો છે? દિવ્ય સ્કંભ (આકાશસ્તંભ), ઋત (સત્ય-વ્યવસ્થા)માં સંઘટિત, જે નાક (લોક/આકાશ-ગુંબજ)ને ધારણ કરે છે.